บทที่ 2.4

“ข้าน้อยได้ยินเสียงถ้วยชาตกแตกขอรับ จากนั้นก็ไม่ได้ยินสิ่งใดอีก”

หวังซื่อยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ “แล้วตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ใด”

“คุณชายใหญ่กลับเรือนไปแล้ว ส่วนนายท่านกลับเข้าห้องหนังสือกำชับว่าไม่ว่าใครก็ห้ามรบกวนขอรับ”

หวังซื่อกุมผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นมาก ในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองไม่ได้ดั่งใจ นางไล่พ่อบ้านออกไปข้างกายเหลือเพียงแม่นมชุย คนสนิทที่ตามนางมาจากตระกูลเดิม

“ฮูหยิน อย่าโกรธไปเลย คุณหนูเก้าตระกูลกู้ผู้นั้นฟังว่ามอมแมมเหม็นคลุ้ง เห็นทีคงได้คุณชายใหญ่ช่วยกลับมากระมัง นี่เป็นเรื่องดีสำหรับความสัมพันธ์สองตระกูล นายท่านไม่โกรธก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ หาไม่หากไม่ช่วยเหลือสตรีน่ารังเกียจผู้นั้นเกิดพาลหาเรื่องตระกูลเว่ย นั่นย่อมไม่เป็นผลดีนะเจ้าคะ”

“จริงหรือ” หวังซื่อขมวดคิ้ว “แต่เขาไม่เคยเป็นคนใจดีเช่นนี้ เหตุใดยอมรับสตรีตระกูลกู้ผู้นั้นขึ้นรถม้า ฟังดูไม่มีเหตุผลเลย” นางหงุดหงิดจนในใจพลุ่งพล่าน หลายปีมานี้นางแต่งเข้ามาในฐานะฮูหยินเอก แม้ว่าจะเป็นฮูหยินคนที่สองของเว่ยซ่ง แต่กลับรู้สึกว่าไม่ได้ครอบครองจวนนี้อย่างแท้จริง

เดิมทีในจวนสมควรเป็นนางที่ดูแล แต่นอกจากเรือนของนางแล้ว นางกลับไม่สามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องอื่นเลย นั่นก็เพราะบุตรชายคนโตที่เกิดจากฮูหยินคนเดิมคนนี้ เว่ยกวงอวี่...

ไม่เพียงอีกฝ่ายจะเป็นว่าที่ผู้นำตระกูลเว่ยอยู่ก่อนแล้ว แต่ความเย็นชาน่ากลัวของเว่ยกวงอวี่ ก็ยังเลื่องลือจนนางไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับอีกฝ่ายนานๆ...

ได้ยินมาว่า...ตอนที่เด็กคนนี้เพิ่งสิบสองสิบสาม มารดาของเขาถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม เด็กคนนี้ตามสืบจนพบผู้ที่อยู่เบื้องหลัง กระทั่งลงมือสังหารฝ่ายนั้นจนตายตกด้วยตัวเอง!!!

เรื่องผ่านไปนานแล้วแต่คนยังคงพูดถึงไม่หยุดหย่อน เว่ยฮูหยินคนก่อนลือกันว่างดงามอ่อนโยน นางคลอดเว่ยกวงอวี่ จากนั้นยังมีบุตรอีกสองคนเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ฝาแฝดที่ทุกคนล้วนมองว่า...อัปมงคล

ถึงอย่างนั้นตระกูลเว่ยกลับไม่แยแส เลี้ยงดูประคบประหงมบุตรฝาแฝดจนเติบใหญ่ ไม่สนใจคำครหาของคหบดีรอบข้างแม้แต่น้อย

...โดยเฉพาะเว่ยกวงอวี่ผู้นี้ หากเขาได้ยินผู้ใดกล่าวถึงน้องสาวและน้องชายของเขาในทางที่ไม่ดี คนพวกนั้นหากไม่เกิดเรื่องการค้าชะงักงัน ก็เหมือนจะถูกกันออกไปจากวงการค้าที่เกี่ยวข้องกับร้านแลกเงินฟู่กุ้ยทันที!!