บทที่ 5

มีทั้งหมดเจ็ดแปดคนมีกลิ่นสมุนไพรทั้งหมดผู้นำคือชายชราที่ดูเหมือนจะมีขาไม่ค่อยดี นั่งอยู่บนรถเข็นในคนข้างหลังเข็น

เสียงกระดิ่งดูเหมือนจะดังมาจากเท้าของชายชรา เมื่อฉินลั่วเอียนมองดี ๆ ดวงตาก็อดไม่ได้ที่จะสว่างขึ้น

บนเท้าของชายชรามีข้อเท้าคู่หนึ่งซึ่งแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจงฝังด้วยอัญมณีและกระดิ่ง ข้อเท้าเหล่านี้จะส่งเสียงกริ่งชัดเจนทุกครั้งที่เคลื่อนไหว

ในสายตาของคนอื่น ๆ มันอาจเป็นกระดิ่งคู่สำหรับตกแต่ง แต่ในสายตาของอดีตผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบอาวุธ กระดิ่งนั้นเป็นงานที่มีมูลค่าสูงมาก

สามปีที่ผ่านมา เธอถูกขังอยู่ในคุกจวนแม่ทัพ ไม่ได้ออกไปไหน ไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับสิ่งเหล่านี้เลย ตอนนี้จู่ ๆ ก็มีผลงานที่เกือบจะสมบูรณ์แบบชิ้นหนึ่งปรากฏต่อหน้าเธอ เธออดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นและเดินไป

"ท่านผู้เฒ่า ขอข้าดูข้อเท้าของท่านหน่อยได้ไหม? อย่ากังวล ข้าแค่ขอดูเท่านั้น ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้เสียหาย" ฉินลั่วเอียนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและจริงใจที่สุด ดวงตามุ่งความสนใจไปที่ข้อเท้า ไม่สามารถขยับออกได้

เมื่อชายร่างใหญ่สองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ชายชราได้ยินดังนั้น สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขากำลังจะปฏิเสธ แต่เห็นชายชราค่อย ๆ จับมือ "ได้สิ"

เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าของแล้ว ฉินลั่วเอียนก็ย่อตัวลงและเข้าใกล้เท้าเพื่อมองดูกำไลข้อเท้าอย่างใกล้ชิด

ในโรงเตี๊ยมที่มีเสียงดัง การเคลื่อนไหวของเธอดูแปลก ๆ แทบจะนอนแทบเท้าของชายชราอย่างถ่อมตัว

เมื่อชายชราในรถเข็นเห็นเธอมองอย่างจริงจัง ดวงตาของเขาก็หรี่ลงโดยไม่รู้ตัวอยู่ครู่หนึ่ง และผู้ติดตามที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาดูราวกับว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม

"แยบยลจริง ๆ" ฉินลั่วเอียนอดไม่ได้ที่จะอุทานแล้วยกมือขึ้นแล้วยื่นออกมา

ในขณะนั้น เท้าของชายชราหดกลับโดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่เขาจะทันตอบสนอง เขาก็ได้ยินเสียง "คลิก" เบา ๆ และฉินลั่วเอียนก็ถอดกำไลข้อเท้าออกแล้ว

"เอ่อ...ขอโทษจริง ๆ รูปแบบกำไลข้อเท้าแยบยลมาก แถมวิธีใส่และถอดก็พิเศษมาก อดไม่ได้ที่จะลองความคิดของตัวเองดู" ฉินลั่วเอียนยิ้มอย่างเขิน ๆ และโอบสองเท้าไว้ในมือของเธอ สร้างเสียงที่ไพเราะกับการเคลื่อนไหวของเธอ

เธอไม่สังเกตเห็นสีหน้าตกตะลึงอย่างยิ่งบนใบหน้าของชายชราและผู้ติดตามของเขาทันทีที่เธอถอดสร้อยข้อเท้าออก

"ถ้าท่านยังโกรธอยู่ ข้าสามารถชดเชยได้..." ฉินลั่วเอียนเห็นว่าไม่มีใครตอบจึงพูดด้วยความเขินอาย

ชายชราดูเหมือนจะกลับมามีสติอีกครั้งในเวลานี้ ลูกกระเดือกของเขากลิ้ง เมื่อเขาพูดอีกครั้ง ก็ระงับอาการตกใจและพูดอย่างสงบ: "ไม่เป็นไร"

ฉินลั่วเอียนพยักหน้าและโค้งคำนับชายชรา "อยากให้ข้าใส่กำไลข้อเท้านี้ให้ท่านใหม่ไหม?"

