บทที่ 10

ฟู่จื่อโม่สู้ศึกมานับครั้งไม่ถ้วนในชีวิต แต่ไม่มีใครกล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง โดยเฉพาะคำสั่งเรื่องให้ "ถอดกางเกง"!

"ให้ตายเถอะ ข้าจะฆ่าเจ้า!" ฟู่จื่อโม่กัดฟัน

"ก่อนที่จะฆ่าข้า ถอดกางเกงออกซะก่อน!" ฉินลั่วเอียนไม่ยอมถอยเลยแต่ตั้งใจจะเผชิญหน้ากับเขา

ความมุ่งมั่นของเธอทำให้ฟู่จื่อโม่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกทำอะไรไม่ถูกเป็นครั้งแรก หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ฟู่จื่อโม่ก็กลืนน้ำลาย และสุดท้ายมีเพียงคำสองคำเท่านั้นที่หลุดออกมาจากช่องว่างระหว่างฟันของเขา "สารเลว!"

"สารเลวแล้วไงล่ะ ดีกว่าไอ้สารเลวมาไหม? ก็แค่ผู้ชายเปลือยก้นเอง? ชีวิตนี้พี่ อย่างอื่นไม่กล้าพูด ผู้ชายเปลือยก้นเคยสังเกตมาไม่น้อย"

อาจเพื่อให้กําลังใจตัวเอง อาจเพื่อเสริมสร้างความกล้าหาญให้กับตัวเอง ฉินลั่วเอียนพูดอย่างไม่ละอายใจ

"โอ้?" ฟู่จื่อโม่ดวงตามืดมนอย่างน่ากลัว "เห็นผู้ชายเปลือยก้นมาไม่น้อย? ข้าประเมินเจ้าต่ำไป!"

บรรยากาศรอบตัวชายคนนั้นเริ่มกดดันและอันตรายทันที ความรู้สึกอันตรายนี้ทำให้ฉินลั่วเอียนตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอต้องการอธิบายโดยสัญชาตญาณ

"ใช่ อาจจะไม่นับ…"

ในหอพักพนักงานในอดีตมีสาวสวยคนหนึ่ง ได้ศึกษาเรื่องราวระหว่างชายและหญิงอย่างละเอียดเป็นพิเศษ ในคําพูดของเธอ ผู้หญิงมีงานดีไม่เทียบกับแต่งงานดี แต่ถ้าอยากแต่งงานดี งานต้องดี เธอจึงมักจะดึงทุกคนในหอพักมาศึกษาด้วยกัน เรียกได้ว่ารู้เขารู้เรายังไงก็สู้ไม่ถอย ถ้าอยากจะจับใจผู้ชายก็ต้องจับร่างผู้ชายก่อน

แม้ว่าฉินลั่วเอียนไม่เคยมีแฟนจริง ๆ จัง ๆ มาก่อน แต่ต้องขอบคุณเพื่อนร่วมห้องของเธอ เธอจึงได้เห็นร่างกายทั้งเด็กและผู้ใหญ่มามากพอแล้ว หลังจากเห็นมาเยอะ เธอไม่คิดว่ามันจะเป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อ

"อืม?" ฟู่จื่อโม่ไม่พอใจกับคำตอบของเธออย่างเห็นได้ชัด

ฉินลั่วเอียนแก้มแดงขึ้นเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง "ข้าไม่เคยเห็นหรือไม่ ก็ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับอะไรกับเจ้า ถ้าเจ้าไม่กล้าถอดกางเกงออก งั้นให้ข้าช่วยเถอะ ถ้าเจ้าเขิน ก็หลับตาลง"

ในเวลากลางวันแสก ๆ ท้องฟ้าแจ่มใส ใครจะคิดว่าหญิงสาววัยรุ่นจะกล้าเอื้อมมือไปดึงกางเกงของชายแปลกหน้าออก

"เจ้าลองดู!" ความโกรธที่ไม่รู้จักเกิดขึ้นในใจของเขา และน้ำเสียงของฟู่จื่อโม่อาจทำให้น้ำแข็งแข็งตัวได้

ทว่าด้วยเรื่องเงิน ฉินลั่วเอียนกัดฟันเมินเฉยต่อความโกรธของเขา ใช้มืออันแข็งแกร่งกดเข็มขัดโดยตรง แล้วดึงออกอย่างแรง เข็มขัดก็หลุด ผ้าของเขาก็แผ่ออกไปทั้งสองข้างทันที

ระหว่างหน้าท้องแปดแพ็คมีเส้นร่องท้องที่น่าดึงดูด ต้องบอกว่าร่างกายของชายคนนี้สมบูรณ์แบบจนถึงขีดสุดแล้ว

ฉินลั่วเอียนเผลอไปครู่หนึ่ง แต่การเคลื่อนไหวกลับรุนแรงขึ้น และก็กดกางเกงของฟู่จื่อโม่โดยตรง "ถ้าเป็นผู้ชายก็จงรักษาคำพูด ข้าช่วยเจ้าดูดพิษ เสร็จแล้วเจ้าต้องเอาจี้หยกให้ข้า!"

อากาศนิ่ง และชั่วขณะหนึ่งทั่วทั้งป่าก็ดูเงียบสงบ

บางครั้งใบไม้แห้งก็ลอยลงมาจากต้นไม้เหนือศีรษะมาตกลงบนหน้าอกของฟู่จื่อโม่ ความรู้สึกที่สวยงามของวีรบุรุษยามพลบค่ำเกิดขึ้นตามธรรมชาติ

"เจ้าขาดเงินขนาดนั้นเลยเกรอ?" หลังจากผ่านไปนาน ฟู่จื่อโม่ขมวดคิ้วและจ้องไปที่ดวงตาของฉินลั่วเอียนอยู่ครู่หนึ่ง

ฉินลั่วเอียนหลบสายตาโดยไม่เงยหน้าขึ้น "ใครในโลกนี้ใครจะรังเกียจเงินเยอะ"