บทที่ 245 เขาไม่มีไอคิวหรือไง?

"คุณบอกตัวตนของผู้หญิงคนนั้นกับผม แล้วผมจะปล่อยคุณไป?"

ฝู้อวี้สิงพูดอย่างเย้ยหยัน "คุณไม่มีสิทธิ์จับผมด้วยซ้ำ ฉะนั้นผมไม่จำเป็นต้องรอให้คุณปล่อยผมไป! ส่วนเรื่องที่เหลือคุณไปคุยกับทนายของผมเองก็แล้วกัน ผมยังมีงานต้องทำ ขอไม่อยู่เป็นเพื่อนคุณต่อละกัน"

หลังจากพูดจบ ฝู้อวี้สิงก็ลุกขึ้นและเตรียมจะเดินออกไป แล้วตำรวจก็ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนร่วมงานของเขา เนื้อหาในโทรศัพท์พูดคร่าว ๆ ประมาณว่าผู้ชายที่ถูกเซี่ยเชียนเกอแทงสองครั้งคนนั้นเสียชีวิตไปแล้ว ให้เขาไปที่โรงพยาบาลเพื่อนำศพกลับไปที่สถานีตำรวจเพื่อทำการชันสูตรต่อไป

หลังจากคุณตำรวจฟังจบเขาก็ตอบกลับไปว่า "เข้าใจแล้ว" ก่อนจะวางสายโทรศัพท์ไป และลุกเดินออกไปจากสถาบันวิจัย ส่วนทางฝู้อวี้สิงก็ตามไปด้วยเหมือนกัน เพราะเขารู้สึกว่าเขาจะสามารถหาเซี่ยเชียนเกอเจอที่โรงพยาบาล

...

ตอนฝู้อวี้สิงมาถึงโรงพยาบาล เขาก็เห็นเซี่ยเชียนเกอกำลังให้การกับตำรวจ ทีแรกเซี่ยเชียนเกอกำลังเตรียมตัวจะกลับแล้ว แต่พอเดินออกจากห้องผ่าตัดเธอก็ถูกตำรวจขวางเอาไว้เสียก่อน แล้วก็เอาแต่ซักถามนั่นนี่

เซี่ยเชียนเกอตอบคำถามไปอย่างสบาย ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งอีกทางไม่ขยับเขยื้อน

ฝู้อวี้สิงเดินเข้ามาหาเซี่ยเชียนเกอ "เกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อเจอฝู้อวี้สิง เซี่ยเชียนเกอก็ซุกตัวเข้าไปกอดฝู้อวี้สิง "คนไข้ที่ฉันรักษาเสียชีวิตแล้ว คุณตำรวจมาหาฉันขอคำให้การ ฝู้อวี้สิง คุณไม่ต้องกังวลนะ ฉันไม่เป็นไร"

หลังจากฝู้อวี้สิงฟังเซี่ยเชียนเกอพูดจบเขาก็รับรู้ถึงสัญญาณที่เซ่ยเชียนเกอส่งมาให้เขาทันที เซี่ยเชียนเกออยากจะบอกเขาว่าผู้ชายคนนั้นที่สถาบันถูกเธอฆ่าตายแล้ว แต่ว่าตำรวจไม่รู้ว่าเธอเป็นฆาตกรตัวจริง ดังนั้นตอนนี้เธอปลอดภัยดี ไม่เป็นไร

อันที่จริงฝู้อวี้สิงอยากรู้มากว่าเซี่ยเชียนเกอกับผู้ชายคนนั้นมีความแค้น ความเกลียดชังอะไรกันแน่ถึงต้องตามมาฆ่าเขาถึงโรงพยาบาล?

แต่คำพูดบางคำ ถ้าเชียนเกอของเขาไม่อยากพูด เขาก็จะไม่บังเค้นเธอ และจะไม่บังคับเธอด้วย

ฝู้อวี้สิงคอยอยู่ข้าง ๆ เซี่ยเชียนเกออย่างเงียบ ๆ เขายื่นมือออกไปกอดเซี่ยเชียนเกอเอาไว้แน่น เมื่อตำรวจที่เพิ่งจะสอบปากคำฝู้อวี้สิงเมื่อครู่นี้มาถึงโรงพยาบาลและเห็นฝู้อวี้สิงที่มาถึงโรงพยาบาลเร็วยิ่งกว่าเขา คุณตำรวจก็สงสัยมากว่าฝู้อวี้สิงมาทำอะไรที่โรงพยาบาล

