บทที่ 248 พี่สาวไม่ยอมยกโทษให้หลานเฉินหรือ?

เป็นเธอ! ผู้หญิงคนที่ช่วยเขาเอาไว้ในเมืองเจียง

เพื่อเป็นการยืนยันตัวตนของจวินหลิงเสวี่ย เจียงเจ๋อจึงได้เอ่ยถามขึ้นว่า "นักศึกษา ผมรู้สึกว่าคุณคุ้นตามากเหลือเกิน ขออนุญาติสอบถามหน่อยได้ไหม คุณเคยเดินทางไปเมืองเจียงหรือเปล่า?"

"เมืองเจียง?"

จวินหลิงเสวี่ยพยักหน้า "เคยไปค่ะ" เธอหยุดชะงักลงชั่วครู่ จวินหลิงเสวี่ยพูดเสริมขึ้นว่า "ก่อนที่ฉันจะย้ายโรงเรียนมาที่เมืองหลวง ฉันเพิ่งจะเดินทางไปที่นั่น มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

ก่อนจะย้ายโรงเรียนมาที่เมืองหลวง?

นั่นหมายความว่านักศึกษาคนนี้ ก่อนหน้านั้นไม่ใช่นักศึกษาในเมืองหลวงแห่งนี้?

ดังนั้นตอนที่เธอโทรศัพท์อยู่ข้างเขาในตอนนั้น เนื้อความในโทรศัพท์ก็นับว่าสอดคล้องกัน ในตอนนั้นเธอบอกว่าเธอกำลังจะเดินทางมาที่เมืองหลวง ที่แท้เธอจะมาเรียนหนังสือ?

เจียงเจ๋อยิ่งมองดูยิ่งรู้สึกว่าจวินหลิงเสวี่ยเป็นผู้หญิงคนที่ช่วยเขาเอาไว้ในตรอกเล็กนั่น

แต่เนื่องจากตัวเขาในตอนนั้นและในตอนนี้ ไม่ว่ามองจากรูปร่างหรือมุมมองใดล้วนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ประกอบกับตอนนี้เขาไม่ต้องการให้ใครจำตัวตนของเขาได้ เขาจึงไม่อาจบอกกับจวินหลิงเสวี่ยว่าเขาเป็นใคร "ไม่มีอะไรครับ เมื่อไม่นานมานี้ผมเพิ่งจะเดินทางไปเมืองเจียงมา ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งรูปร่างหน้าตาคล้ายกับคุณอยู่ในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง ผมไม่รู้ว่าใช่คุณหรือเปล่า?"

ก่อนหน้านี้ไม่นานเธอเดินทางไปที่เมืองเจียงเพื่อรักษาแขนของเธอ ต่อมาได้ยินแพทย์บอกว่ามือของเธอนั้นไร้หนทางจะรักษาให้เป็นได้ดั่งเก่า ในใจของเธอรู้สึกโกรธมาก เธอจึงได้เดินทางไปดื่มสุราที่ผับแห่งหนึ่งจนเมามาย จากนั้นต่อมาดูเหมือนว่าเธอจะเข้าไปอาเจียนที่ตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง

จวินหลิงเสวี่ยคิดได้ดังนี้จึงได้พูดกับเจียงเจ๋อซึ่งอยู่ตรงหน้าตนว่า "คุณอาจจะมองไม่ผิดไปก็ได้ค่ะ ผู้หญิงคนที่อยู่ในตรอกนั่นเป็นฉันเอง"

เมื่อเจียงเจ๋อพบว่าความทรงจำของตนนั้นถูกต้อง เขาจึงได้เอ่ยถามต่อไปด้วยความตื่นเต้นว่า "ในวันนั้นที่ตรอกเล็กๆ คุณใส่กระโปรงสีขาวใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ กระโปรงของฉันส่วนมากล้วนเป็นสีขาว"

ถูกต้องทุกอย่าง!

มองดูแล้วผู้หญิงคนที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือผู้หญิงคนที่เขาเดินทางมาเมืองหลวงเพื่อต้องการตามหานั่นเอง เดิมทีเขาคิดว่าจะต้องใช้เวลาเนิ่นนานจนกว่าจะหา ผู้หญิงคนนั้นพบ แต่ดูจากสถานการณ์แล้วคาดว่าคงจะเป็นพรหมลิขิต เบื้องบนจึงให้เขาหาผู้หญิงคนที่เขาต้องการพบจนเจอในเวลาอันเร็ววัน

แววตาของเจียงเจ๋อรู้สึกซาบซึ้งใจโดยไม่อาจปิดบังเอาไว้ได้ เขาเอ่ยถามขึ้นต่อว่า "ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไร?"

"จวินหลิงเสวี่ย"

จวินหลิงเสวี่ย?

