บทที่ 8

วิ่งพล่านไปตลอดทาง ฉินลั่วเอียนใช้แรงทั้งหมด ลมหวีดหวิวในหูพัดโหมกระหน่ำ แต่เธอไม่กล้ามองแม้แต่น้อย ได้แต่วิ่งอย่างต่อเนื่อง ได้แต่วิ่ง!

เธอไม่รู้ว่าเธอวิ่งมานานแค่ไหน เธอรู้แค่ว่า เมื่อเธอหยุด ร่างกายของเธอก็จะแตกสลายและเธอก็ไม่สามารถรวบรวมกำลังได้อีกต่อไป

ที่ที่เธอหยุดคือสะพานที่พัง เธอยืนอยู่ที่ปลายสะพาน ก้าวหยุดอยู่ที่ขอบ ตราบใดที่เธอก้าวไปข้างหน้า เธอก็จะตกลงไปในแม่น้ำที่ทอดยาว

แม่น้ำมีความรวดเร็วและปั่นป่วนมาก และสามารถได้ยินเสียงน้ำที่กระทบก้อนหินที่ด้านล่างของแม่น้ำโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ

"ไม่มีทางแล้ว" ฉินลั่วเอียนถอนหายใจ ดวงตาหรี่ลงครู่หนึ่ง และเมื่อหันกลับไปก็เห็นนักฆ่าสองคนเดินโซเซมาหาแต่ไกล

ด้วยสะพานที่พังอยู่ข้างหน้าและผู้ไล่ตามอยู่ข้างหลัง นี่ดูเหมือนจะเป็นทางตัน

อย่างไรก็ตาม ฉินลั่วเอียนผู้มีชีวิตสองชาติ ไม่เคยยอมแพ้ง่าย ๆ หากผลที่เลวร้ายที่สุดคือความตาย ก็ดูไม่เลวร้ายนัก

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ทันใดนั้น ฉินลั่วเอียนก็ยิ้มมุมปากอย่างดื้อรั้น เธอเงยหน้าขึ้น และดวงอาทิตย์ก็ตกกระทบแก้มที่ขาวราวกับหยกของเธอ เป็นรอยสีเหลืองขุ่น

ผ้าไหมที่ไม่มีเข็มขัดถูกลมพัดปลิวไปตามแม่น้ำราวกับเอลฟ์เต้นรำ และการเต้นรำทุกครั้งก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดขีด

"ถ้ากระโดดลงไปไม่ตาย สักวันหนึ่ง ข้าจะกลับมาแก้แค้นเจ้าแน่นอน!"

ฉินลั่วเอียนหันไปพูดกับนักฆ่าสองคนที่วิ่งเข้ามา แต่สายตาของเธอกลับมองข้ามพวกเขาไปไกล เธอจะไม่ลืมผู้ริเริ่มเรื่องทั้งหมดนี้แม่นางเฉินนายหญิงท่านแม่ทัพ

เธอกระโดดลงจากสะพานที่พังและตกลงอย่างอิสระเพียงไม่กี่วินาที ดังนั้น เธอจึงไม่มีเวลาที่จะกลัวหรือคิดถึงผลลัพธ์ที่อาจเกิดขึ้น เธอเพียงแต่รู้สึกว่าในขณะนั้นโลกทั้งใบว่างเปล่า

"อย่าโดด!"

เสียงคำรามดังมาจากข้างสะพานที่พัง แต่น่าเสียดายที่ฉินลั่วเอียนไม่ได้ยินเสียง

"นายท่าน เรามาช้าไปเสียแล้ว!" จิ้นฉู่เดินตามชายชราและนำชายหลายสิบคนไปยังสะพานที่พัง

ใบหน้าของชายชราจมลงไปที่ด้านล่าง และหมัดของเขาก็กำแน่น แต่เขาก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

"นายท่าน..." จิ้นฉู่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าคนที่เคยพบครั้งหนึ่งจะมีอิทธิพลอย่างมากต่อนายท่าน และเขาก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยอยู่พักหนึ่ง

ชายชรากลับมามีสติอีกครั้ง คอของเขาสะอึกสะอื้นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พูดอย่างเย็นชา "สับศพ หมื่นท่อน!"

"ครับ!" จิ้นฉู่รู้ว่านายท่านหมายถึงชะตากรรมของนักฆ่าทั้งสองคน

แม่น้ำยังคงไหลผ่านไม่มีร่องรอยว่ามีใครตกลงไปในน้ำ อย่างไรก็ตาม ลมในแม่น้ำดูเหมือนจะเย็นกว่าเมื่อก่อน ความหนาวเย็นเช่นนี้ทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่บนสะพานที่พังอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน

"นายท่าน ที่นี่ลมแรงมาก เรากลับกันดีกว่า ท่านเพิ่งหายดี และท่านไม่ควรออกมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง ถ้าท่านเป็นอะไรขึ้นมา…"

"พอแล้ว กลับกันเถอะ" จิ้นฉู่ถูกชายชราขัดจังหวะก่อนจะพูดจบ แต่เพียงชั่วพริบตา ใบหน้าของชายชราก็กลับสงบลง เช่นเดียวกับความโศกเศร้าและความเสียใจที่เขาแสดงออกมาตอนยืนอยู่ริมสะพานที่หักเป็นเพียงภาพลวงตา

แสงแดดอันอบอุ่นในฤดูหนาวเป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็ชื่นชอบมากที่สุด แต่ในที่สุดสภาพอากาศดี ๆ ที่หายากนี้ก็ถูกฝนที่ตกหนักในตอนกลางคืนพัดหายไปในที่สุด

เรือสําเภาที่ประณีตและหรูหรากำลังเดินย้อนศรบนทะเลสาบกู่เหย่ลำเดียว ทะเลสาบกู่เหย่แห่งนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงในรัศมีสิบลี้ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันไม่รู้ว่ามีบทกวีที่สวยงามและมีชื่อเสียงมากมายแพร่กระจายจากที่นี่ไปเท่าไหร่