บทที่ 2

เมื่อฉินลั่วเอียนกลับไปยังจวนพร้อมกับหวู่ตง ที่นั่นเงียบกริบ แม้แต่คนใช้ที่คอยเคาะเวลาก็ไม่รู้ว่าไปหลบขี้เกียจอยู่ที่ไหน

หิมะตกตอนเที่ยงคืน

ในห้องที่ไกลที่สุดของจวน หวู่ตงเติมน้ำร้อนลงในถังไม้ สายตาของมองไปที่หลังที่เปลือยเปล่าของคนในถัง และก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกครั้ง

"หวู่ตง หยุดถอนหายใจ นี่เป็นครั้งที่สิบแปดแล้ว ถ้าเป็นเช่นนี้ หูของข้าคงขึ้นใยหมดแล้ว" ฉินลั่วเอียนไม่มีสีหน้าเจ็บปวดเลย ความเฉยเมยแบบนี้ทําให้หวู่ตงทนไม่ได้มากขึ้นไปอีก

"คุณหนู หลังของท่านเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ พรุ่งนี้ข้าจะไปในเมืองหาหมอมาตรวจดูท่าน" มีรอยเขียวบ้างม่วงบ้างจนแทบไม่มีผิวหนังที่สมบูรณ์เลย เห็นอย่างนี้หวู่ตงก็รู้สึกขนลุกจากใจ

ฉินลั่วเอียนลืมตาแล้วยิ้มหวาน "หวู่ตง เพื่อติดสินบนแม่เล้าที่หอนางโลม เราพึ่งขายปิ่นปักผมสีทองอันเดียวที่แม่ทิ้งไว้ไม่ใช่เหรอ? อย่าว่าแต่หาหมอเลย แม้แต่วัตถุดิบของพรุ่งนี้ในครัวเล็ก ๆ นี่ก็ยังไม่มีเลย"

หวู่ตงเมื่อนึกถึงสิ่งนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้

ฉินลั่วเอียนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และแสร้งทำเป็นแคะหู "ขึ้นใยแล้วจริง ๆ"

"แล้วอาการบาดเจ็บของคุณหนูล่ะ?" ท่านอ๋องนั้นโหดเหี้ยมจริง ๆ ได้ยินมาว่าผู้มีอำนาจมีกลอุบายมากมายเวลาเล่นกับสาว ๆ เธอยังไม่เชื่อ ตอนนี้เธอเห็นด้วยตาของเธอเองแล้ว รู้สึกว่าผู้มีอํานาจเหล่านั้นมีคนดีไม่กี่คนจริง ๆ

"แค่บาดเจ็บที่ผิวหนัง พักผ่อนก็หายแล้ว" ฉินลั่วเอียนไม่สนใจและหลับตาลงอีกครั้ง เธอขึ้นไปบนเตียงของเขาในฐานะผู้หญิงหอนางโลมคนหนึ่ง ยังคาดหวังให้เขาปฏิบัติต่อเธอด้วยวิธีปฏิบัติต่อผู้หญิงที่ดีเหรอ?

แม้ว่าจะมีใบหน้าที่อ่อนโยนราวกับสาวน้อย แต่ในใจของ เธอยังคงเป็นหญิงสาวในวัยยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปีที่ยังไม่ได้แต่งงาน

ความปรารถนาของสาวน้อย ความคาดหวังในความรักระหว่างชายและหญิง?

เธอผ่านวัยเด็กนั้นไปนานแล้ว

จวนอ๋องอู๋ซวนทางตะวันออกของเมืองเฟิ้งชี บรรยากาศตอนเช้าน่าอึดอัดใจมาก องครักษ์ทั้งหลายจ้องมองกันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดังเกินไปด้วยซ้ำ กลัวว่าจะทำให้นายท่านขุ่นเคือง

"ท่านอ๋อง... ท่านไม่ได้สั่งให้หยุดนางไว้ ข้าน้อยจึงคิดว่าท่านอนุญาตให้นางออกไปได้..." จินมู่หัวหน้าองครักษ์ของจวนท่านอ๋องก้มศีรษะลงคุกเข่าลงกับพื้น

"อ้อ เจ้าหมายความว่าเป็นความผิดของข้าเหรอ?" ฟู่จื่อโม่แสดงรอยยิ้มชั่วร้ายที่มุมปากเล่นแหวนหยกในมือ การเคลื่อนไหวของเขาดูสง่างามและสงบ และไม่มีร่องรอยของความโกรธ แต่ความเย็นชาที่ปล่อยออกมาจากร่างกายของเขาก็เพียงพอที่จะทําให้ทุกคนกลัวแล้ว

"ข้าน้อยไม่กล้า!" จินมู่ก้มหัวลงต่ำกว่าเดิม

ฟู่จื่อโม่ส่งลมเย็น ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง วันนี้หิมะยังตกหนักมาก เขาอดนึกถึงเมื่อคืนในอ่างอาบน้ํากลางแจ้งไม่ได้...

ไม่มีผู้หญิงคนไหน เล่นลูกเล่นเหล่านั้นของเธอเป็น!

แล้วก็ไม่มีผู้หญิงคนไหน หลังจากเสร็จงานแล้ว ก็รีบจากไปเร็วกว่าเขา!

"ท่านอ๋อง ผู้หญิงคนเมื่อวานมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" จินมู่เห็นความคิดของท่านอ๋องลอยไป จึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นถาม

ฟู่จื่อโม่รู้สึกตัว มองดูเขาอย่างเย็นชา จินมู่หวาดกลัวมากจนถอยไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

"จินมู่ เจ้าอยู่กับข้ามาหลายปีแล้วใช่ไหม? ก่อนที่นางจะจากไป เจ้าไม่สังเกตเห็นอะไรผิดปกติบนตัวนางเลยเหรอ?"

"เอ่อ..." จินมู่สั่นอยู่ในใจ จู่ ๆ ก็นึกถึงเสื้อคลุมที่หญิงสาวสวมอยู่ "ชุดที่นางใส่คือเสื้อคลุมของท่านอ๋อง!"