บทที่ 247 เป็นเธอ

"ฉันขอร้องเธอล่ะเซี่ยเชียนเกอ ปล่อยฉันไปเถิด ได้โปรด ฉันผิดไปแล้วฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้วจริงๆ"

เพื่อนนักเรียนหญิงคนนั้นพูดพลางคุกเข่าและก้มศีรษะอ้อนวอนร้องขอ

เซี่ยเชียนเกอก้มหน้าลงมองดูเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ "เธอคือ......"

ซูเวยเสวี่ย?

ไม่ได้เจอเพียงแค่วันเดียว ทำไมซูเวยเสวี่ยจึงกลายไปเป็นเช่นขอทานแบบนี้?

เมื่อเห็นว่าซูเวยเสวี่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงร่างกายมอมแมมดุจดั่งขอทาน ใบหน้าของหล่อนดูเหมือนจะถูกคนตบสั่งสอนมาก มองดูแล้วตอนที่เธอไม่อยู่ หล่อนคงจะถูกตบอย่างแรง

ใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอดูเยาะเย้ย เธอขาของตนกลับมาจากมือของซูเวยเสวี่ย "ซูเวยเสวี่ย ฉันจำได้ว่าฉันเคยบอกกับเธอไปแล้ว การที่ทำให้ฉันลำบากใจเธอจะไม่มีจุดจบที่ดีอย่างแน่นอน แต่ตอนนั้นคุณกลับไม่ฉัน ตอนนี้คุณเชื่อหรือยังล่ะ ว่าฉันพูดจริงหรือเปล่า"

"ฉันเชื่อแล้ว!"

เชื่อมากจริงๆ เชื่อทุกสิ่งอย่าง!

เพียงแค่วันเดียวเธอก็ถูกรังแกจนแทบทนไม่ได้ หากว่าเป็นแบบนี้ติดต่อกันอีกสักสองสามวัน เธอคิดว่าเธอคงต้องตายแน่ๆ

เมื่อซูเวยเสวี่ยคิดถึงเรื่องราวเหล่านี้ ก็ได้ยื่นมืออันสกปรกทั้งสองข้างของเธอออกไปกอดขาของเซี่ยเชียนเกออ้อนวอนว่า "เซี่ยเชียนเกอ ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดยกโทษให้ฉันเถอะ ยกโทษให้ฉันได้ไหม"

"ขอร้องล่ะ ได้โปรด!" ดูเหมือนเซี่ยเชียนเกอจะไม่สนใจกับการอ้อนวอนร้องขอของซูเวยเสวี่ย

เธอชักขาที่อยู่ในมือซูเวยเสวี่ยกลับมาอีกครั้ง "หลังของสามีฉันถูกเธอขีดข่วนเป็นแผลตอนนี้ยังไม่หายดีด้วยซ้ำ เธออยากจะให้ฉันยกโทษให้เหรอ คิดว่ามันง่ายอย่างงั้นหรือไง?"

การที่เธอขูดข่วนฝู้อวี้สิงจนได้รับบาดเจ็บ นั่นก็เพราะฝู้อวี้สิงบีบคอของเธอไม่ใช่หรือ?

หากว่าฝู้อวี้สิงไม่ได้เข้ามาบีบคอเธอ เธอจะไปทำอะไรเขาทำไมล่ะ?

กล่าวง่ายๆ ก็คือ ทุกสิ่งทุกอย่างนี้เป็นความผิดของฝู้อวี้สิง ไม่เกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่น้อย เซี่ยเชียนเกอจะมาเอาผิดจากเธอและโมโหใส่เธอที่สามีของหล่อนรับบาดเจ็บไม่ได้

สีหน้าของซูเวยเสวี่ยมองไปทางเซี่ยเชียนเกอ "เซี่ยเชียนเกอ ในวันนั้นที่ฉันข่วนฝู้อวี้สิงจนได้รับบาดเจ็บเป็นแผลนั่นก็เป็นเพราะว่าฝู้อวี้สิงต้องการจะบีบคอฉันก่อน ฉันอยากมีชีวิตรอดดังนั้นจึงได้ขูดข่วนเขา"

เซี่ยเชียนเกอกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า "นี่เธอกำลังโทษว่าเพราะสามีฉันบีบคอเธอ ที่เขาได้รับบาดเจ็บเพราะทำร้ายตัวเองเหรอ?"

"มันไม่ควรจะเป็นเช่นนั้นหรือยังไง หากว่าเขาไม่ได้จงใจจะบีบคอฉัน เรื่องราวในวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก"

เซี่ยเชียนเกอเหยียบซูเวยเสวี่ยลงกลับไปที่พื้น เธอกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชาว่า "แล้วทำไมสามีของฉันจึงต้องบีบคอเธอ เรื่องนี้เธอไม่รู้อยู่แก่ใจหรือยังไง?"

