บทที่ 12

"ร่างกายแย่ขนาดนี้ ดูเหมือนว่าต่อไปต้องฝึกให้มากขึ้น" ฟู่จื่อโม่กลับมามีใบหน้าที่เย็นชาอีกครั้ง หนีบท้องม้าอย่างรุนแรง ม้าวิ่งไปทางฉินลั่วเอียน เกือบจะชนร่างของเธอแล้ว แต่ฟู่จื่อโม่บนหลังม้ากลับเอื้อมมือไปจับเธอเหวี่ยงเธอไว้ข้างหน้าของตัวเอง

การกระทำต่อเนื่องนี้ทำให้ฉินลั่วเอียนกลัวจนหน้าซีดด้วยความตกใจ กว่าจะตั้งสติได้ แต่ข้างหูกลับมีเสียงเกือกม้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

บนถนน ม้าเร็วหลายสิบตัวกำลังแข่งด้วยความเร็วเต็มที่ ฝุ่นหนาทึบ และเสียงเกือกดังมาก

ฉินลั่วเอียนถูกฟู่จื่อโม่วางลงตรงหน้าเหมือนบรรทุกสินค้า ไม่มีเจตนาจะทะนุถนอมเลย แม้แต่ทหารที่อยู่ข้างหลังเขาก็ดูไม่สงสัยเลย ในสายตาของพวกเขา อ๋องอู๋ซวนเป็นแบบนี้คือเรื่องปกติ

หลังจากวิ่งไปหลายชั่วโมง กลางทางเปลี่ยนม้าไปครั้งหนึ่ง เมื่อท้องฟ้าใกล้จะมืด ในที่สุดทั้งกลุ่มก็มาถึงเมืองชายแดน เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้อยู่ใกล้กับพื้นที่ชายแดน แม้ว่าจะไม่ใหญ่ แต่ก็ได้รับความนิยมอย่างมาก แม้จะตกกลางคืน คนเดินถนนก็ยังมีจํานวนมากและคนขายสินค้ายังตะโกนขายมากขึ้น

เมื่ออ๋องอู๋ซวนและคณะหยุดที่สนามหญ้าแห่งหนึ่งในเมือง ฉินลั่วเอียนก็เป็นลมหมดสติไป

ฟู่จื่อโม่พลิกตัวลงจากหลังม้าคว้าฉินลั่วเอียนที่คอเสื้อโยนไปทางจินมู่ "หาคนมาทำความสะอาด"

ความแตกต่างระหว่างชายหญิง จินมู่จึงจับตัวบุคคลนั้นอย่างไม่เต็มใจ และเพื่อไม่ให้เกิดเรื่อง เขาจึงเอามือวางราบและให้ฉินลั่วเอียนนอนบนแขนของเขา เกรงว่าเขาจะสัมผัสอย่างอื่นของเธอ

จินมู่ยังคงหวาดกลัว ครั้งสุดท้ายที่เขาเพิ่งแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ ท่านอ๋องเกือบจะโยนเขาทิ้งไปซินเจียงตอนเหนือ ดินแดนอันหนาวเย็นอันขมขื่น ตอนนี้เขาไม่กล้าคาดเดาตามใจตัวเองอีก

การกระทำของเขาทำให้ฟู่จื่อโม่ดูตลกนิดหน่อย และเขาก็พูดอย่างเย็นชา "ก็แค่ของเล่น เจ้ากลัวเกินไปแแล้ว"

จินมู่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกแต่เขาฉลาดและไม่ตอบ แต่เมื่อเห็นว่าฉินลั่วเอียนหน้าซีด ปากเป็นสีม่วง เขาจึงลังเลและถามว่า "ท่านอ๋อง ต้องหาหมอมาตรวจเธอหน่อยไหม?"

ฟู่จื่อโม่เดินเข้าไปในบ้าน โดยไม่หันกลับมามอง "ตรวจอะไร? ตายไม่ได้สักหน่อย"

จินมู่ตกใจและไม่พูดอะไรเลยเพียงอุ้มฉินลั่วเอียนอย่างแข็งขันแล้วเดินตามเขาไปในบ้าน มีสาวใช้คอยดูแลทุกอย่างในบ้านอยู่แล้ว พอแม่เฒ่าเห็นจินมู่เข้ามาพร้อมกับผู้หญิง ก็ไม่แสดงสีหน้าแปลก ๆ แม้แต่สาวใช้ที่ตามเธอมาด้วยก็ไม่แสดงความประหลาดใจหรืออยากรู้อยากเห็น

แต่ในบ้านของเมืองเล็ก ๆ ในชายแดน ผู้คนที่นี่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีและดูเหมือนครอบครัวที่ร่ำรวย

แม่เฒ่ารับฉินลั่วเอียนจากจินมู่เข้าห้องน้ำพร้อมกับสาวใช้ทั้งสอง แม้ว่าฉินลั่วเอียนจะหายใจรวยรินและหน้าซีดตั้งแต่ต้นจนจบ แต่พวกเขาก็ไม่สะทกสะท้านเลย เพียงแค่ทําความสะอาดเธอเหมือนสินค้า

คืนฤดูหนาว มักจะหนาวจนฟันสั่น

ในห้องนอนมีเตาทําความร้อนสามเตาวางอยู่ ถ่านไฟที่ลุกไหม้ทําให้เกิดเสียงเบา ๆ หน้าต่างเปิดออกและลมเย็น ๆ เข้ามาในบ้าน ไม่ได้ลดอุณหภูมิในบ้าน แต่ทําให้อากาศในห้องสดชื่นเล็กน้อย

ฉินลั่วเอียนตื่นขึ้นด้วยความหนาวเย็น เธอลืมตาขึ้น และเห็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เธอไม่ตื่นตระหนก แต่มองดูอย่างสงบ

เธอสวมชุดผ้าไหมที่บางราวกับปีกจั๊กจั่น และรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอก็ปรากฏอยู่ใต้ชุดผ้าไหม ผ้าห่มถูกพับเก็บอย่างเรียบร้อย แต่ไม่มีผู้ใดใจดีพอที่จะห่มให้เธอ

เธอตัวสั่นและกำลังจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่ม พยายามเอาผ้าห่มคลุมตัวเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น ประตูก็เปิดออกก่อนที่ปลายนิ้วจะแตะผ้าห่ม

สวมชุดผ้าลูกไม้สีเข้มพาดไหล่

ฟู่จื่อโม่ในชุดเสื้อคลุมขนจิ้งจอกเดินเข้ามา สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชุดผ้าไหมอันเย้ายวนของเธอ ม่านตาของเขาหดตัวลงครู่หนึ่ง และมีรอยยิ้มประชดที่มุมปากของเขา