"เป็นชื่อที่ไพเราะจริงๆ ผมชื่อว่าเจียงเหอ ผมเป็นอาจารย์ที่ถูกส่งมาจากเมืองเจียง ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณจวิน"

จวินหลิงเสวี่ยจ้องมองไปยังใบหน้าของเจียงเจ๋อที่ถูกแต่งอย่างประณีต มองไปแสนธรรมดา ก่อนที่จะยื่นมือออกไปจับมือกับเขา

แม้ว่าในครั้งนี้ ผู้ชายคนที่เข้ามาปลอบโยนเธอจะหน้าตาธรรมดาไปหน่อย แต่ว่าอย่างน้อยเขาก็เป็นอาจารย์ หากว่าเธอรู้จักกับอาจารย์ที่ชื่นชอบตน จะช่วยจัดการเซี่ยเชียนเกอได้ง่ายขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่านะ?

เมื่อสักครู่จวินหลิงเสวี่ยเพิ่งจะละทิ้งความพยายามในการจัดการเซี่ยเชียนเกอ แต่เนื่องจากการปรากฏตัวของเจียงเจ๋อทำให้เธอเกิดความหวังขึ้นใหม่อีกครั้ง

......

ณ โรงพยาบาลจิตเวช

เย่หลานเฉินถูกส่งเข้าไปในห้องมืดเล็กๆ แห่งหนึ่ง ผู้ชายที่ชื่อว่าป๋อเอี่ยนบอกกับเขาว่าเพียงแค่เขารออยู่ในห้องนี้อย่างว่าง่ายก็จะได้พบกับพี่สาวของเขา

แต่ว่าเย่หลานเฉินถูกขังอยู่ในนี้เป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ก็ยังไม่เห็นพี่สาวของตนเดินทางมา อีกอย่างที่แห่งนี้เสียงดังเหลือเกิน คนที่นี่ดูแปลกประหลาด ไม่เพียงแค่สวมเสื้อผ้าแปลกๆ แต่รอยยิ้มก็ดูแปลกตามไปด้วย ทำให้มองไปเกิดความรู้สึกขนลุกขนพอง

แม้ว่าเขาจะไม่ได้กลัว แต่เขาก็รู้สึกรำคาญที่คนอื่นหนวกหูไปหมด

ตลอดหนึ่งวันมานี้ ในที่แห่งนี้ไม่เคยเงียบสงบเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เย่หลานเฉินไม่รู้ว่าตนต้องอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไรจึงจะได้พบพี่สาวของเขาอีกครั้ง เขานั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยของตนเองแล้วหลับตานั่งสมาธิ

จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเอี๊ยดของประตู แพทย์กับพยาบาลเดินตรงเข้ามาจากข้างนอก เย่หลานเฉินเห็นว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่เซี่ยเชียนเกอ เขาก็รู้สึกหงุดหงิดใจ "พี่สาวของข้าอยู่ที่ใด?"

ทีมแพทย์เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายของเย่หลานเฉินเพื่อทำการตรวจร่างกายให้แก่เขา

แพทย์ใช้ไฟฉายส่องดูดวงตาของเย่หลานเฉิน จากนั้นตั้งใจจะทำการตรวจร่างกายของเขาต่อ แต่เย่หลานเฉินกลับใช้ขาถีบแพทย์ที่อยู่ตรงหน้าเสียจนกระเด็นออกไป

"พลั่ก!" แพทย์ที่อยู่ในห้องผู้ป่วยเมื่อครู่ถูกเย่หลานเฉินถีบเสียจนกระเด็นออกไปนอกห้อง

"ตุ้บ!" แพทย์ที่ถูกเขาถีบยังไม่ทันตั้งตัวและยังไม่ทันได้สติกลับคืนมา เขาจึงกระแทกลงที่พื้นแล้วสลบไปทันที พยาบาลที่อยู่ด้านข้างพบว่าเรี่ยวแรงและรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเย่หลานเฉินรุนแรงมาก เธอจึงหวาดกลัวและตั้งใจจะวิ่งหนี แต่เย่หลานเฉินกลับไม่ให้โอกาสนี้ต่อเธอ เขาเอื้อมมือไปคว้าเสื้อของพยาบาลคนนั้นเอาไว้ แล้วดึงเธอขึ้นจากพื้น

"ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย เสด็จพี่ของข้าอยู่ที่ใด?"

พยาบาลถูกยกตัวลอยสูงขึ้นจากพื้น เธอตอบด้วยความกลัวว่า "ฉัน ฉันไม่รู้"

"ไม่รู้อย่างงั้นหรือ? เมื่อวานนี้ชายที่นามว่าป๋อเอี่ยนที่เป็นคนส่งข้ามาที่นี่ เขาบอกกับข้าว่าหากข้ารออยู่ที่นี่อย่างว่าง่าย พี่สาวก็จะมาหาข้า แต่เหตุใดข้ารออยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว พี่สาวของข้าจึงยังไม่เดินทางมาอีก?"

เธอจะไปรู้ได้อย่างไรล่ะ?

พยาบาลตกใจเสียจนแทบเป็นลม "เอ่อคุณ คุณผู้ชาย อย่า อย่าเพิ่งรีบร้อนไป คุณ คุณช่วยบอกเบอร์ติดต่อพี่สาวของคุณให้ฉันได้ไหม ฉัน ฉันจะโทรศัพท์ไปหาเธอให้ ให้ ให้เธอมา มาหาคุณที่นี่?"