บทที่ 172 ไม่อาจเข้าใจ

"เวลาผ่านไปนานแล้ว ในที่สุดผมก็ได้รับข่าวดีแล้ว คุณคอยจับตาป๋อฉินยวนให้ดี ถ้าเขามีอะไรเปลี่ยนแปลง คุณต้องบอกผมทันที อีกสองวันผมต้องชนะการแข่งขันให้ได้"

สีหน้าของซูฉีเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม "คุณวางใจเถอะ อีกสองวันฉันจะทำให้คุณชนะการแข่งขันให้ได้อย่างแน่นอน"

หลังจากซูฉีกล่าวจบ เธอก็วางสาย

เธอเก็บโทรศัพท์แล้วหันกลับมา แล้วเธอก็เห็นป๋อฉินยวนยืนอยู่ข้างหลังตนเอง

ซูฉีตกใจจนโทรศัพท์มือถือหล่นลงบนพื้นทันที "ฉิน.. ฉินยวน คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ผมมาถึงตอนที่คุณบอกว่าผู้ชายคนนั้นว่าจะทำให้เขาชนะการแข่งขันในอีกสองวันข้างหน้า ซูฉีทำไมคุณถึงได้ทรยศผม?"

ซูฉีกลืนน้ำลาย มองป๋อฉินยวนอยู่ตรงหน้าตนเอง และอธิบายให้เขาฟังว่า "ฉินยวน ฉัน ฉันไม่ได้ทรยศคุณ การที่ฉันทำเช่นนี้ก็เพื่อช่วยคุณ เมื่อวานคุณพูดว่า ไม่ว่าจะยังไงอีกสองวันคุณก็จะต้องชนะการแข่งขันให้ได้"

"และเพื่อที่จะช่วยคุณ ฉันจึงโทรหาผู้ชายคนนั้น พยายามทำให้เขารู้สึกว่าเขาจะสามารถชนะคุณได้ เมื่อเป็นเช่นนั้น ในการแข่งขันอีกสองวันข้างหน้า ผู้ชายคนนั้นจะผ่อนคลายการระแวดระวัง เมื่อถึงตอนนั้น คุณก็จะ คุณก็จะสามารถชนะการแข่งขันได้?"

ใบหน้าของป๋อฉินยวนเต็มไปด้วยรอยยิ้มถากถาง "คุณคิดว่าผมยังเชื่อในสิ่งที่คุณพูดอีกหรือ? ซูฉีผมให้โอกาสคุณแล้ว แต่คุณไม่ทะนุถนอมเอง ดังนั้นต่อไปไม่ว่าผมจะทำอะไรคุณ คุณก็อย่าโทษว่าผมใจร้ายกับคุณ"

หลังจากกล่าวจบ ป๋อฉินยวนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วโทรหาผู้ช่วยของเขาทันที หลังจากนั้นไม่นาน ผู้ช่วยของเขาก็พาชายร่างใหญ่สองคนมายืนอยู่ข้างซูฉีแล้วพาตัวซูฉีออกไป

ซูฉีดิ้นรนอยู่ในมือของชายร่างใหญ่ "ฉินยวน คุณต้องเชื่อฉัน ฉันไม่ได้ทรยศคุณจริง ๆ ฉันไม่ได้ทรยศคุณจริง ๆ เหตุผลที่ฉันโทรหาผู้ชายคนนั้นเพื่อคุณจริง ๆ ฉินยวน......"

"ฉินยวน!"

เสียงของซูฉีลอยออกไปจากหูของป๋อฉินยวน

และทันใดนั้นป๋อฉินยวนก็จับหน้าอกของตนเอง เขาพิงผนังแล้วพ่นเลือดออกมา เลือดสีแดงสดเปื้อนกระเบื้องปูพื้น ผู้ช่วยของป๋อฉินยวนที่ยืนอยู่ด้านข้าง มองเขาด้วยความกังวล "ท่านประธาน ตอนนี้สภาพร่างกายของคุณแย่มาก อีกสองวันคุณจะเข้าร่วมการแข่งขันจริง ๆ หรือ?"

