บทที่ 124 แม่เซี่ยเชียนเกอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

หลังจากกลับมาถึงวิลล่าแล้ว ฝู้อวี้สิงให้เซี่ยเชียนเกอขึ้นไปอาบน้ำก่อน หลังจากนั้นเขาจึงเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหารให้เซี่ยเชียนเกอ

เย่หยิ่งยืนอยู่ข้างฝู้อวี้สิง และต้องการช่วยจะช่วย แต่ฝู้อวี้สิงหยุดเขาทันที "นับจากนี้เป็นต้นไป ผู้หญิงของผมสามารถกินอาหารที่ผมทำเท่านั้น อาหารทุกอย่างที่คนอื่นทำนั้นเททิ้งให้หมด"

ท่านเก้าเผด็จการเช่นนี้มันจะดีเหรอ?

เย่หยิ่งถอยไปสองก้าว เพื่อไม่ให้รบกวนการทำอาหารของฝู้อวี้สิง

สามนาทีต่อมา ฝู้อวี้สิงถามเย่หยิ่งว่า "เมื่อครึ่งเดือนก่อน ผมให้คุณไปตรวจสอบเรื่องที่แม่ของเชียนเกอหายตัวไป ได้ข้อสรุปหรือยัง?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เย่หยิ่งรู้สึกว่ามันแปลกมาก

เขามีฉายาเป็นนักสืบจิ๋ว ขอเพียงเป็นเรื่องที่เขาต้องการตรวจสอบ ก็ไม่มีเรื่องอะไรที่เขาตรวจสอบไม่เจอ แต่เรื่องที่ศพแม่ของคุณนายหายตัวไป เขาตรวจสอบเป็นเวลาครึ่งเดือนแล้ว แต่เขาตรวจไม่พบสิ่งใดเลย

ราวกับว่าในโลกนี้ไม่มีบุคคลดังกล่าวเลย

พวกคุณคิดว่ามันเป็นเรื่องที่แปลกมาก ๆ ใช่ไหม?

เย่หยิ่งตอบว่า "ท่านเก้า ผมพยายามตรวจสอบอย่างเต็มที่แล้ว แต่ไม่พบข้อมูลที่เป็นประโยชน์ที่เกี่ยวกับศพแม่ของคุณนายที่หายตัวไป"

"และที่แปลกก็คือข้อมูลเกี่ยวกับแม่ของคุณนายได้หายไปจากโลกนี้หมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในอดีตของเธอ และความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซี่ยเวยก็ถูกลบออกไปหมดแล้ว"

"ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของคุณนายได้ให้กำเนิดคุณนาย ผมคงคิดว่าตนเองเห็นผีแล้ว"

ฝู้อวี้สิงเหลือบมองเย่หยิ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ตรวจสอบต่อไป ผมไม่เชื่อว่าศพจะสามารถหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้"

"แต่ผมตรวจสอบไม่พบจริง ๆ"

สายตาที่คุกคามของฝู้อวี้สิงจ้องไปที่เย่หยิ่ง "คุณแน่ใจหรือว่าคุณตรวจสอบไม่เจอ?"

เมื่อถูกท่านเก้าคุกคาม เขาก็พบว่าตนเองสามารถตรวจสอบได้

แค่ชั่วพริบตาก็สามารถตรวจสอบได้แล้วเหรอ?

"ผมทำได้! ผมสามารถตรวจสอบได้"

ฝู้อวี้สิงตอบรับคำหนึ่ง จากนั้นเทผักที่หั่นลงไปในกระทะ

"ไปจัดการแก้ปัญหาเรื่องที่เซี่ยหานใส่ร้ายเชียนเกอ"

ใส่ร้าย?

เย่หยิ่งกล่าวโพล่งออกมา "ท่านเก้า คุณแน่ใจหรือว่าสิ่งที่เซี่ยหานพูดนั้นเป็นการใส่ร้ายคุณนาย?"

ฝู้อวี้สิงจ้องมองเย่หยิ่งด้วยสายตาคุกคาม "มิเช่นนั้น คุณคิดว่าเชียนเกอที่เป็นคนอ่อนโยนจะทำร้ายเซี่ยหานหรือ?"

ท่านเก้า คุณสามารถบอกตนเองด้วยความมั่นใจ

คุณนายที่อ่อนโยนของคุณ จะทำร้ายเซี่ยหานจริง ๆ

นอกจากนี้ ท่านเก้าแน่ใจหรือว่าคุณนายเป็นคนอ่อนโยน?

ร่างกายของคุณนายนั้นเปล่งประกายความแข็งแกร่งออกมา เขายังมีหน้ามาบอกว่าคุณนายเป็นคนอ่อนโยน?

เย่หยิ่งกำลังบ่นฝู้อวี้สิงอยู่ในใจ แล้วเขาก็เห็นเซี่ยเชียนเกอเดินลงมาในชุดนอนสีชมพู เดิมภาพลักษณ์ของเซี่ยเชียนเกอดูเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวาน แต่ทำไมเธอถึงเดินแบบไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งสิ้นล่ะ?

คุณนายดูแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ!

เซี่ยเชียนเกอเดินมาอยู่ข้างเย่หยิ่ง และเห็นว่าเย่หยิ่งจ้องตนเองตลอด เธอถามเขาว่า "เย่หยิ่ง นายจ้องฉันทำไม? นายคิดว่าชุดนอนของฉันสวยเป็นพิเศษใช่ไหม?"

เย่หยิ่งพยักหน้า "ใช่ มันสวยเป็นพิเศษ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อคุณนายสวมชุดนอนนี้ ทำให้ผมมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก แต่ตอนนี้ผมมีคุณศัพท์ที่จะใช้พรรณนาคุณนายแล้ว"

"ยกตัวอย่างเช่น?"

"แข็งแกร่ง"

เซี่ยเชียนเกอ "......"

"เย่หยิ่ง ฉันให้นายคิดใหม่ นายเปลี่ยนคุณศัพท์ที่ใช้พรรณนาฉันใหม่"

เย่หยิ่งพยักหน้า "ได้ครับ"

"เปลี่ยนเป็นคำคุณศัพท์ที่อ่อนโยน น่ารักหน่อย"

เย่หยิ่งคิดอย่างจริงจังและพูดกับเซี่ยเชียนเกอด้วยน้ำเสียง "ผมรู้สึกว่าคุณนายเป็นคนที่เฉยมาก"

เซี่ยเชียนเกอ "......" ? ? ?

ฝู้อวี้สิง "......" ! ! !