คำพูดของเซี่ยเชียนเกอทำให้ซูเวยเสวี่ยไม่อาจกล่าวอะไรออกมา เธอได้แต่คุกเข่าอ้อนวอนร้องหัวเซี่ยเชียนเกออยู่ตรงหน้าต่อไปทำท่าทางเป็นน่าสงสาร แต่เซี่ยเชียนเกอกลับพูดอย่างเย็นชาว่า "ซูเวยเสวี่ยหยุดการแสดงของเธอเสีย เพราะว่าฉันจะไม่ปล่อยเธอไปเนื่องด้วยการแสดงอันเสแสร้งแบบนี้แน่ เพราะว่าฉันเซี่ยเชียนเกอไม่ใช่คนที่มีจิตใจเมตตา"

เมื่อพูดจบเซี่ยเชียนเกอก็เดินหายเข้าไปในห้องเรียนโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

ซูเวยเสวี่ยยังคงคุกเข่าอยู่ที่พื้น ในใจของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชังแล้วคำรามใส่เซี่ยเชียนเกอว่า "เซี่ยเชียนเกอ ฉันก็เพียงแค่ส่งข้อความไปในบอร์ดมหาลัยข้อความหนึ่งโดยที่เข้าใจผิดเท่านั้นเอง เธอจำเป็นต้องให้คนทั้งมหาลัยมารุมล้อมรังแกฉันแบบนี้เหรอ?"

"เธอกำลังทำร้ายฉันอยู่ และฉันสามารถฟ้องเธอได้!"

"เซี่ยเชียนเกอ เธอมันเป็นผู้หญิงแพศยา พวกคนรวยอย่างเธอล้วนเป็นแบบนี้กันหมดสินะ ไม่เห็นค่าของชีวิตคนธรรมดาอย่างฉันเลย!"

เซี่ยเชียนเกอนั่งลงบนเก้าอี้แล้วพูดขึ้นเบาๆ ว่า "ซูเวยเสวี่ย เมื่อวานนี้ฉันมีธุระ ดังนั้นฉันไม่มีเวลามาสั่งให้คนทั้งโรงเรียนไปทำร้ายเธอหรอกนะ การที่เธอถูกเพื่อนนักเรียนทั้งมหาวิทยาลัยกลั่นแกล้ง ฉันคิดว่าคงไม่เกี่ยวกับฉัน น่าจะเป็นเพราะว่านิสัยของเธอเองมากกว่า"

"เธอลองมองดูตัวเธอสิ เธอเรียนอยู่ที่นี่มาสามปีแล้ว แต่ทำไมกันนะถึงไม่มีเพื่อนสนิทสักคนเลย แล้วทำไมตอนที่เธอถูกรังแกจึงไม่มีใครก้าวออกมาช่วย อีกทั้งยังมีแต่คนคอยเหยียบย่ำซ้ำเติม ที่จริงเหตุผลมันก็ง่ายๆ เพราะว่าเธอนิสัยไม่ดี!"

"ปากดี ใจชั่ว อิจฉาริษยา ใครที่เป็นเพื่อนกับเธอล้วนถูกเธอจัดการ เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ จึงเหลือเธอให้เพียงลำพัง หากเป็นคนปกติทั่วไปแล้ว ทันทีที่ถูกเพื่อนเมินเฉยก็จะมองหาถึงเหตุผล แต่เธอถูกเพื่อนรังเกียจมาเป็นเวลาถึงสามปี เธอไม่เพียงแต่จะไม่พยายามหาถึงเหตุผลต้นตอ และยังทำตัวหนักขึ้นเรื่อยๆ"

"เห็นได้ชัดว่าสมควรแล้วที่จะถูกคนรังแก สมน้ำหน้าที่เธอไม่มีเพื่อน ถ้าจะว่าไปแล้วตอนนั้นที่ฉันเห็นเธอถูกคนอื่นรังแก ทำไมฉันถึงต้องเสียเวลาพักเที่ยงมาช่วยเธอด้วยนะ ฉันบ้าไปแล้วหรือเปล่าที่หาเรื่องใส่ตัว แล้วดูสิ สิ่งที่ฉันช่วยกลับมาได้กลับกลายเป็นหมาป่าที่จ้องแต่จะแว้งกัด"

เมื่อซูเวยเสวี่ยได้ยินประโยคนั้นของเซี่ยเชียนเกอ ความโกรธในใจของเธอก็ทวีมากขึ้น

เธอนั่งลงบนพื้นแล้วใช้สายตาอาฆาตแค้นมองไปทางเซี่ยเชียนเกอ

ให้ตายสิเซี่ยเชียนเกอกล้าทำแบบนี้กับเธอได้อย่างไร ต่อไปนี้ถ้าเธอถูกเพื่อนรังแกอีกล่ะก็ เธอจะต้องลากเซี่ยเชียนเกอไปสู่ความตายด้วย

......

ในช่วงเวลาต่อมา เซี่ยเชียนเกอหนังฟังบรรยายอยู่ที่นั่นอย่างตั้งอกตั้งใจ