บทที่ 246 ร่วมมือกันฆ่าเขา

ไม่ว่าเย่หลานเฉินจะเสแสร้งแกล้งทำเป็นจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ หรือว่าเขาจะจำมันไม่ได้จริงๆ ก็ตามแต่ เธอก็จะไม่ปล่อยให้เขาอยู่เคียงข้างกาย เนื่องจากเลี้ยงเสือไว้ข้างกายนั้นเพียงครั้งเดียวก็พอ หากเลี้ยงอีกสักครั้งคาดว่าคงไม่ไหว

เซี่ยเชียนเกอคิดได้ดังนี้ เธอก็เดินไปจับแขนของฝู้อวี้สิงแล้วหันหลังเดินจากไป

เย่หลานเฉินเห็นเซี่ยเชียนเกอเดินจากไปดังนั้น เขาจึงรีบยกมือขึ้นกุมหน้าอกและลุกขึ้นจากเตียงไล่ตามเซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงออกไป เย่หลานเฉินวิ่งตามไปพร้อมกับตะโกนไล่ว่า "เสด็จพี่ อย่าได้ทิ้งหลานเฉินเอาไว้เพียงลำพัง เสด็จพี่!"

เซี่ยเชียนเกอรีบจูงฝู้อวี้สิงเร่งฝีเท้าขึ้นไปนั่งบนรถแล้วขับออกจากโรงพยาบาลทันที

เย่หลานเฉินจึงถูกทอดทิ้งไว้เช่นนี้

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงขึ้นไปบนรถ เขาก็ได้เอ่ยถามเซี่ยเชียนเกอด้วยความสงสัยว่า "เมื่อสักครู่ผู้ชายคนนั้นทำไมถึงได้เรียกคุณว่าเสด็จพี่อยู่ได้ แล้วทำไมคุณถึงต้องฆ่าเขา?"

ตอนนี้ฝู้อวี้สิงไม่มีความทรงจำเก่าเมื่อหนึ่งพันปีก่อนหลงเหลืออยู่ ต่อให้บอกเขาไปคาดว่าเขาก็คงไม่เชื่อ ดังนั้นเซี่ยเชียนเกอจึงได้หาข้ออ้างออกมาสุ่มเพื่อแก้ตัว "ผู้ชายคนนั้น ฉันปลดปล่อยเขาออกมาจากโลงศพ ในตอนแรกเขาร่างกายเย็นชาเป็นศพไปแล้ว แต่บังเอิญที่ฉันทำมีดบาดมือแล้วเลือดหยดลงไปบนร่างของผู้ชายคนนั้นเขาจึงได้ฟื้นขึ้นมา"

"ด้วยเหตุนี้เองผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นภูตผีปีศาจที่ใช้ชีวิตมานับพันๆ ปีแล้วก็ได้ และฉันไม่ต้องการให้เขาไปทำอันตรายใดต่อโลก จึงตัดสินใจจะฆ่าเขา แต่ผลเป็นอย่างที่คุณเห็นเมื่อครู่ แม้ว่าฉันจะแทงเขาไปแล้วถึงสองหน แม้ว่าเขาจะตายไปแล้ว แต่อีกไม่นานต่อมาเขาก็ฟื้นขึ้น"

"ดังนั้นฝู้อวี้สิงคะ ฉันรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้อันตรายยิ่งนัก ต่อไปนี้ถ้าคุณเห็นเขาอย่าได้เข้าใกล้เขาอีก และพยายามอยู่ให้ห่างจากเขามากที่สุด ไม่อย่างนั้นฉันเกรงว่าเขาจะทำร้ายคุณ"

เซี่ยเชียนเกอพูดด้วยท่าทางจริงจังราวกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง

แต่ฝู้อวี้สิงกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่เซี่ยเชียนเกอบอก ฝู้อวี้สิงเอ่ยถามเซี่ยเชียนเกอต่อไปว่า "ในเมื่อเขาใช้ชีวิตมาแล้วนับพันปี แล้วทำไมเมื่อเขาเห็นคุณจึงได้เรียกคุณว่าพี่ล่ะ?"

เซี่ยเชียนเกอล่าวเรื่องไร้สาระต่อไปว่า "ฉันคาดเดาว่าอาจจะเป็นเพราะเลือดของฉันที่หยดลงไปบนร่างกายของเขาจึงทำให้เขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ ดังนั้นเขาจึงเรียกฉันว่าพี่สาวด้วยความงุนงง"

ด้วยความงุนงง??

