บทที่ 9

เมื่อฟ้ารุ่ง ในที่สุดฝนก็หยุดตก จินมู่ที่ยืนอยู่หัวเรือทั้งคืนก็ไม่เห็นการกลับมาของเจ้านาย ดวงตาของเขาแดงก่ำ หลังจากลังเลอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเขาก็ได้ออกคำสั่งให้ลูกน้องไปตามหาท่านอ๋อง

ในตอนเช้าหลังฝนตก โลกทั้งใบดูเหมือนถูกชะล้าง และแม้แต่อากาศบริสุทธิ์ก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกเหมยเล็กน้อย

แต่น่าเสียดาย ฉินลั่วเอียนที่ตื่นขึ้นมาริมแม่น้ำไม่มีอารมณ์ชื่นชมทิวทัศน์ที่สวยงามในขณะนั้น เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยดวงตาพล่ามัว ในท้องฟ้าสีคราม แสงอรุณแห่งพระอาทิตย์ขึ้นปกคลุมพื้นโลก

เธอยังมีชีวิตอยู่!

ฉินลั่วเอียนยิ้มอย่างโง่เขลาแล้วปล่อยท่อนไม้ที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอไป เพราะท่อนไม้นี้ เธอจึงสามารถมีชีวิตรอดได้

หลังจากพยายามกอดท่อนไม้อย่างดีที่สุดมาเป็นเวลานาน มือของเธอก็สั่นเล็กน้อยเนื่องจากออกแรงมากเกินไป เธอกัดฟัน หยิบกิ่งไม้ขึ้นมาจากพื้นดิน แล้วเดินไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างยากลำบากแต่มุ่งมั่น

หลังจากเดินไปครึ่งชั่วโมงด้วยความหิวและหนาวเธอก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย ทันใดนั้นเธอก็เห็นต้นแพร์ป่าอยู่ไกล ๆ เธอโยนกิ่งไม้ทิ้งแล้วรีบวิ่งไปเก็บลูกแพร์สองลูก โดยไม่คำนึงถึงความฝาด เธอกัดกินด้วยคำใหญ่ ๆ

"อะแฮ่ม" รีบกินไปหน่อย เธอจึงสำลักหลายครั้ง แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังกินอย่างตะกละตะกลาม

หลังจากกินลูกแพร์ป่าหลายสิบลูกในอึกใจเดียว เธอก็เรอและหยุดกิน

"แพร์ป่าไม่อร่อยขนาดนี้ เจ้ายังกินเข้าไปได้ ชาติที่แล้วเจ้าเป็นหมูเหรอ?"

ทันใดนั้นเสียงล้อเลียนของผู้ชายก็ดังขึ้นทําให้ฉินลั่วเอียนตกใจ เธอกระวนกระวายใจ แล้วจึงพบว่ามีคนพิงอยู่หลังต้นแพร์

เธอเดินอ้อมต้นแพร์และเห็นใบหน้าของผู้ชายที่นั่งอยู่บนพื้นอย่างชัดเจน อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจ คนนี้หน้าดําและแก้มบวม มองหน้าเดิมไม่ออกเลย มองแค่นี้ก็รู้ว่าถูกพิษร้ายแรง

แต่ว่า เธอคิดไปเองเหรอ? ดวงตาของผู้ชายคนนี้เธอดูคุ้นเคยมาก?

"มองอะไร? ไม่เคยเห็นคนพิษกำเริบเหรอ?" สายตาของฟู่จื่อโม่เหมือนมีดฟาดไปที่หน้าฉินลั่วเอียน น้ำเสียงของเขายิ่งโหดเหี้ยมมากขึ้นไปอีก

ทันทีที่ผู้หญิงคนนี้ปรากฏตัว เขาก็จำเธอได้ ตอนหาหาแทบตายก็ไม่เจอ บทจะเจอก็มาเจอง่าย ๆ จินมู่ตามหาเธอไม่รู้กี่รอบก็หาไม่เจอ แต่เขากลับได้มาเจอเธอที่นี่

แต่ว่า การเจอโดยบังเอิญครั้งนี้มันไม่ใช่เวลาเลย เขาอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมาก จะไม่ยอมให้ใครหัวเราะเยาะเขาเด็ดขาด!

ฉินลั่วเอียนสับสนกับความโกรธกะทันหันของเขา อยู่ ๆ ก็ต้องมารับอารมณ์โกรธของเขา ดังนั้นน้ำเสียงก็ไม่ดีเช่นกัน "ในป่าแบบนี้ คนที่ถูกพิษใกล้ตายอย่างเจ้า ดีแค่ไหนที่ได้เจอข้า ไม่ร้องขอให้ข้าช่วย แถมยังดุร้ายกับข้าแบบนี้อีก เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วใช่มั๊ย?"

"เจ้าน่ะเหรอ? จะช่วยข้าได้?" ฟู่จื่อโม่เย้ยหยัน หันหัวหนีแม้แต่แววตาก็ดูถูกเธอ

คนที่น่าสงสารมักมีสิ่งที่หน้ารังเกลียด นี่เป็นเรื่องจริง ฉินลั่วเอียนส่ายหัว หันหลังกลับ เตรียมจะจากไป เธอไม่ใช่นักบุญ สําหรับคนประเภทนี้ เธอยิ่งไม่สนใจที่จะทําอะไรเพื่อเขา

แต่หลังจากก้าวไปได้สองก้าว เธอก็หยุดชั่วคราว ดวงตาของเธอก็ตกลงไปที่จี้หยกที่อยู่บนเอวฟู่จื่อโม่ และดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น

"ถ้าข้าช่วยเจ้าแล้ว เจ้าจะตอบแทนข้าอย่างไร?" ฉินลั่วเอียนเดินกลับมาและนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าฟู่จื่อโม่ โดยมีใบหน้าแนบชิดกับเขา พร้อมกับยิ้มเจ้าเล่

ฟู่จื่อโม่หายใจไม่ออกชั่วครู่หนึ่งผู้หญิงคนนี้ต้องชิดใกล้ขนาดนี้เลยเหรอเวลาพูด?