"ใส่ให้ใหม่?" ก่อนที่ชายชราจะได้พูด ผู้ติดตามด้านหลังเขาก็ตกตะลึง

ชายชราจ้องมองผู้ติดตาม ก็ก้มหัวลงทันทีและหยุดพูด

"ไม่ต้อง ขอแค่มอบกำไลข้อเท้านี้คืนให้ข้าก็พอ" ชายชรายื่นมือออก ฉินลั่วเอียนก็คืนกำไลข้อเท้าให้เขาด้วยความเคารพ

หวู่ตงซึ่งเปลี่ยนเป็นชุดผู้ชายเพิ่งออกมาจากด้านหลัง ฉินลั่วเอียน กล่าวคำอำลาชายชราและคณะแล้วหันกลับมาพาหวู่ตงกลับไปนั่งกินข้าว

ชายชราและพรรคพวกขอห้องที่หรูหราที่สุดในโรงเตี๊ยมแล้วเดินไปที่ด้านหลัง ทันทีที่เดินออกจากห้องโถงหน้า มีผู้ติดตามคนหนึ่งเดินเข้ามาข้างหน้าอย่างตื่นเต้นว่า "นายท่าน พวกเราใช้ความพยายามอย่างมากในการเดินทางไปครึ่งประเทศก็ไม่พบใครที่สามารถเปิดวงแหวนสวรรค์ได้ ไม่คิดว่าจะได้พบที่นี่โดยบังเอิญ แม้แต่สวรรค์ก็ยังเข้าข้างนายท่านจริง ๆ!"

ชายชราเล่นกำไลข้อเท้าคู่นั้นในมือ ดวงตาของเขาลึกล้ำ สำหรับคนส่วนใหญ่วงแหวนสวรรค์นี้เป็นเพียงวัตถุที่น่าสงสัย แต่สำหรับเขา มันเป็นสิ่งที่สามารถยับยั้งศิลปะการต่อสู้ของเขาได้ ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เนื่องจากวงแหวนสวรรค์นี้ เส้นลมปราณของเขาจึงไหลย้อนและเขาจวนจะตายหลายครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเดือนที่ผ่านมา เขาไม่มีแรงแม้แต่จะเดิน

โดยไม่คาดคิด มันไม่ต้องใช้ความพยายามเลย

"ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะถอดวงแหวนสวรรค์นี้ออก คุณชายคนนั้นยังอยากใส่ให้ท่านคืนอีก เมื่อกี้ข้าน้อยกลัวแทบตาย" ผู้ติดตามคนนั้นอายุ 20 กว่าปี หน้ามืดมน ไม่มีคนนอกอยู่ อารมณ์ดีใจของเขาเขียนบนใบหน้า

"จิ้นฉู่ เจ้ายังไม่มีความอดทนพอ" ถึงกระนั้น ชายชราก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง

ฉินลั่วเอียนและหวู่ตงกำลังนั่งทานอาหารอยู่ที่มุมห้องอย่างเงียบ ๆ และดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเพราะเหตุนี้เลย

"ข้าน้อยอดไม่ได้จริง ๆ การเดินทางขึ้นเหนือลงใต้ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เพื่อวงแหวนสวรรค์นี้ จะคิดได้อย่างไรว่านิ้วของชายตัวน้อยนั้นปลดเบา ๆ ก็ได้แล้ว? ข้าน้อยตื่นเต้นมาก" จิ้นฉู่หันไปถามพี่น้องที่อยู่ข้างหลังอีกครั้ง "พวกเจ้าบอกหน่อย ข้าพูดถูกไหม หรือว่าพวกเจ้าไม่ตื่นเต้น?"

ทุกคนพยักหน้าและทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความตกใจและตื่นเต้นบนใบหน้าของพวกเขา แม้ตอนนี้ พวกเขายังคงมีความรู้สึกฝันไป

สิ่งที่คิดว่าต้องใช้ความพยายามอย่างมากก็ถูกแก้ไขอย่างง่ายดาย ความรู้สึกจริง ๆ...

"เอาล่ะ จิ้นฉู่ ไปตรวจสอบสองคนนี้ที" ชายชรามองออกไปและเข็นรถเข็นไปที่ห้อง

"ครับ!"