แต่เขารู้สึกได้ว่าการที่ชายคนนั้นเรียกเซี่ยเชียนเกอว่าพี่สาว ไม่ใช่เพราะว่าเขารู้สึกงุนงงไม่รู้จะเรียกอย่างไร แต่เป็นเพราะว่าเขารู้จักเธอ

ฝู้อวี้สิงใช้สายตาอันลึกล้ำมองไปทางเซี่ยเชียนเกอ ก่อนจะกำชับเซี่ยเชียนเกอว่า "ผมก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นค่อนข้างอันตราย ดังนั้นในอนาคตหากว่าเชียนเกอเห็นชายคนนั้นอีกควรจะอยู่ให้ห่างจากเขา ไม่อย่างนั้นผมก็กลัวว่าเขาจะทำร้ายคุณด้วย"

ครั้งต่อไปหากว่าเธอได้พบกับเย่หลานเฉินอีก เธอก็จะฆ่าเขาต่อไป

เพียงแต่ว่าเธอจะแอบฆ่าเขาอย่างลับๆ

เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะไม่เป็นการสร้างปัญหาให้แก่ฝู้อวี้สิง

"ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว หากว่าฉันเจอเขาอีกในอนาคตฉันจะอยู่ให้ห่างจากเขา"

"ครับ"

......

ณ โรงพยาบาล

หลังจากที่เย่หลานเฉินถูกเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงทอดทิ้งเอาไว้ที่โรงพยาบาลเพียงลำพัง เขาก็วิ่งหนีไปราวกับลูกแกะที่หลงทาง เขาเดินไปรอบๆ โรงพยาบาล ป๋อเอี่ยนที่เห็นเย่หลานเฉินซึ่งตายไปแล้วฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ ในตอนแรกเขาตกใจเสียจนร้องออกมา จากนั้นก็ได้ยกมือขึ้นไปสัมผัสร่างกายของเย่หลานเฉิน

"ร่างกายของคุณอุ่น และสัมผัสได้ คุณยังไม่ตาย?"

เย่หลานเฉินเหลือบมองไปทางป๋อเอี่ยนด้วยใบหน้าอันหม่นหมอง ก่อนจะเดินต่อไปข้างหน้าเพียงลำพัง ป๋อเอี่ยนที่ยืนอยู่ด้านข้างได้แต่พึมพำออกมาว่า "เชียนเกอนี่ เธอรักษาชายคนนี้จนตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆ ผู้ชายคนนี้ถึงได้กลับมามีชีวิตขึ้นได้อย่างไร้เหตุผลแบบนี้ น่าประหลาดใจจริงๆ หรือว่าเซี่ยเชียนเกอจะมีความสามารถทำให้คนตายและฟื้นคืนชีพได้จริงๆ?"

ทันทีที่น้ำเสียงของป๋อเอี่ยนกล่าวจบ เย่หลานเฉินก็รีบขยับมาอยู่ตรงหน้าของป๋อเอี่ยนอย่างรวดเร็วราวกับวิญญาณ ทำป๋อเอี่ยนตกใจเสียจนหน้าซีด "ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้เดินเหินทำไมถึงไม่มีซุ้มมีเสียงเลย!"

เขาตกใจแทบตาย

ป๋อเอี่ยนกลืนน้ำลายลงคอแล้วยกมือขึ้นตบไปที่หน้าอกของตน ก่อนจะมองไปที่เย่หลานเฉินซึ่งอยู่ตรงหน้าแล้วเอ่ยถามว่า "คุณ คุณกลับมาอีกทำไม?"

"เมื่อครู่เจ้าบอกว่าใครเป็นคนรักษาข้า?"

"เซี่ย เซี่ยเชียนเกอน่ะสิ"

เย่หลานเฉินเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอันดังว่า "ข้าจะหานางได้ที่ไหน?"

ป๋อเอี่ยนมองไปยังเย่หลานเฉินที่ดูตื่นเต้นมาก เขากล่าวขึ้นว่า "แน่นอนว่าเป็นที่บ้านเธอนะสิ"

เย่หลานเฉินถามต่อไปว่า "อยู่ที่ใด?"

"ผมไม่รู้"

เย่หลานเฉินขมวดคิ้วเข้าหากัน "หากเจ้าไม่รู้ว่าบ้านของนางอยู่ที่ใด แล้วเจ้าช่วยบอกข้าได้หรือไม่ว่านอกจากที่บ้านนางแล้วจะเจอนางได้ที่ใดอีก?"

"ที่มหาวิทยาลัยของเธอ เซิ่งเย่"

มหาวิทยาลัยเซิ่งเย่?

"มันคือที่ใด?"

"มหาวิทยาลัยน่ะสิ"

มหาวิทยาลัย? เย่หลานเฉินเอ่ยถามด้วยความงุนงงว่า "เจ้าช่วยพาข้าไปหน่อยได้หรือไม่"