แต่หลังจากที่เห็นฝู้อวี้สิงกับเซี่ยเชียนเกอยืนกอดกัน คุณตำรวจก็เหมือนจะรู้แล้วว่าฝู้อวี้สิงมาทำอะไรที่โรงพยาบาล

เพียงแต่เขารู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ

ฝู้อวี้สิงเพิ่งจะปล่อยตัวฆาตกรที่ฆ่าผู้ชายคนนั้นไป จากนั้นฆาตกรก็หนีไป ผู้ชายคนนั้นอุตส่าห์รอดชีวิตออกมาได้ แต่สุดท้ายหลังจากส่งตัวถึงโรงพยาบาล คนที่เข้าทำการผ่าตัดให้ผู้ชายคนนั้นดันเป็นเซี่ยเชียนเกอภรรยาของฝู้อวี้สิง

เพื่อนของฝู้อวี้สิงต้องการจะเอาชีวิตของผู้ชายคนนี้แต่กลับฆ่าไม่สำเร็จ จากนั้นเธอก็หนีไป แล้วคนที่หนีไปก็โทรมาหาเซี่ยเชียนเกอเพื่อให้เซี่ยเชียนเกอทำการผ่าตัดให้ผู้ชายคนนั้น? จากนั้นก็ถือโอกาสฆ่าเขาระหว่างการผ่าตัด?

คุณตำรวจยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้มีความเป็นไปได้!

หรือว่าเซี่ยเชียนเกอกับคนที่ฝู้อวี้สิงปล่อยตัวไปคนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรกัน?

คุณตำรวจไม่มีเวลาคิดต่อแล้ว เขารีบเข้าไปดูสถานการณ์ของเย่หลานเฉินในห้องผ่าตัด ทันทีที่เขาเปิดผ้าขาวออก จู่ ๆ เย่หลานเฉินก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงคนไข้ด้วยใบหน้าซีดขาว แถมเขาไม่เพียงแต่ลุกขึ้นนั่งเท่านั้นแต่ยังจ้องหน้าคุณตำรวจตรงหน้าด้วยใบหน้าขาวซีดของเขา คุณตำรวจตกใจจนถอยหลังออกไปสองเก้า "นาย นายตายแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงฟื้นแล้วล่ะ!"

เซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงได้ยินคำพูดของคุณตำรวจที่ดังออกมานอกประตู พวกเขาสองคนรีบเข้าไปดูภายในห้องอย่างไม่อยากจะเชื่อ เมื่อเห็นเย่หลานเฉินนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยใบหน้าอ่อนล้า เซี่ยเชียนเกอก็ถึงกับช็อกทันที เธอฉีดสารพิษที่สามารถทำให้ร่างกายของเขาเน่าเปื่อยเข้าไปแล้วแท้ ๆ แถมเมื่อกี้เย่หลานเฉินก็ขาดลมหายใจไปแล้ว ทำไมจู่ ๆ เขาถึงฟื้นขึ้นมาได้ล่ะ?

ร่างกายของเขาควรจะเน่าเปื่อยไปแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมเขายังไม่ตาย? ทำไมถึงฟื้นขึ้นมาได้?

ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรกับเย่หลานเฉินกันแน่ เขาถึงได้ฆ่าไม่ตายแบบนี้?

เย่หลานเฉินขยับลำคอของตัวเองอย่างรู้สึกไม่ค่อยสบายนัก "ตายแล้วอะไร? พวกท่านกำลังพูดอะไร? แล้วเหตุใดเสื้อผ้าบนร่างกายของพวกท่านถึงได้แปลกตาเช่นนั้น? ที่นี่คือที่ใด? ข้าอยู่ที่ไหน?"

คุณตำรวจมองเย่หลานเฉินที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเสียหายเลยสักนิด ยังพูดจาแปลกประหลาดเช่นนี้ พวกเขารู้สึกว่าแบบนี้มันไม่ธรรมดาเลย

เขาเดินเข้าไปหาเย่หลานเฉินแล้วถามเขาว่า "น้องชาย ยังจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ได้ไหม?"

เย่หลานเฉินขมวดคิ้ว "จำได้สิ! ท่านพี่ไม่ต้องการข้าแล้ว จากนั้นข้าก็ใช้ความตายบีบบังคับให้นางยอมรับข้า แต่ว่าท่านพี่ของข้าไม่ยอม ข้าจึงใช้กริชทำร้ายตัวเอง"

ทำร้ายตัวเอง?