บทที่ 6

ใบหน้าของฉินลั่วเอียนไม่แสดงออกมาก แต่ในใจกลับแอบประหลาดใจ คนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นชายหนุ่ม ไม่ใช่คนแก่ครึ่งร้อย

ยิ่งบุคคลปกปิดตัวตนมากเท่าไร เขาก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

ชายชรากลับมามีสติอีกครั้ง หยิบกาเหล้าขึ้นมารินอีกแก้วให้เธอ "น้องชายดื่มเก่งมาก"

ฉินลั่วเอียนตอบพลางเงยหน้าขึ้นดื่ม แล้วถอยออกไปจากโต๊ะสี่เหลี่ยม "มันดึกมากแล้วท่านผู้เฒ่า...กลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่า ข้าจะกลับห้องก่อน"

เธอแค่อยากจะอยู่อย่างเงียบ ๆ ในโลกนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถยุ่งกับคนและสิ่งของที่เป็นอันตรายได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่หลีกเลี่ยงพวกเขาเท่านั้น

ความประหลาดใจแวบหนึ่งฉายไปทั่วใบหน้าของชายชรา และริมฝีปากของเขาก็ขยับราวกับว่าเขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่พูดอะไร เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ตกลง"

อย่างไรก็ตาม สายตาของเขาจับจ้องไปที่ฉินลั่วเอียนและไม่อาจละสายตาไปได้เป็นเวลานาน เมื่อเธอหันกลับมา หิมะที่ตกลงมาบนผมของเธอที่เป็นสีดำราวกับหมึก และจุดต่าง ๆ ก็ชวนฝันราวกับดวงดาว

กลางคืนเริ่มหนาวเข้ากระดูก

หลังจากเปลี่ยนเทียนสามครั้งแล้ว หวู่ตงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป แต่ก็ยังยืนกรานที่จะนั่งบนเก้าอี้ไม้ตรงประตู

"คุณหนู ท่านบอกว่านายหญิงจะลงมือกับเรา แต่จะเที่ยงคืนแล้วทำไมยังไม่มา?" หวู่ตงมองไปทางประตู ประตูปิดแน่น มองดูไม่มีอะไรผิดปกติ

หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ ฉินลั่วเอียนก็หัวเราะออกมาและส่ายหัว "เจ้าทำให้ห้องสว่างขนาดนี้ ใครจะกล้าเข้ามา ฟังข้านะ ดับเทียนแล้วนอนลงบนเตียง"

"แต่..." หวู่ตงหน้าซีดเล็กน้อยและใช้เวลานานกว่าจะเอ่ยคำสองคำอย่างสั่นเทา "ข้ากลัว..."

ฉินลั่วเอียนถอนหายใจแล้วเอามือลูบหัวหวู่ตงเบา ๆ ยังไงซะ เธอยังเป็นวัยรุ่นอยู่ เมื่อเจอกับความเป็นตายเช่นนี้ เธอก็กลัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่การเติบโตบางอย่าง จําเป็นต้องประสบด้วยตัวเองเสมอ

ฉินลั่วเอียนไม่พูดอะไรอีก แต่เดินตรงไปที่หน้าเทียน เป่าเทียนดับ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืดมิดทันที

เงียบ เงียบมาก แม้แต่เสียงหายใจก็ดูเหมือนจะชัดเจนมาก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา มีแมวร้องเหมียวอยู่นอกหน้าต่าง

เกือบจะทันใดนั้น ฉินลั่วเอียนซึ่งนอนอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นมา

หวู่ตงข้าง ๆ เธอที่คอยอย่างใจจดใจจ่อหลับไปโดยไม่รู้ตัว ฉินลั่วเอียนไม่ได้รบกวนเธอ แต่ย่องลุกขึ้นมาข้างเตียง กริชอาบยาพิษในมือเรืองแสงจาง ๆ ในความมืด

คนที่อยู่นอกหน้าต่างดูเหมือนจะระมัดระวังมาก และรออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแทงมีดเข้าไปในตะแกรงหน้าต่างเพื่อพยายามเปิดหน้าต่าง การเคลื่อนไหวของเขาระมัดระวังมาก หากไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้าการกระทำดังกล่าว คงไม่ได้รับความสนใจจากใครเลย

นี่คือมืออาชีพ

ฉินลั่วเอียนอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยว่าแม่นางเฉินยอมทุ่มเงินเพื่อขจัดรากเหง้าให้สิ้นซาก

สูดลมหายใจไม่กี่ครั้ง หน้าต่างก็เปิดออกอย่างเงียบ ๆ คนที่อยู่นอกหน้าต่างกำลังจะปีนเข้าไป ฉินลั่วเอียนเห็นจังหวะเหมาะจึงแทงคอคน ๆ นั้นด้วยกริชในมือโดยตรง

ชายคนนั้นตอบสนองอย่างรวดเร็วและหลบเลี่ยงทันทีที่เขาสังเกตเห็นกริช

น่าเสียดายที่ตอนนั้นฉินลั่วเอียนในเวลานั้นมีความมุ่งมั่นที่จะโจมตี ดังนั้นความเร็วและพลังในการลงมือจึงพยายามอย่างเต็มที่

ถ้าเขาไม่ตาย เธอกับหวู่ตงจะต้องตาย ความจริงโหดร้ายมาก

ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางออก!

เมื่อฆาตกรที่ปกปิดใบหน้าล้มลง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