บทที่ 244 เขาคือคนที่ออกมาจากข้างในโลงศพ!

"แต่เธอจะจัดการยังไง?"

ตั้งใจฆ่าผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าพี่สาวต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ถ้าให้ตำรวจรู้ตัวตนของเธอ เกรงว่าครั้งนี้เธอคงถูกคนทั้งอินเทอร์เน็ตรุมด่าแน่

และฝู้อวี้สิงก็ไม่อยากให้เซี่ยเชียนเกอเป็นแบบนั้น ฉะนั้นเขาจำเป็นต้องพาเซี่ยเชียนเกอออกไป "เชียนเกอ เชื่อฉันนะ ออกไปก่อน"

ฝู้อวี้สิงพูดกับเซี่ยเชียนเกอเสียงเบามาก คนรอบข้างเสียงดังถ้าไม่ตั้งใจฟังก็จะไม่ได้ยินฝู้อวี้สิงเรียกชื่อเซี่ยเชียนเกอ

เซี่ยเชียนเกอมองเบ่หลานเฉินที่กำลังขะถูกหามออกไปก่อนจะขานรับอืมเบา ๆ ขณะที่คนอื่น ๆ ยื่นมือออกมาจะรั้งเธอเอาไว้ เซี่ยเชียนเกอก็ผลักพวกเขาออกทันที "พวกคุณคิดว่าถ้าฉันอยากจะไปพวกคุณจะขวางได้เหรอ?"

"นางฆาตกรยังคิดอยากจะหนีอีกงั้นเหรอ? ฉันจะบอกให้ถ้าวันนี้เธอกล้าหนี สิ่งที่รอเธออยู่ก็คือการโดนไล่ล่าจากตำรวจ"

เซี่ยเชียนเกอ "..."

"ผู้ชายคนนี้ยังไม่ตายสักหน่อย ตำรวจจะจับฉันได้ยังไง?"

"ทำร้ายผู้อื่นโดยเจตนาก็เป็นความผิดเหมือนกัน! ดังนั้นเธอจะไปไหนไม่ได้"

คนที่เธอทำร้ายก็เรียกว่าคนได้เหรอ?

เซี่ยเชียนเกอถูกกลุ่มคนขวางทางเอาไว้ เธอผลักกลุ่มคนตรงหน้าออกอย่างหงุดหงิดใจก่อนจะวิ่งออกไป ฝู้อวี้สิงที่ยืนอยู่อีกทางพูดขึ้น "ถ้าพวกเธอมีปัญหาอะไรก็มาลงที่ฉัน อย่าแตะต้องเธอ"

ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น "ท่านเก้าฝู้ไม่รู้หรือไงว่าการที่คุณทำแบบนี้เท่ากับปกปิดฆาตกร? ยิ่งไปกว่านั้นการที่คุณปกป้องเธอแบบนี้ ท่านเก้าฝู้ก็อาจจะต้องติดคุกเหมือนกัน"

"หุบปาก!"

ฝู้อวี้สิงรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าน่ารำคาญมากจริง ๆ "ฉันเคยบอกแล้วว่าผลที่ตามมาทั้งหมดฉันจะรับเองคนเดียว พวกเธอทุกคนหุบปากซะ"

เมื่อเห็นว่าพวกเธอยังอยากจะพูดต่อ ฝู้อวี้สิงจึงแย่งพูดขึ้นมาว่า "ถ้าใครอยากตายก็พูดต่อไป? ถ้าใครไม่อยากตายก็ยืนอยู่เฉย ๆ แล้วหุบปากซะ"

ทุกคนในที่แห่งนั้นเงียบปากลงทันที

เพียงไม่นานคนจากโรงพยาบาลก็มาพาเย่หลานเฉินออกไป

และเซี่ยเชียนเกอกำลังซ่อนอยู่ในมุมมืด เตรียมจะลอบฆ่าเย่หลานเฉินระหว่างถูกส่งไปโรงพยาบาล เฝิงเจว๋เฉินเห็นแบบนั้นจึงรีบเข้าไปขวางเซี่ยเชียนเกอทันที "เซี่ยเชียนเกอ ถ้าผู้ชายคนนั้นตายขึ้นมาจริง ๆ เธอจะสร้างปัญหาใหญ่ให้ฝู้อวี้สิงนะ"

เมื่อครู่นี้เฝิงเจว๋เฉินซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน จึงรู้เรื่องที่เซี่ยเชียนเกอทำลงไปทั้งหมด ฉะนั้นหลังจากเซ่ยเชียนเกอเดินออกมาจากด้านใน เฝิงเจว๋เฉินจึงรีบเดินตามออกมาห้ามเธอไว้ทันที เซี่ยเชียนเกอมองเฝิงเจว๋เฉินด้วยสายตาเย็นชา

"นายรู้ไหมว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?"

