บทที่ 14 ยืมมือคนอื่นฆ่าคน

ตามหลักแล้ว เรื่องในตอนนั้น เขาไม่น่าจะรู้สิ

ฉะนั้นแล้ว ทำไมคุณท่านถึงได้ลำเอียงแบบนี้ละ?

ฝู้เฉิงหยุนพูดอย่างโมโหว่า "แม่ครับ ถ้าหากว่าคุณปู่เอาแต่ลำเอียงให้พี่ชายแบบนี้อยู่ตลอด ถึงหลังจากนี้หนึ่งเดือน พี่ชายมาสละตำแหน่งท่านประธานด้วยตัวเอง ไม่แน่ คุณปู่ก็อาจจะไม่ให้ผมแทนพี่ชายขึ้นเป็นท่านประธานคนใหม่ของฝู้ซื่อกรุ๊ปก็ได้นะครับ"

"ดังนั้นแล้ว คุณท่านคนนี้ เก็บไว้ไม่ได้อีกแล้วล่ะ"

ไอสังหารบนใบหน้าของแม่ฝู้เห็นได้ชัด ฝู้เฉิงหยุนถามอย่างไม่เข้าใจว่า "แม่คิดจะทำอะไรครับ?"

"คุณปู่คนนี้ของแก ตั้งแต่เล็กจนโตก็ชอบแค่ฝู้อวี้สิงไม่ชอบแก ถ้าหากว่าแกอยากจะเป็นประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ป อย่างนั้นพวกเราก็จำเป็นต้องกำจัดอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดอย่างคุณปู่ของแกทิ้งซะ!"

"แม่หมายความว่า..." ฝู้เฉิงหยุนขยับเข้าไปใกล้หูของแม่ฝู้ แล้วถามเสียงเบาว่า "ฆ่าคุณปู่ทิ้งหรอครับ?"

"ไม่อย่างนั้น แกยังมีวิธีอื่นอีกงั้นหรอ?"

"แต่ว่า ทั้งบ้านตระกูลฝู้แห่งนี้ พี่ชายแคร์คุณปู่มากที่สุด ถ้าหากว่าคุณปู่มาตายกะทันหัน พี่ชายจะต้องสืบหาความจริงทั้งหมดแน่นอน ถึงตอนนั้นดูแค่ความสัมพันธ์ของพี่ชายกับพวกเรา ถ้าหากว่าเขารู้ว่าพวกเราเป็นคนทำคุณปู่ตาย อย่างนั้นแล้ว คนที่ต้องตาย ก็เป็นผมกับแม่เองนะครับ"

แม่ฝู้ตบหัวของฝู้เฉิงหยุนอย่างรังเกียจ "แกนี่นะ ทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้? ฉันไม่ได้ให้แกไปลงมือกับคุณปู่ด้วยตัวเองสักหน่อย พวกเรายืมมือคนอื่นมาฆ่าคุณปู่ของแกทิ้งได้"

ยืมมือคนอื่น?

"ยืมมือใครครับ?"

"เซี่ยหาน!"