บทที่ 4

หลงจ่านเหยียนคว่ำคันฉ่องลงกับหน้าโต๊ะ ความทรงจำส่วนหนึ่งของเจ้าของร่างเดิมปรากฏขึ้นในความคิด ก่อนเจ้าของร่างเดิมจะจากไป ความเคียดแค้นอาฆาตพุ่งทะยานขึ้นถึงฟ้า

นางเอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ “ข้ายังมิได้รับปากเข้าวัง!”

ไฉ่หลีเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “ฮูหยินกล่าวว่า เรื่องนี้เจ้ามิได้เป็นผู้ตัดสิน มีราชโองการลงมาแล้ว หากเจ้าขัดขืนราชโองการ ชีวิตคงดับอนาถยิ่งกว่าถูกฝังทั้งเป็น ไม่เพียงเท่านี้ แม้แต่ครอบครัวของมารดาต่ำต้อยผู้นั้นของเจ้า ก็จะต้องถูกฝังศพสังเวยชีวิตไปพร้อมกับเจ้าเช่นกัน!”

หลงจ่านเหยียนเอ่ยอย่างใช้ความคิด “พูดอีกอย่าง ข้าจำเป็นต้องตอบรับใช่หรือไม่?”

ไฉ่หลีเอ่ยอย่างดูแคลน “คุณหนูใหญ่รู้จักว่าง่ายเร็วแบบนี้ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องทนทุกข์มากมายเพียงนั้นอีก!” พูดจบ ก็หมุนตัวกลับอย่างเย็นชา เตรียมจะเดินออกไป

ทว่าหลงจ่านเหยียนตะโกนเรียกนางไว้ก่อน “แล้วท่านแม่ทัพเล่า?”

“เวลานี้ท่านแม่ทัพอยู่ที่โถงหลัก กำลังหารือกับฮูหยินถึงกิจธุระต่าง ๆ ที่จะต้องเตรียมให้เจ้าเข้าวัง ในเมื่อเจ้าต้องแต่งเข้าวังหลวง ฉะนั้นจะให้สินติดตัวของเจ้ามีน้อยนิดย่อมไม่ได้เด็ดขาด คุณหนูใหญ่มีวาสนาแล้ว!” พูดจบ ก็แสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายและเดินอ้อยอิ่งจากไป

มีวาสนา? หลงจ่านเหยียนผุดยิ้มอย่างเย็นชา แม้ว่าจะเพิ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้เป็นครั้งแรก แต่ความทรงจำภายในร่างนี้ยังคงดำรงอยู่ เข้าวังสังเวยชีวิต คนที่กำลังจะตาย จะไปหาวาสนามาจากที่ใดกันเล่า?

นางถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา คิดไม่ถึงว่า ตนเองจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด นางคือเผ่ามังกรขับไล่ปีศาจผู้ควบคุมกฎของสามโลก แต่เพราะท่านผู้เฒ่าแห่งสุสานผานกู่ตำหนิว่านางประพฤติตนผิดแผกไม่ถูกทำนองคลองธรรม ไม่จงรักภักดีต่อหน้าที่ ลุ่มหลงมัวเมาในความสำราญ แสวงหาเพียงความสุขสบาย จึงต้องการให้นางจุติมาในอีกร่างหนึ่งเพื่อฝึกฝนจิตขัดเกลาตนเอง และยังให้นางศึกษาพุทธธรรมคำสอนอะไรนั่นด้วย พอข้ามภพมาสู่ร่างนี้ได้หมาด ๆ กลับต้องเผชิญเรื่องฝังศพสังเวยชีวิตร้ายแรงถึงเป็นถึงตายเช่นนี้ จะให้ฝึกจิตขัดเกลานิสัยได้อย่างไรกันเล่า?

แบบนี้เท่ากับบีบบังคับให้นางต้องฆ่าล้างบางมิใช่หรอกหรือ?

ไม่ ไม่ ยามนี้นางเป็นคนอ่อนโยนจิตใจดี เรื่องฆ่าล้างบางอะไรนี่จะพูดไม่ได้เด็ดขาดพูดไม่ได้เด็ดขาด บาปกรรม บาปกรรม!

นางเปิดตู้ออก คิดจะหาอาภรณ์ที่พอดูได้สักชุดมาสวม แต่หลังจากที่นางเปิดออกก็ค้นพบว่า ชุดที่นางสวมอยู่ในตอนนี้ เป็นชุดที่ดูดีที่สุดในตู้เสื้อผ้าแล้ว แม้กระทั่งชุดของสาวใช้คนเมื่อครู่ยังดูงดงามกว่านางเสียอีก

ที่เรียกว่าคุณหนูใหญ่ มันก็แค่เรื่องตลกขบขันภายในจวนเท่านั้น