บทที่ 1.3

หัวเราะจนพอแล้วนางก็ได้แต่ถอนหายใจ เริ่มแกะห่อโครงกระดูกของตัวเอง ลงมือใช้กระบี่หงส์เหินและดาบพสุธาของจอมมารที่ตกอยู่ไม่ไกลนัก ลงมือ...ขุดหลุมฝังศพขึ้นมาสองหลุม เห็นแก่ที่เขาตายแล้ว ไม่ได้ไปก่อกรรมหลังจากตกลงมาพร้อมกัน นางจึงใจดีฝังเขาเอาไว้ข้างๆ หลุมศพของตัวเอง

...หน้าหลุมศพจอมมารมีดาบพสุธาปักอยู่

...หน้าหลุมศพของหรั่นอิงมีกระบี่หงส์เหินปักเอาไว้

หญิงสาวฝังป้ายหยกของสำนักหอนทีไปกับโครงกระดูกของตน ละทิ้งการเป็นยอดยุทธ์แห่งยุคนับแต่นี้เป็นต้นไป

เครื่องประดับของจอมมารนางห่อด้วยชุดตัวนอก ของมีค่าอาจมีประโยชน์ เพราะตอนนี้นางยังต้องขึ้นไปยังคุนหลุนซาน อย่างน้อยก็ต้องตามหาหลุมฝังศพของผู้เป็นอาจารย์

ผ่านมากว่าสิบปีอาจารย์ชราก็คง...จากไปแล้ว

มีดสั้นในรองเท้าหุ้มแข็งของจอมมาร นางตัดสินใจนำไปเพื่อใช้ป้องกันตัว เม็ดพลอยที่ประดับด้ามมีดสั้น นางแกะออกมาโยนส่งๆ เข้าไปรวมกับข้าวของมีค่า ตอนนี้ยังลังเลที่จะกลับจวนตระกูลกู้ เพราะนางอยากออกเดินทางท่องเที่ยวทั่วหล้า อย่างไรเสียคนตระกูลกู้ก็คงคิดว่านางตายไปแล้ว เมื่อกู้หรั่นเยวี่ยเขียนจดหมายลาตายเอาไว้ชัดเจนถึงเพียงนั้น...

ในป่ารกทึบ ความมืด ความเงียบ ความกลัวในใจ นี่คือสิ่งที่ผู้คนจะต้องต่อสู้ในเวลาที่ต้องอยู่เพียงลำพัง หญิงสาวมองไปรอบๆ พยายามก่อไฟเพื่อผึ่งชุดเปียกชุ่มให้แห้ง ชุดเจ้าสาวสีแดงสดที่นางเห็นแล้วยิ่งขัดหูขัดตา รอนแรมในป่ากว่าสิบสองวัน อาหารที่หาได้เพื่อประทังชีวิตหากไม่ใช่มันเทศป่า ก็เป็นผักป่าและผลไม้ป่า

ถามว่าทำไมไม่ล่าสัตว์?? ตอบ...ด้วยสภาพร่างกายนี้ไม่ถูกสัตว์จับกินก็นับว่าสวรรค์เมตตาแล้ว!!

ร่างกายที่เริ่มเหนื่อยล้าอ่อนแรง ลึกๆ แล้วกู้หรั่นเยวี่ยให้สงสารตัวเองยิ่งนัก หากยังเป็นเช่นนี้นางสมควรลืมเรื่องท่องเที่ยวทั่วหล้าได้เลย ร่างกายนี้ไม่เหมาะที่จะออกไปตรากตรำข้างนอกเลยสักนิด!

ในยามที่นางโลดโผนในยุทธภพ เดินทางเพียงไม่กี่พันลี้ ร่างกายยังคงแข็งแรงไม่อ่อนล้าสักนิด ตอนนี้จากใต้หุบเขาวนอ้อมเพียงไม่ถึงร้อยลี้ นางกลับใช้เวลาถึงสิบแปดวัน!!!

สำนักหอนที...ไม่มีแล้ว ยอดคุนหลุนซานว่างเปล่ารกร้าง ซากปรักหักพังกองพะเนิน ไม่มีร่องรอยผู้อาศัยอยู่ ไม่มีคนเฝ้า ไม่มีหอสูง ไม่มีตำหนักสวรรค์ ไม่มี...อาจารย์