"สิ่งนั้นสำคัญกับผมมาก! เพราะถ้าผมได้สิ่งนั้นแล้ว ผมถึงจะสามารถไปหาเธอได้"

"ในเมื่อตั้งแต่ต้นจนจบประธานก็ไม่สามารถลืมเธอได้ แล้วทำไมประธานถึงยังหมั้นหมายกับซูฉีอีก?"

ป๋อฉินยวนตอบอย่างขมขื่น "ผมคิดว่าทำเช่นนั้น จะสามารถทำให้เธอกลับมาอยู่ข้างกายผมได้ แต่น่าเสียดายที่ผมคิดไปเองฝ่ายเดียว"

ผู้ช่วยรู้สึกสงสารป๋อฉินยวนที่อยู่ตรงหน้าจริง ๆ ไม่เข้าใจว่าเขาจะหลอกตนเองไปอีกนานแค่ไหน

ไม่มีทางที่ผู้หญิงคนนั้นจะกลับมาอยู่ข้างกายเขา

เสียงดัง "ตุ๊บ" ผู้ช่วยอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ป๋อฉินยวนล้มลงบนพื้นและหมดสติไป

"ท่านประธาน!"

......

ตอนที่เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงมาถึงโรงพยาบาล พวกเขารู้ว่าป๋อฉินยวนถูกเข็นไปที่ห้องฉุกเฉินอีกครั้ง คราวนี้ป๋อเอี่ยนเป็นแพทย์ประจำของป๋อฉินยวน

ตอนที่ป๋อเอี่ยนออกมาจากห้องผ่าตัด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

แต่เมื่อเขาเห็นเซี่ยเชียนเกอ ความเศร้าบนใบหน้าของป๋อเอี่ยนก็หายไปทันที เขาเดินไปอยู่ข้างเซี่ยเชียนเกอ ต้องการจะสัมผัสเซี่ยเชียนเกอ แต่ถูกฝู้อวี้สิงผลักออกไป "อย่าแตะต้องตัวเธอ"

ป๋อเอี่ยนถูกฝู้อวี้สิงจับจ้อง จึงทำได้เพียงยืนอยู่ด้านข้าง และกล่าวว่า "เชียนเกอ เดิมผมกำลังคิดว่าผมควรช่วยอาเล็กของผมต่อไปอย่างไร? แต่หลังจากเห็นคุณแล้ว ผมคิดว่าอาเล็กของผมมีทางรอดแล้ว ตอนนี้คุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากับผม แล้วเข้าไปที่ห้องผ่าตัด เพื่อทำการผ่าตัดให้อาเล็กของผม ได้ไหม?"

ป๋อเอี่ยนคิดว่าเซี่ยเชียนเกอจะปฏิเสธ ดังนั้นเขาจึงกล่าวกับเซี่ยเชียนเกอด้วยความใจกว้าง "ขอเพียงแค่คุณยอมช่วยอาเล็กของผม ผมยินดีจะให้เงินทั้งหมดที่ผมเก็บตลอดหลายปีที่ผ่านมา"

ดูเหมือนว่า ป๋อฉินยวนมีความสำคัญต่อป๋อเอี่ยนจริง ๆ

แต่คราวนี้เธอไม่ต้องการเงิน เพราะสิ่งที่เธอต้องการคืออย่างอื่น "ป๋อเอี่ยน ฉันไม่เอาเงินของคุณ ก็ช่วยอาเล็กของคุณได้"

ป๋อเอี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงสัย "คุณดีขนาดนี้เชียวหรือ?"

"ถึงแม้ฉันไม่ได้ต้องการเงิน แต่ฉันต้องการอย่างอื่น!"

"ผมคิดแล้วว่าคุณไม่ใช่คนทใจดีขนาดนั้น บอกมาเถอะ คราวนี้คุณต้องการอะไร?"

เซี่ยเชียนเกอเลิกคิ้ว "หลังจากฉันช่วยอาเล็กของคุณแล้ว ฉันค่อยบอกคุณก็ยังทัน"