บทที่ 103 เธอหาแพะรับบาปให้ตัวเองสามคน

"ตอนนั้น คนที่มารับเจียงฮ่านกลับบ้าน คือคุณหญิงเจียง ฉันจำได้ คุณเคยพูดว่า แม่เจียงเกลียดคุณหญิงเจียงใช่หรือเปล่า ไม่ยอมให้เจียงฮ่านช่วยเธอบริจาคไขกระดูก เพื่อช่วยเจียงหลิง"

"แต่ถ้าแม่เจียงตายไป เจียงฮ่านจะแก้แค้นแทนแม่เจียง ต้องยืมอำนาจของตระกูลเจียงหรือเปล่า อีกทั้งถ้าเจียงฮ่านจะยืมอำนาจตระกูลเจียง จำเป็นต้องกลับตระกูล! เมื่อถึงตอนนั้น เจียงฮ่านอยู่ตระกูลเจียง คุณหญิงเจียงก็จะเอาไขกระดูกของเจียงฮ่าน ได้ง่ายขึ้นใช่ไหม"

ป๋อเอี่ยนพยักหน้า "ใช่ แต่นี่เกี่ยวอะไรกับการที่ซุนเวยเวยฆ่าแม่เจียง คุณอย่าบอกผมนะว่า การที่ซุนเวยเวยฆ่าแม่เจียง เพราะแค่อยากให้เจียงฮ่านกลับตระกูล"

"ถูกต้อง ซุนเวยเวยฆ่าแม่เจียง เพราะต้องการให้เจียงฮ่านกลับตระกูลเจียง ไปช่วยเจียงหลิง"

เซี่ยเชียนเกอเห็นป๋อเอี่ยนจะพูดอะไร เธอจึงพูดต่อ "ฉันรู้ว่าคุณอยากถามฉันเรื่องซุนเวยเวยกับแม่เจียงว่าพวกเธอไม่ได้มีความแค้นอะไรต่อกัน ทำไมเธอถึงต้องฆ่าแม่เจียง ใช่หรือเปล่า"

ป๋อเอี่ยนพยักหน้า เซี่ยเชียนเกอตอบว่า "นี่คือเหตุผลที่สาม! เพราะเงิน ซุนเวยเวยต้องรับเงินจากคุณหญิงเจียงแน่นอน ดังนั้นเธอจึงช่วยคุณหญิงเจียงฆ่าแม่เจียง อีกทั้งตอนที่ฉันมาโรงพยาบาลเมื่อกี้ได้เจอซุนเวยเวย ชุดที่ซุนเวยเวยใส่วันนี้ ไม่ใช่ราคาถูกๆ เลย"

"เธอเป็นแค่พยาบาล รายรับไม่ได้มาก แต่เธอสามารถใส่เสื้อผ้าราคาแพงได้ คุณคิดว่า ถ้าเธอไม่ได้รับเงินจากคุณหญิงเจียง เธอจะซื้อเสื้อผ้าราคาแพงขนาดนี้ได้ยังไง อีกทั้งก่อนหน้านี้ไม่นาน ฉันบังเอิญเจอซุนเวยเวยกับคุณหญิงเจียง เข้าไปในห้องส่วนตัวของโรงแรมด้วยกัน ช่วงเวลาหลังจากที่แม่ของเจียงฮ่านตายไปได้ไม่นาน"

ป๋อเอี่ยนขมวดคิ้ว "ถ้าที่คุณพูดมาเป็นเรื่องจริงทั้งหมด งั้นทำไมฆาตกรอย่างซุนเวยเวย ถึงไม่หนีล่ะ จะเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลต่อทำไม"

เซี่ยเชียนเกอกลอกตาใส่ป๋อเอี่ยนอย่างไม่สบอารมณ์ "คุณถามคำถามปัญญาอ่อนอะไรอยู่เนี่ย การที่ซุนเวยเวยไม่หนี เพราะเธอหาแพะรับบาปให้ตัวเองสามคน คนแรกคือฝู้เฉิงหยุน คนที่สองคือแม่ฝู้ คนที่สามคือฝู้อวี้สิง เพราะไม่ว่าเจียงฮ่านจะสงสัยอย่างไร ต้องไม่มีทางสงสัยไปถึงตัวเธอแน่นอน เพราะก่อนถึงเธอ ยังมีแพะรับบาปสามคนคอยขวางอยู่! ดังนั้นคนที่มีคนคอยรับความผิดให้อย่างเธอ ทำไมต้องหนีด้วยล่ะ"

เซี่ยเชียนเกอพูดมีเหตุผลมาก

ดูเหมือนว่า คนที่ฆ่าแม่เจียง คงเป็นซุนเวยเวยจริงๆ

ป๋อเอี่ยนพิงกำแพง เขาถามเซี่ยเชียนเกอ "ถ้าสิ่งที่คุณเดาเมื่อกี้ถูกต้อง งั้นต่อไป คุณคิดว่าจะทำยังไง ไปแจ้งความว่าซุนเวยเวยฆ่าคนเหรอ จากนั้นให้ตำรวจชะล้างความแปดเปื้อนให้ฝู้อวี้สิงงั้นเหรอ"

