บทที่ 14

บทสนทนาระหว่างสาวใช้ทั้งสองไม่ได้ทำให้ฉินลั่วเอียนโกรธแต่อย่างใด เธอไม่เคยอยากได้อะไรของฟู่จื่อโม่ที่นี่เลย และไม่คิดจะบินขึ้นไปบนกิ่งไม้ด้วย เพราะไม่มีความปรารถนา เธอจึงไม่เกรงกลัว

แต่ ที่แท้ฟู่จื่อโม่มาชายแดนเพื่อรับผู้หญิง? ฉินลั่วเอียนหัวเราะเยาะ เป็นท่านอ๋องที่เจ้าชู้จริง ๆ

ฉินลั่วเอียนสงบสติอารมณ์อยู่สองวันติดต่อกัน ในระหว่างวันเธอแค่เดินเล่นในสวนและไม่เคยขอออกไปไหนเลย ตอนแรกมีสาวใช้คอยติดตามเธอทั้งวัน ต่อมาบางทีสาวใช้ก็ขี้เกียจ ก็หยุดตามเธอ คนอย่างเธอที่ไม่รู้จักศิลปะการต่อสู้จะหนีออกจากจวนได้อย่างไร

จากการสังเกตของฉินลั่วเอียน แม้ว่าจวนเล็กแห่งนี้จะมีเพียงสาวใช้สี่คน คนใช้สี่คนและแม่เฒ่าสองคน แต่ทุกคนดูเหมือนจะมีวิชาที่ดี

ณ จุดนี้ ฉินลั่วเอียนชื่นชมฟู่จื่อโม่มาก เป็นเพียงจวนเล็กในเมืองชายแดน คนที่นี่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีจริง ๆ นี่แสดงให้เห็นว่าอ๋องอู๋ซวนสามารถครองท้องฟ้าได้ครึ่งหนึ่งของอาณาจักรหนานเยว่ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ใช้กำลังไม่ได้ ต้องใช้ปัญญาเท่านั้น

ฉินลั่วเอียนใช้ข้ออ้างว่าต้องการปักผ้าเช็ดให้ท่านอ๋องจึงขอเข็มและด้ายจากแม่เฒ่า แม้ว่าแม่เฒ่าจะสายตาดูถูก และดูเหมือนคิดว่าความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอไม่คู่ควร แต่ก็ยังเอาเข็มและผ้าไหมจํานวนมากให้เธอ

ในเวลากลางคืนฉินลั่วเอียนปิดประตูหน้าต่างและปักเย็บอยู่ในห้อง

งานปักนี้ใช้เวลาทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้นสาวใช้ก็มาเคาะประตูห้องพร้อมกับน้ำล้างหน้า

ในห้อง เงียบสงบ สาวใช้สะดุ้ง แล้วจึงเคาะแรงขึ้น ประตูถูกกระแทกแต่ก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เกิดขึ้นภายในห้อง

ในที่สุดสาวใช้ก็ทนไม่ไหวจึงเตะเปิดประตูเข้าไป เมื่อเข้าไปในห้องก็พบว่าไม่มีร่างใดอยู่ในห้องเลย

"เป็นไปไม่ได้! เธอไม่รู้ศิลปะการต่อสู้!" ไม่มีทางที่เธอจะสามารถหนีออกจากจวนภายใต้จมูกของพวกเขาได้ สาวใช้รู้สึกประหลาดใจ แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้

"เจ้าตามหาข้าเหรอ?" จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังเธอ ปรากฎว่าฉินลั่วเอียนซ่อนตัวอยู่หลังประตู

สาวใช้สะดุ้งและหันกลับมา ก่อนจะมองเห็นคนตรงหน้าได้ชัดเจน เธอรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยระหว่างคิ้ว ชั่วครู่ต่อมา โลกก็ตกอยู่ในความมืด

เมื่อเห็นสาวใช้ล้มลง ฉินลั่วเอียนก็โล่งใจ โชคดี เพราะเธอไม่มีทักษะด้านศิลปะการต่อสู้ สาวใช้เหล่านี้จึงไม่ระมัดระวังตัวเธอ ซึ่งทำให้เธอมีโอกาสได้ใช้ประโยชน์

ฉินลั่วเอียนไม่กล้าเสียเวลาจึงรีบถอดเสื้อคลุมสาวใช้ออก แล้วรีบออกไป เมื่อสองวันที่ผ่านมา เธอจำเส้นทางทั้งหมดในจวนได้

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้ไปที่ทางออก แต่ไปทางโกดัง

สักพักก็มีคนตะโกนมาจากทางโกดังว่า "แย่แล้ว ไฟไหม้!"

ควันหนาทึบฟุ้งกระจายและมีไฟลุกลามไปทางโกดัง เหล่าสาวใช้และคนรับใช้รีบดับไฟ น่าเสียดายที่จวนเล็กนี้มีคนน้อย หลายคนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อดับไฟ

"อยู่ดีดี ไฟไหม้ได้อย่างไร?" สาวใช้และคนรับใช้ต่างสงสัย "เฮ้ ฟางเฉ่าอยู่ที่ไหน? ไฟไหม้ใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่มาช่วยดับ?"

"ฟางเฉ่าไม่ใช่รับใช้ผู้หญิงคนนั้นล้างหน้าอยู่เหรอ...แย่แล้ว!" แม่เฒ่าเป็นคนแรกที่นึกได้ จึงพาคนสองสามคนไปที่ห้องด้านหลัง พอเห็นฟางเฉ่านอนอยู่ที่ประตู เท้าก็อ่อนแรง

พวกเขารู้จักนิสัยของท่านอ๋อง ถ้าคนนี้หายไป จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา...

แม่เฒ่าก้มมองดูร่างของฟางเฉ่าและพบเข็มปักอันเล็ก ๆ หว่างคิ้ว ผู้หญิงที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้เลยใช้เข็มปักฆ่าฟางเฉ่าซึ่งมีฝีมือมาก?