บทที่ 7

"ไปเถอะ พวกเจ้าอยากจะทำที่ไหน?" ทนเห็นสีหน้าเศร้าโศกของหวู่ตงไม่ไหว จึงเริ่มกระตุ้นนักฆ่าทั้งสอง

"สาวน้อยช่างซนเหลือเกิน ใจร้อนกว่าพวกเราอีก" ชายชุดดำที่อุ้มฉินลั่วเอียนลูบตัวฉินลั่วเอียนขณะพูด เขาก็ทนกลิ่นหอมของความงามไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เร่งเร้าให้อีกคนออกไปอย่างรวดเร็ว

นักฆ่าแบกฉินลั่วเอียนไว้บนไหล่แล้วใช้กริชวางไว้ที่คอหวู่ตงเพื่อขู่ก่อนจะจากไป

หวู่ตงซุกตัวอยู่ตรงมุมเตียง สะอื้น อยากจะรีบรุดไปข้างหน้าต่อสู้กับพวกมันหลาย ๆ ครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถต้านทานความกลัวในใจได้และหยุดก้าวไปข้างหน้า

นอกหน้าต่างลมแรงมากและเกล็ดหิมะก็ลอยเข้ามาในห้องพร้อมกับลม

เงาดำแวบผ่านมา และก่อนที่หวู่ตงจะมองเห็นคนตรงหน้าได้ชัดเจน ก็ได้ยินเสียงผู้ชายอย่างชัดเจน

"เกิดอะไรขึ้น?"

หวู่ตงเงยหน้าขึ้นมองเห็นชายชราที่เคยอุ่นเหล้าอยู่กับฉินลั่วเอียนตอนค่ำน้ำตาก็ไหลทันที "คุณ คุณหนู ถูกพาตัวไปแล้ว..."

ในขณะนี้ ใบหน้าที่คุ้นเคยสามารถกระตุ้นให้เกิดความเปราะบางในใจผู้คนได้

"คุณหนู?" ดวงตาของชายชราชัดเจน และครู่หนึ่งก็ดูราวกับว่าพวกเขาแวบผ่านไป "ไปทางนั้นแล้ว?"

หวู่ตงยกมือขึ้นอย่างสั่นเทาแล้วชี้ไปทางประตู อย่างไรก็ตาม ช้างนอกประตูไม่มีเงาของพวกเขาแล้ว ตามไปตอนนี้ก็จะมีร่องรอยอยู่ที่ไหน?

เมื่อเห็นว่าเธอหมดสติไปแล้ว ชายชราก็ขมวดคิ้วและสั่งอย่างเย็นชาไปยังผู้ติดตามที่อยู่ด้านหลังเขาทันที "ให้พวกเราทุกคนออกไปตามหา! หากจำเป็น เราก็ใช้คนที่ซ่อนอยู่ในท้องถิ่นของเราได้! ต้องพาพวกเขากลับมาให้ได้!"

ความประหลาดใจฉายไปทั่วใบหน้าของจิ้นฉู่ที่ติดตามเขา พลังของพวกเขาแพร่กระจายไปทั่วประเทศ แต่เป็นตัวตนที่คลุมเครืออย่างยิ่ง ไม่มีใครจะใช้มันโดยไม่ได้รับอนุญาต เว้นแต่จำเป็นจริง ๆ ที่จะเพิ่มความเสี่ยง

สำหรับคนที่เขาเคยพบเพียงครั้งเดียว เจ้านายต้องการใช้กำลังท้องถิ่นเหรอ?

"ยังยืนอยู่ที่นั่นทำอะไร? เจ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูดเหรอ?" ชายชราหรี่ตาลงเล็กน้อย ทำให้จิ้นฉู่ก้าวถอยหลังด้วยความกลัว

"ข้าน้อยรับคำสั่ง!"

ชายชรายืนข้างเตียงพร้อมประสานมือ สายตาจับจ้องไปที่เสื้อผ้าผู้ชายที่วางอยู่ข้างเตียงเป็นเวลานาน ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอยิ้มสวยกว่าผู้หญิงถึงเจ็ดเท่า ที่แท้คือผู้หญิง

"ผู้หญิงคนหนึ่ง เชี่ยวชาญด้านอาวุธ น่าสนใจ" ชายชราพึมพําอย่างรวดเร็วหายไปในหิมะ เขาหันกลับมาและก้าวเดิน ไม่ได้เห็นการเคลื่อนไหวพิเศษใด ๆ ชั่วพริบตาต่อมา เงาของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ขอบลานบ้านแล้ว

หวู่ตง ตกตะลึงกับฉากนี้ แต่จู่ ๆ ความหวังก็ผุดขึ้นในใจ คนเหล่านี้มีพลังศิลปะการต่อสู้มาก สามารถช่วยคุณหนูได้แน่นอน จะต้องเป็นไปได้...

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้หวู่ตงก็หดตัวและร้องไห้อย่างขมขื่นไม่มีใครรู้ว่าในเวลานั้นหวู่ตงที่มีความผิดและเสียใจก็ตั้งใจในใจอย่างเงียบ ๆ ว่าจะสามารถเปลี่ยนชะตากรรมได้

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีขาวเล็กน้อย

ประตูเมืองเมืองหยุนถูกเปิดแล้ว หลังจากที่นักฆ่าทั้งสองคนพาฉินลั่วเอียนออกจากเมือง พวกเขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะหาที่รกร้างเพื่อพาฉินลั่วเอียนทำซะ

แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มีเจ้าหน้าที่จํานวนมากเดินไปมาทุก ๆ ช่วงเวลา เหมือนเกิดเรื่องใหญ่

ผู้ประกอบอาชีพนี้เกรงกลัวเจ้าหน้าที่เป็นที่สุด จึงตื่นตัวทันที เอาฉินลั่วเอียนขึ้นม้าเร็วขี่ไปเป็นระยะทางสิบลี้จึงไม่เห็นความเคลื่อนไหวของเจ้าหน้าที่

"โชคไม่ดีเลย ขึ้นเนินไปสิบลี้แล้ว" นักฆ่าที่เดินอยู่ข้างหน้าถ่มน้ําลายแล้วพลิกตัวลงจากม้า

นักฆ่าอีกคนก็ดึงฉินลั่วเอียนลงจากหลังม้า "หยุดพูดไร้สาระ ดูกางเกงข้าสิ น้องชายของข้าอัดอั้นไม่ไหวแล้ว ข้าจําได้ว่าหลังมุมนี้มีวัดที่ชํารุดแห่งหนึ่ง เราพาสาวคนนี้ไปเล่นที่นั่นให้พอเถอะ!"

"ไปกันเถอะ! หากวันนี้ข้าไม่ฆ่านางให้ตายข้าจะใช้นามสกุลของเจ้า!"