"อันดับแรกศพของแม่เจียงถูกเผาไปแล้ว เหลือเพียงเถ้ากระดูก คุณจะให้ทางนิติเวชตรวจสอบ เป็นไปไม่ได้แน่นอน รองลงมา ตอนนี้เจียงฮ่านปักใจเชื่อว่าฝู้อวี้สิงเป็นฆาตกร คุณจะให้เขาเชื่อคุณ ให้ความร่วมมือกับคุณเพื่อหาฆาตกรตัวจริง ยิ่งเป็นไปไม่ได้"

"สุดท้ายผมได้ขอสรุปเพียงข้อเดียว ถึงคุณหาฆาตกรตัวจริงมาได้ คุณก็ไม่สามารถจับเธอได้"

เซี่ยเชียนเกอส่งเสียงหึอย่างเย็นชา แล้วพูดว่า "ใครว่าฉันจะจับไม่ได้ ถ้าซุนเวยเวยฆ่าคนจริง ต้องทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้าง อีกอย่าง ฉันแอบไปแจ้งความก่อน ให้ตำรวจไปตรวจสอบ พวกตำรวจเก่งขนาดนั้น การที่จะหาหลักฐานที่ซุนเวยเวยฆ่าคน มันยากหรือไง"

ป๋อเอี่ยนไม่อยากทำลายความมั่นใจของเซี่ยเชียนเกอ แต่บางครั้ง ก็จำเป็นต้องพูด "เซี่ยเชียนเกอ คุณ......"

ป๋อเอี่ยนกำลังจะพูด จู่ๆ ห้องน้ำสั่นอย่างรุนแรง

ป๋อเอี่ยนสบถในใจ "นี่ไม่ใช่แผ่นดินไหวใช่ไหม"

แผ่นดินไหวเหรอ

"แย่แล้ว ฝู้อวี้สิง! "

เซี่ยเชียนเกอผลักป๋อเอี่ยนออก เปิดประตู แล้วเรียกชื่อฝู้อวี้สิง อยู่บนทางเดิน "ฝู้อวี้สิง! ฝู้อวี้สิง!"

ชั้นของอาคารสั่งรุนแรงขึ้นอีก ป๋อเอี่ยนพิงกำแพง สบถในใจรุนแรงขึ้น เซี่ยเชียนเกอ ผู้หญิงไร้จิตสำนึก พอแผ่นดินไหว ในหัวก็คิดถึงแต่ฝู้อวี้สิงของเธอ ไม่พาเขาไปด้วย

เหนื่อยใจจริงๆ

"ฝู้อวี้สิง!"

"ฝู้อวี้สิง! คุณอยู่ไหน"

"ฝู้อวี้สิง!"

เซี่ยเชียนเกอตะโกนอยู่นาน แต่ไม่มีการตอบกลับจากฝู้อวี้สิง เซี่ยเชียนเกอร้อนใจจนจะร้องไห้ ชั้นของอาคารสั่นจนเกิดเสียงดังปึงปัง เซี่ยเชียนเกอตะโกนด้วยเสียงสะอื้น "ฝู้อวี้สิง! ฝู้อวี้สิง!"

"เชียนเกอ"

เสียงฝู้อวี้สิง ดังขึ้นด้านหลังเซี่ยเชียนเกอ คนไข้รวมถึงหมอ พยาบาล ที่อยู่บนทางเดิน พากันวิ่งไปข้างนอก แต่เซี่ยเชียนเกอ เอาแต่วิ่งเข้าไปหาฝู้อวี้สิง เมื่อเห็นฝู้อวี้สิงปลอดภัย เซี่ยเชียนเกอวิ่งเข้าไป ถามอย่างกังวล "ฝู้อวี้สิง คุณบาดเจ็บหรือเปล่า"

ฝู้อวี้สิงพูดว่า "ผมไม่เป็นไร"

เซี่ยเชียนเกอตรวจดูร่างกายของฝู้อวี้สิงด้วยตัวเอง เห็นเขาไม่เป็นอะไร เซี่ยเชียนเกอจึงถามเขาอย่างโมโห "ทำไมทุกครั้งที่ฉันหาคุณ จะหาไม่เจอทุกที ทำไมคุณเอาแต่ทำให้ฉันกังวลทุกครั้ง"

"ฝู้อวี้สิง คุณรู้หรือเปล่า ฉันทนความเจ็บปวดจากการที่เสียคุณไปอีกครั้งไม่ได้แล้ว! ความเจ็บปวดแบบนั้น แทบขาดใจ ฉันกลัวว่าถ้าฉันเจอมันอีกครั้ง ฉันคงจะตาย"

"ดังนั้น คุณอย่าหายไปจากสายตาฉันอีกได้ไหม"

เซี่ยเชียนเกอพูดไปร้องไห้ไป ผู้หญิงที่แข็งแกร่งขนาดนี้ กลับร้องไห้ต่อหน้าฝู้อวี้สิงเหมือนเด็ก

ฝู้อวี้สิงจับมือเซี่ยเชียนเกอ "ได้ ต่อไปนี้ผมจะไม่หายไปจากสายตาคุณอีก"