บทที่ 1

ทางทิศตะวันออกของเมืองหยุน โรงเตี๊ยมที่หรูหราที่สุดมีอ่างอาบน้ำกลางแจ้งขนาดใหญ่กว้างยาวสิบเมตร มีหมอกขาวลอยขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ ชายคนนั้นพิงผนังสระน้ำโดยหันหลังให้กับประตู แผ่นหลังของเขาโผล่ออกมา

ฉินลั่วเอียนค่อย ๆ ยกกระโปรงของเธอขึ้น นั่งยอง ๆ ที่ข้างหลังเขา แล้ววางมืออันละเอียดอ่อนของเธอบนไหล่ของเขา

ยังไม่เห็นคนที่อยู่ตรงหน้าชัดเจน ก็ได้ยินเสียง "ฉึก" แผ่วเบาดังมาจากไหล่ และมีมืออันแข็งแกร่งคว้าข้อมือของเธอแล้วดึงเธอลงไปในอ่างอาบน้ำ

"ท่านอ๋อง ท่านใจร้อนจริง ๆ" เธอพูดอย่างสงบ โดยไม่แสดงอาการโกรธแม้แต่น้อย เหมือนเป็นการพูดจาธรรมดา ๆ เกี่ยวกับความจริงที่ไม่เกี่ยวข้องกับเธอ

"องครักษ์บอกว่า เจ้าชื่นชอบข้าเหรอ?" ฟู่จื่อโม่ใช้มือข้างหนึ่งกดไหล่กลมของฉินลั่วเอียน แล้วยกคางขึ้นด้วยมืออีกข้าง

ฉินลั่วเอียนเงยหน้าขึ้นตามแรงนิ้วของเขาแล้วยิ้มเบา ๆ

"ไม่ พูดให้ถูกก็คือ ข้าอยากดื่มด่ำกับท่าน"

ระหว่างทั้งสอง สําหรับฉินลั่วเอียนยังคงมีความแตกต่างกันมาก

อย่างไรก็ตาม เกินความคาดหมายของเธอ ฟู่จื่อโม่ราชาแห่งศิลปะการต่อสู้คนนี้ได้เกิดมามีหน้าตาดีตามคำล่ำลือจริง ๆ

ใต้คิ้วรูปดาบคู่หนึ่งมีดวงตาคู่หนึ่งที่ดูลึกลับจนผู้คนอดไม่ได้ที่จะมองใกล้ ๆ ริมฝีปากก็พอดีและชุ่มชื้น ถ้าหนาเกินไปก็จะดูไม่จริง และถ้าบางเกินไปก็จะไม่แข็งแรง

"อ้อ? คำพูดนี้ใหม่จริง ๆ" ไม่มีอารมณ์หรือความโกรธในน้ำเสียงแม่เหล็ก

"ยังมีสิ่งใหม่อีกมากมาย ท่านอ๋องอย่ารีบร้อน ข้าจะแสดงให้ท่านเห็น... อย่างช้า ๆ"

แสงสลัวในดวงตาของชายคนนั้นลึกขึ้นเล็กน้อย

แกนจมูกตรง เปลือกตาของเขาดูเย็นชาอย่างคลุมเครือ ริมฝีปากบางของเขายกขึ้นเล็กน้อย และเสียงของเขาก็เย็นชา "ขี้เหล่ไปหน่อย"

ฉินลั่วเอียนเงยคางขึ้นและมองเขาอย่างอ่อนโยนด้วยดวงตาที่เปียกชื้นคู่หนึ่ง "ใบหน้าที่สง่างามและร่างกายที่สมบูรณ์แบบของท่านอ๋องนั้นไม่มีใครเทียบได้ ดังนั้นการได้ดื่มด่ำกับท่านอ๋องก็คุ้มค่าแล้ว..."

...

ในเวลาเที่ยงคืน หลังจากลมหนาวพัดผ่าน โคมไฟตรงบันไดไม้ก็ถูกพัดดับ

องครักษ์คนหนึ่งหยิบหินเชื้อไฟและวางม้านั่งเพื่อจะจุดโคมไฟอีกครั้ง ก็มีเสียง "เอี๊ยด" เบา ๆ บนชั้นสอง ประตูถูกเปิดออกและหญิงรูปร่างสง่างามคนหนึ่งเดินออกมาจากห้อง

เห็นผู้หญิงสวมเสื้อผ้าขนาดใหญ่ของผู้ชายและเสื้อคลุมขนสัตว์ถูกคลุมด้านนอก องครักษ์เห็นเสื้อคลุมนั้นรู้สึกคุ้นตาเล็กน้อย เมื่อมองใกล้ ๆ ก็ตกใจจนหินเชื้อไฟที่อยู่ในมือตกลงพื้น

เสื้อคลุมขนสัตว์นั่นเป็นตัวโปรดของท่านอ๋องเขา!

ได้ยินว่าเคยมีสาวใช้คนหนึ่งทำน้ำสกปรกตกบนเสื้อคลุมเล็กน้อย ก็ถูกหักขาทั้งสองข้าง ยังมีข่าวลืออีกว่าเสื้อคลุมของท่านอ๋องไม่อนุญาตให้ใครแตะต้องนอกจากเขา!

ตอนนี้เสื้อคลุมตัวนี้สวมอยู่กับผู้หญิงคนนี้

ฉินลั่วเอียนกลับมือปิดประตูเบา ๆ จากนั้นเดินลงบันไดอย่างสงบภายใต้สายตาที่ประหลาดใจขององครักษ์

เธอหาวไปครั้งหนึ่ง ขณะลงบันไดเท้าของเธอก็ลอยไปเล็กน้อย ภาพเมื่อกี้แวบเข้ามาในหัวโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงอีกครั้งและหัวใจของเธอก็เต้นแรง

หลังจากการพัวพันหลายครั้งกระดูกของเธอก็เกือบจะแตกสลาย ในที่สุดชายคนนั้นก็หลับไปอย่างเหนื่อยล้า เธอจึงสามารถลุกขึ้นและจากไปพร้อมกับร่างกายที่เหนื่อยล้าของเธอ

สาวใช้หวู่ตงรออยู่ที่มุมลานบ้าน เห็นเธอออกมา ก็รีบต้อนรับทันที แล้วมองเสื้อผ้าผู้ชายที่เธอสวมใส่ จมูกก็คัดขึ้นมา เหลือแต่สะอึกสะอื้น