บทที่ 16

"ไม่ดื่มแล้ว ไม่ดื่มแล้ว ดื่มอิ่มแล้ว" ราวกับจะยืนยันคำพูดของตัวเอง เธอเรออย่างไม่สมควร แล้วลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าและออกจากร้านน้ำชา

ยากจนจนเธอดื่มชาเป็นอาหาร เดินทางข้ามเวลามาแล้วเป็นอย่างเธอคงมีแค่เธอเท่านนั้น

ฉินลั่วเอียนยากจนมากจนได้แต่เดินเล่นในตลาดกลางคืนไปเรื่อย ๆ โรงเตี๊ยมไม่สามารถอยู่ได้ ถ้าสามารถหาที่พักบังลมและฝนได้ก็พอใจแล้ว

เมืองเล็ก ๆ ในยามค่ำคืนกลายเป็นเมืองที่อึกทึกครึกโครมมากเพราะตลาดกลางคืนที่มีชื่อเสียงระดับโลกแห่งนี้

แม้ว่าจะอยู่ในโลกนี้มาสามปีแล้ว แต่ฉินลั่วเอียนยังไม่เคยไปตลาดกลางคืนเลย จึงอดไม่ได้ที่จะสงสัยเมื่อเห็นสินค้าทุกประเภทตามริมถนน

"อย่าพลาดเมื่อผ่านไป คนป่าตัวน้อยหล่อและแข็งแกร่งราวกับวัว อาณาจักรหนานเยว่นี่มีเพียงตัวเดียวเท่านั้น!"

ในพื้นที่โล่งห่างไกล ผู้คนหลายร้อยคนมารวมตัวกัน มีการตั้งแท่นสูงชั่วคราวไว้กลางฝูงชน บนแท่นสูง มีชายหนุ่มสวมผ้าหยาบยกมือขาย

"มีคนป่า!" บรรดาผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาที่ได้ยินเสียง ต่างพากันดีใจและเบียดเสียดไปทางนั้น

ฉินลั่วเอียนไม่รู้ว่าทำไม แต่ถูกฝูงชนข้างหลังผลักไปข้างหน้า เธอสับสน คว้าพี่สาวข้าง ๆ แล้วถาม: "คนป่าคืออะไร พี่สาวท่านรู้ไหม?"

พี่สาวจ้องมองเธอแล้วพูดว่า "แม้แต่คนป่าก็ยังไม่รู้จัก เจ้ามาชายแดนครั้งแรก?"

"มากับพ่อและน้องชายเพื่อหาประสบการณ์แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อน รบกวนพี่สาวช่วยบอกที" ไม่มีใครโง่พอที่จะบอกว่าตนมาคนเดียวเมื่ออยู่ไกลบ้าน

ทางข้างหน้าถนนติดขัดมาก ฝูงชนเคลื่อนตัวไปข้างหน้าช้า ๆ พี่สาวเมื่อเห็นว่ายังไงก็ผ่านไปไม่ไหว จึงเริ่มคุยกับฉินลั่วเอียน

"พวกคนป่าเถื่อนเป็นเผ่าพันธุ์พิเศษที่อาศัยอยู่ในหนองน้ำลึกลับระหว่างแดนอาณาจักรหนานเยว่และอาณาจักรติ่งเป่ย ได้ยินมาว่าคนป่าเถื่อนเกิดมาพร้อมพลังศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาล้วนแต่เกิดมาเป็นนักรบ แต่เนื่องจากมีจำนวนน้อยมากและไม่ยอมเข้าร่วมกับสองอาณาจักรดังนั้นพวกเขาจึงอาศัยอยู่ในหนองน้ำ"

ในขณะที่พี่สาวกำลังพูด ในที่สุดทั้งสองก็ถูกผลักไปอยู่ใต้แท่นสูง ที่ด้านหน้าแท่นสูง พวกเขาเห็นเด็กอายุหกหรือเจ็ดขวบถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก ร่างกายของเด็กดำสนิท ผมของเขาเต็มไปด้วยโคลนและสกปรก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสิ่งสกปรก เหลือเพียงดวงตาที่ชัดเจนคู่หนึ่งที่จ้องมองผู้คนรอบตัวเขาอย่างเฉยเมย

เด็กไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย เขาแค่ซุกตัวอยู่ในมุมเงียบ ๆ แล้วคุกเข่าลง ดวงตาของเขาดึงดูดความสนใจของฉินลั่วเอียนทันที ท่าทางนั้นเฉยเมยและสิ้นหวังมากและไม่ควรปรากฏกับดวงตาเด็ก

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้ากรงมีแส้ที่มีหนามอยู่ในมือ เขาเหวี่ยงแส้ทันที และแส้ก็ตกลงไปบนกรงเหล็กพร้อมเสียง "เพลี๊ย" ดังขึ้น

"ทุกคนมาดูสิ นี่เป็นลูกของคนป่า! เมื่อเจ็ดปีก่อนมีคนป่ากลุ่มหนึ่งมาขโมยหมู แกะ และวัวในหมู่บ้านของเรา และเกือบจะสังหารทุกคนในหมู่บ้านของเรา! ผู้หญิงหลายคน...เคย...เฮ้อ! คนป่าคือศัตรูตัวฉกาจที่สุดของหมู่บ้านเรา!"

ชายหนุ่มในชุดผ้าหยาบยกแส้ขึ้นพูดด้วยความขุ่นเคืองว่า "พวกคนป่าโหดร้ายและป่าเถื่อน มีคนตายไปมากมาย พวกที่รอดมาก็รับความจริงนี้ไม่ได้ ตายบ้างบ้าบ้าง! พี่สาวของข้าก็ตกเป็นเหยื่อเช่นกัน เป็นบ้ามาหกปีก่อนที่จะฟื้นคืนสติ และทันทีที่ฟื้นคืนสติก็โดดน้ำฆ่าตัวตาย!"