บทที่ 3

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น แม่บ้านหลิวก็เข้ามาที่ห้อง เธอพาสาวใช้สองคนมาด้วย ทั้งสามคนมีสีหน้ามีความสุข "อ้าว คุณหนูสี่ตื่นแล้วเหรอ พอดีเลย นายท่านส่งคนมาสู่ขอแล้ว รออยู่ที่ห้องโถงด้านหน้า"

ฉินลั่วเอียนยิ้ม โดยไม่สนใจแม่บ้านหลิว และเดินอย่างใจเย็นไปยังห้องโถงด้านหน้า

"คุณหนู เดี๋ยวก่อน ข้าจะถือร่มให้ วันนี้หิมะตกหนักมาก" หวู่ตงตามมาอย่างรวดเร็ว

ฉินลั่วเอียนหยุดชั่วคราว เงยหน้าขึ้นมองดูเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อน แล้วผลักร่มกระดาษน้ำมันของหวู่ตงออกไป "ไม่ต้อง ไม่ต้องกันหรอก หิมะนี้ไม่หนาว"

ไม่ว่าหิมะจะหนาวแค่ไหน ก็เทียบไม่ได้กับจิตใจที่เยือกแข็งของเธอในขณะนี้

วันนี้เธอสวมชุดสีชมพูสดใส คลุมด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์ที่เธอได้มาจากอ๋องอู๋ซวนเมื่อคืนนี้ ร่างเล็ก ๆ ของเธอดูโดดเดี่ยวมากท่ามกลางหิมะ

หวู่ตงเห็นสีหน้าไม่แยแสของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะคัดจมูก กัดฟัน โยนร่มกระดาษน้ำมันทิ้งแล้วไล่ตามเธอไป

"ลั่วเอียนมาแล้วเหรอ รีบมาพบท่านเจ้าเมืองเฉิน วันนี้ท่านเจ้าเมืองเฉินถึงกับมาสู่ขอด้วยตัวเอง"

เมียท่านแม่ทัพแม่นางเฉินเห็นฉินลั่วเอียนปรากฏตัวที่ประตู ก็ยืนขึ้นทันทีและต้อนรับอย่างกระตือรือร้น สายตาที่เหมือนแม่ผู้ใจดีทําให้ฉินลั่วเอียนรู้สึกหนาวสั่น

ฉินลั่วเอียนเพียงเงยหน้าขึ้นมองชายที่นั่งอยู่บนที่นั่งหลัก ฉินเทียนเฉิง ท่านแม่ทัพที่ประจําการอยู่ในเมืองหยุน ซึ่งเป็นพ่อในนามของเธอ

"นี่ก็คือคุณหนูสี่ฉินลั่วเอียนเหรอ อย่ายืนอยู่ที่ประตูเลย หิมะตกหนัก รีบเข้ามาเถอะ" คนที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของฉินเทียนเฉิงเป็นชายชราคนหนึ่ง อายุดูแก่กว่าฉินเทียนเฉิงเล็กน้อย

ฉินลั่วเอียนยังคงนิ่งเฉย และสัมผัสได้ถึงความหวังในดวงตาของท่านเจ้าเมืองเฉินอย่างชัดเจน

เธอเคยเห็นหน้าตาแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว ตั้งแต่เธอโตเป็นผู้ใหญ่ ผู้ชายทุกคนจะทำหน้าตาแบบนี้เมื่อเห็นเธอ ไม่น่าแปลกใจ รูปร่างของเธอทำให้เธออดไม่ได้ที่จะชื่นชมทุกครั้งที่เธออาบน้ํา

"ท่านเจ้าเมืองเฉินเอ่ยปากแล้ว ทำไมเจ้าถึงยังยืนอยู่?" ใบหน้าของฉินเทียนเฉิงเข้มขึ้นเมื่อเขาเห็นว่าเธอยังคงยืนนิ่ง

ฉากนี้ดูอึดอัดเล็กน้อย ฉินลั่วเอียนยิ้มเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ยกกระโปรงขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องโถง แบบสง่างามทุกย่างก้าว

เธอเดินผ่านแม่นางเฉินและเดินไปตรงหน้าท่านเจ้าเมืองเฉิน จากนั้นเธอก็ยิ้มอย่างสดใสและไม่พูดอะไร เธอค่อย ๆ พับแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นส่วนของแขนสีขาวอมชมพู

แขนที่เรียบเนียนนั้นไร้ที่ติ

แต่ก็เพียงพอที่จะทําให้คนที่เห็นตกใจอย่างยิ่ง

ในสังคมปิตาธิปไตยนี้ ลูกผู้หญิงเกิดมาก็จะถูกแต้มจุดแดงพรหมจรรย์ ดังนั้นผู้หญิงที่ไม่ได้ออกเรือนจะมีจุดแดงพรหมจรรย์อยู่

แขนเรียบเนียนของฉินลั่วเอียน จุดแดงพรหมจรรย์ หายไปแล้ว!

"เจ้า เจ้า!" แม่นางเฉินเป็นคนแรกที่ตอบสนองและวิ่งเข้ามาจับแขนของเธอและมองซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่ทําอะไรไม่ถูก จุดแดงพรหมจรรย์หายไปแล้วจริง ๆ

ท่านเจ้าเมืองเฉินก็ทนไม่ไหว เขายืนขึ้นและประสานมือไปทางฉินเทียนเฉิง เขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็ทำไม่ได้ ในที่สุดเขาก็ทำได้แค่เดินจากไป

"ไร้ยางอาย! คุกเข่าลง!" ฉินเทียนเฉิงโกรธมาก ยกมือขึ้นและตบฉินลั่วเอียนอย่างแรง

เขาเป็นทหาร ตบเพียงครั้งเดียว หน้าของฉินลั่วเอียนก็แดงและบวมทันที เหลือรอยนิ้วมือ 5 นิ้วไว้

"จะโดนขายให้กับชายชราที่กำลังจะตายอยู่แล้ว ข้าจะเก็บหน้าไว้ทำอะไรอีก?"

ฉินลั่วเอียนยิ้ม พ่นเลือดในปากของเธอออกมา ยกมือขึ้นเพื่อสัมผัสเลือดที่เหลืออยู่ที่มุมปากของเธอ และจ้องมองไปที่ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของฉินเทียนเฉิงอยู่ครู่หนึ่ง

เธอต้องการจดจำใบหน้านี้ สำหรับความบริสุทธิ์ที่เธอเสียสละ และสำหรับลูกสาวที่ถูกบีบคอด้วยมือของเขาเองเมื่อไม่กี่ปีก่อน

ฉินเทียนเฉิงโกรธมากจนพูดไม่ออก และแม่นางเฉินก็เข้ามาทันที "สาวน้อย เจ้าหมายความว่ายังไงที่พูดแบบนี้? จวนแม่ทัพของเราจะขายลูกสาวกินได้อย่างไร? ฉันกับพ่อของเจ้าต่างก็มีเจตนาดีที่จะหาคู่ที่ดีให้เจ้า เจ้าไม่รู้ดีก็ช่างเถอะ จะว่าพวกเราแบบนี้ได้อย่างไร?"