เฝิงเจว๋เฉินขมวดคิ้ว "ฉันไม่สนว่าจะเป็นใคร แต่ตอนนี้ถ้าเธอฆ่าเขา ฝู้อวี้สิงอาจจะต้องติดคุกนะ!"

"แต่เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้"

เฝิงเจว๋เฉินถามอย่างไม่เข้าใจ "เหตุผลล่ะ?"

"เพราะว่าเขาเป็นตัวประหลาด ตัวประหลาดที่มีชีวิตมานานนับพันปี เขาถูกฉันปล่อยออกมาจากโลงศพ ฉะนั้นมีความเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะเป็นหญิงลึกลับคนต่อไป ดังนั้นก่อนจะที่เขาจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง พวกเราจำเป็นต้องฆ่าเขา ต้องฆ่าเขาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าเขาเกิดบ้าขึ้นมา แม้แต่ญาติพี่น้องก็จำไม่ได้"

เมื่อเฝิงเจว๋เฉินฟังเซี่ยเชียนเกอพูดจบ ใบหน้าของเขาเต้มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่อยู่ในห้องตั้งแต่แรกหรอกเหรอ? แต่ฟังจากที่เซี่ยเชียนเกอบอกคือผู้ชายคนนี้ไม่ได้อยู่ในห้องตั้งแต่แรก แต่ว่าเขาถูกเซี่ยเชียนเกอปล่อยออกมาจากข้างในโลงศพ?

"คนที่อยู่ในโลงศพควรจะเป็นผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นผู้ชายคนนี้ได้ล่ะ?"

เซี่ยเชียนเกอไม่มีเวลาอธิบายให้เฝิงเจว๋เฉินฟัง เธอพูดสั้น ๆ เพียงแค่ว่า "ฉันไม่เจอผู้หญิงลึกลับคนนั้น เพราะในโลงศพฉันเจอแค่ผู้ชายที่ตายและฟื้นคนนี้เท่านั้น อีกอย่างนายยังจำได้ไหมว่าทำไมผู้หญิงลึกลับคนนั้นถึงต้องฆ่าตระกูลหมอเซียน?"

"เพราะเธอต้องการเศษผ้ายาคืนชีพเพื่อเอาไปทำยาคืนชีพ แล้วนายว่าอยู่ดี ๆ ผู้หญิงคนนั้นจะทำของแบบนั้นไปทำไม? แสดงว่าเธอต้องการช่วยชีวิตคนอื่น และคนคนนั้นก็คือผู้ชายที่ฟื้นคืนชีพและออกมาจากโลงศพในวันนี้ไง"

"ถึงฉันจะไม่รู้แน่ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นช่วยชีวิตผู้ชายคนนี้ได้ยังไง แต่ฉันสามารถบอกกับนายได้อย่างมั่นใจเลยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นตัวประหลาดที่มีชีวิตมานับพันปีแล้ว เขาจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้ เขาจำเป็นต้องตาย ดังนั้นเฝิงเจว๋เฉิน นายอย่ามาขวางฉัน เพราะถ้านายขวางฉันและรอให้ผู้ชายคนนั้นฟื้นขึ้นมา ถึงตอนนั้นต่อให้พวกเราอยากจะฆ่าเขามันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว"

หลังจากเฝิงเจว๋เฉินฟังเซ่ยเชียนเกอพูดจบ เขาก็ทำหน้าไม่น่าเชื่อ

"เธอพูดจริงเหรอ? เธอแน่ใจนะว่าผู้ชายคนนั้นมีชีวิตมาหลานพันปีแล้ว? บางทีผู้ชายคนนั้นอาจจะแค่ไม่ทันระวังตกเข้าไปอยู่ในโลงศพล่ะ?"

ใครมันจะวิ่งเข้าไปนอนอยู่ในโลงศพกันล่ะ?