บทที่ 2.3

ชายหนุ่มเหลือบไปมองพ่อบ้าน อีกฝ่ายหลบสายตาของเขาทันที “ลูกมีเรื่องอยากสนทนากับท่านพ่อ...ตามลำพังขอรับ”

เว่ยซ่งโบกมือไล่พ่อบ้าน ทุกคนก้าวถอยหลังออกไปไม่เว้นแม้แต่เส้าชิง เว่ยกวงอวี่เดินไปตรงหน้าบิดา แหวกเสื้อคลุมออกจากนั้นวางเสื้อคลุมเก่าๆ ที่ห่อข้าวของบางอย่างเอาไว้รวมกัน เขาเลือกหยิบป้ายหยกออกมา

เว่ยซ่งเห็นป้ายหยกนั้นก็ทำถ้วยชาหลุดมือ เสียงถ้วยชาตกแตกดังลอดออกไปด้านนอก พ่อบ้านปราดเข้ามาแต่เส้าชิงขวางเขาเอาไว้

“นายท่านสั่งเอาไว้ชัดเจนว่าห้ามไม่ให้ใครเข้าไปหากไม่ได้เรียก ท่านพ่อบ้านคิดจะทำอะไร”

“แต่...” เห็นสีหน้าของเส้าชิงพ่อบ้านรีบหุบปากและถอยออกไปยืนจุดเดิม ไม่กล้าแอบฟังแม้แต่น้อย

เว่ยซ่งมือสั่นเล็กน้อยตอนคว้าหยกไปถือไว้ หยกที่ครั้งหนึ่งในอดีตเขาใช้ติดต่อกับผู้เป็นอาจารย์... “สิบห้าปีมาแล้ว...”

“คุณหนูเก้าตระกูลกู้ กู้หรั่นเยวี่ยเป็นคนฝากเอาไว้ที่ข้าขอรับ นางยังมีตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงและจดหมายของอดีตเจ้าสำนักหอนที”

เว่ยซ่งมองข้าวของที่เหลือจากนั้นก็อ้าปากค้าง “นั่นมันตราของพรรคมาร!”

“ขอรับท่านพ่อ นางกล่าวว่าที่รอดตายมาได้เพราะได้ท่านผู้คุมกฎหรั่นช่วยชีวิตเอาไว้”

“นางยังไม่ตาย?!”

“มิได้ขอรับ ตอนนางจากมาผู้คุมกฎก็สิ้นใจแล้ว คุณหนูเก้ากล่าวว่านางฝังผู้คุมกฎด้วยตัวเอง พร้อมกันนั้นยังมีจอมมารที่ร่วงลงจากหุบผาคุนหลุนซาน กระบี่หงส์เหินและดาบพสุธา นางใช้เป็นป้ายหน้าหลุมศพของผู้อาวุโสทั้งสองท่าน”

“ไม่ได้ ข้าจะปล่อยให้ศิษย์พี่นอนอยู่ยังที่ที่โดดเดี่ยวเดียวดายเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าต้องไปพานางกลับขึ้นมา ฝังนางเอาไว้บนคุนหลุนซาน... ให้นางได้อยู่กับคนของหอนที”

“นางสั่งเสียเอาไว้ว่าให้ฝังนางเอาไว้ที่นั่น ทั้งยังให้คุณหนูเก้าสาบานว่าจะไม่บอกใครว่าหลุมศพของนางกับจอมมารอยู่ที่ไหนขอรับ”

เว่ยซ่งชะงัก “เพราะอย่างนี้... เพราะอย่างนี้คุณหนูเก้าจึงมีป้ายหยกของอาจารย์กับตั๋วแลกเงิน?”