บทที่ 8

หลงจ่านเหยียนสบสายตาอันคมกริบของนาง “ฮูหยินผู้เฒ่าไหว้พระสวดมนต์มานานหลายปี ไม่ทราบว่าได้เรียนรู้อะไรมาจากพระพุทธองค์บ้าง? ความใจดำอำมหิตไร้ซึ่งความเมตตา? ความไร้น้ำใจไร้ความชอบธรรม? หรือความโหดเหี้ยมทารุณ? หรือว่า จะเป็นการส่งหลานสาวแท้ ๆ ของตนเองไปตายเพื่อแลกกับเกียรติยศและความมั่งคั่งมาสู่ตระกูล?”

“หือ?” ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงยิ้ม “เจ้าคิดจะพูดอะไร? พูดออกมาให้หมดเถิด!”

อ้อ? แบบนี้ก็ไม่โมโหหรือ ดูเหมือนที่ศึกษาคำสอนพระพุทธองค์มาจะมีประโยชน์อยู่หน่อย ๆ

หลงฮูหยินตะโกนห้ามหลงจ่านเหยียนทันที “ไร้มารยาท รีบขอขมาท่านย่าซะ!”

หลงจ่านเหยียนไม่สนใจหลงฮูหยิน เอ่ย “ข้ายอมตกปากรับคำว่าเข้าวังก็ได้ เพียงแต่ ฮูหยินผู้เฒ่าท่านต้องยอมรับเงื่อนไขหนึ่งข้อของข้าเสียก่อน!”

ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะออกมาเบา ๆ ขนคิ้วที่ยาวและมีสีขาวเลิกขึ้นเล็กน้อย แฝงความโกรธกรุ่นไว้อย่างเลือนราง “เจ้ามีสิทธิ์จะมาตั้งเงื่อนไขต่อรองกับข้าอย่างนั้นหรือ?”

“เช่นนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าก็สวดภาวนาอ้อนต่อเบื้องหน้าองค์พระพุทธไปเสียเถิด อธิษฐานให้ฝ่าบาทสวรรคตทันทีหลังข้าเข้าวังไปแล้วกัน มิเช่นนั้น ต่อให้ข้าได้เป็นฮองเฮาแม้เพียงวันเดียว ก็อย่าได้หวังเลยว่านับจากนี้จวนแม่ทัพจะได้อยู่อย่างสุขสงบ”

หลงฮูหยินขึงตาจ้องนาง รอยยิ้มบนใบหน้าพลันหายไปในพริบตา คิ้วขมวดลงอย่างดุดัน ดวงตาขุ่นมัวคู่หนึ่งสะท้อนประกายอำมหิตสว่างวาบออกมา

หลงจ่านเหยียนกลับไม่รู้สึกกลัวนาง เพียงแต่ยกดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นสบตากับนางตรง ๆ คิดจะอวดอำนาจอะไรต่อหน้าผู้เฒ่าที่มีชีวิตอยู่มานานหลายร้อยปีอย่างนางงั้นหรือ?

คิดจะอวดเบ่งด้วยความอาวุโสใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่ก็ควรดูอีกฝ่ายด้วย นางหลงจ่านเหยียนผู้คุมกฎของสามโลกจนถึงบัดนี้ มีอายุสามร้อยกว่าปี ไม่ว่าภูตผีวิญญาณปีศาจร้ายที่บำเพ็ญเพียรมาแล้วหลายพันปีสักกี่ตนเมื่ออยู่ต่อหน้านาง ก็มีแต่ตกใจกลัวตัวสั่นสะท้านทั้งสิ้น ไหนเลยจะกล้าท้าทายอำนาจซึ่งหน้าเช่นนี้? ชัดเจนว่ายายแก่คนนี้ขาดการอบรมสั่งสอน!

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มออกมา แววตายังคงเยือกเย็นเหมือนเก่า แต่กลับเอ่ยปากว่า “น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ ดูเหมือนยายแก่อย่างข้าจะสูงวัยแล้วจริง ๆ ถึงได้มีตาหามีแววไม่ มองไม่ออกว่าแม่หนูเหยียนของพวกข้าเก็บซ่อนความสามารถได้ลุ่มลึกเพียงนี้มาตลอด ว่ามาเถิด เจ้ามีเงื่อนไขอะไร!”

หลงจ่านเหยียนเอ่ย “เงื่อนไขของข้าง่ายแสนง่าย ข้าต้องการให้มารดาผู้ให้กำเนิดข้ามีฐานะเป็นฮูหยินเอกของตระกูลหลง เข้าสู่ศาลบรรพชนตระกูลหลง ขึ้นโต๊ะบูชาเทพ ได้รับการจุดธูปสักการะและการบูชาจากตระกูลหลง!”