บทที่ 249 ใครใช้ให้แกกล้าดีแตะต้องพี่สาวข้า!

เย่หลานเฉินยื่นมือออกไปอย่างแรงแล้วบีบคอของพยาบาลสาวเอาไว้ "พี่สาวของข้าอยู่ที่ใด?"

พยาบาลสาวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงอันทรมานว่า "เธอ เธออยู่ข้างนอก เพียงแค่ แค่คุณ ปะ ปล่อยฉัน แล้วฉะ ฉันจะพาคุณ พาคุณไปหาเธอ!"

เย่หลานเฉินแผ่รังสีอำมหิตออกมาจากรอยยิ้มของเขาอันคุกรุ่น "เจ้ายังอยากจะหลอกข้าอีกงั้นหรือ?"

เธอจะกล้าทำอย่างนั้นได้ยังไง!

พยาบาลสาวพูดด้วยความหวาดกลัวว่า "ฉัน ฉันพูดจริงนะคะ เพียงแค่คุณ คุณปล่อยฉันไป ฉัน ฉันจะรีบพาคุณไปหาพี่สาว หากว่า หากว่าอีกประเดี๋ยวฉันไม่สามารถพาคุณไปหาพี่สาวได้ คุณค่อย คุณคอยฆ่าฉันก็ยังไม่สาย"

เย่หลานเฉินหาเซี่ยเชียนเกอไม่เจอ และในโลกใบนี้ไม่มีใครที่เขาพอจะไว้ใจได้เลย ดังนั้นในขณะที่เขาปล่อยมืออกจากคอของพยาบาลสาว ก็ได้กำชับอย่างโหดเหี้ยมว่า "ข้าจะให้เวลาเจ้าอีกหนึ่งเล่มธูป หากว่าเลยเวลานี้ไปแล้ว ข้ายังไม่เห็นพี่สาวของข้า ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย"

ตอนนี้พยาบาลสาวรู้ถึงพละกำลังความสามารถของเย่หลานเฉินแล้ว ด้วยเหตุนี้เองเธอจะต้องพาเขาไปหาเซี่ยเชียนเกอให้ได้ อย่างน้อยในตอนนี้ คนที่ทำให้เขาสามารถสงบสติอารมณ์ลงได้ก็มีเพียงแค่เซี่ยเชียนเกอเท่านั้น

พยาบาลสาวยกมือขึ้นกุมไปบริเวณลำคอของตน จากนั้นหันสายตาไปทางเย่หลานเฉินพูดว่า "คุณ คุณตามฉันมานะคะ ฉันจะพาคุณไปหาพี่สาวเดี๋ยวนี้"

พยาบาลสาวก็รู้สึกชื่นชอบเซี่ยเชียนเกอไม่น้อย แม้ว่าเซี่ยเชียนเกอมักจะถูกคนอื่นตำหนิอยู่เสมอ แต่ว่าหน้าตาเธองดงามมากจริงๆ ทักษะการแสดงก็ยอดเยี่ยม ประกอบกับละครเรื่องยอดนำนิติเวชได้โปรโมตว่าเซี่ยเชียนเกอเป็นนักแสดงนำ จากคลิปวิดีโอสั้นโปรโมทนั้นเธอมองออกว่าเซี่ยเชียนเกอไม่ได้เพียงแค่หน้าตาดีอย่างเดียว ทักษะการแสดงของเธอก็ยอดเยี่ยมมาก เธอแอบติดตามสเตตัสของเซี่ยเชียนเกออยู่เสมอ

ด้วยเหตุนี้เอง พยาบาลสาวจึงรู้ว่าหนังเรื่องยอดนำนิติเวชของเซี่ยเชียนเกอนั้นปิดกล้องไปแล้ว

……

ในเมื่อปิดกล้องแล้ว ตอนนี้คาดว่าเธอคงจะกลับมาเรียนหนังสือต่อ ประกอบกับวันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ ดังนั้นถ้าต้องการตามตัวเซี่ยเชียนเกอ คาดว่าไปที่มหาวิทยาลัยเซิ่งเย่คงจะหาเจออย่างแน่นอน

เมื่อพยาบาลสาวคิดได้ดังนี้จึงได้รีบพาเย่หลานเฉินเดินทางไปที่มหาวิทยาลัยเซิ่งเย่

......

เซี่ยเชียนเกอที่เพิ่งรับประทานอาหารกลางวันไปเมื่อครู่ ตอนนี้เปลือกตาข้างขวาของเธอกระตุกไม่หยุด

เธอมองออกไปที่ด้านนอกมหาวิทยาลัยและพบว่ามีคนกำลังขายปิงถังหูลู่ เซี่ยเชียนเกอจึงเดินออกไปด้วยท่าทางดีอกดีใจแล้วซื้อมาอันหนึ่งเช่นกัน เธอเพิ่งจะแกะห่อออกกินไปได้สองเม็ด จวินหลิงเสวี่ยก็เดินทางมาหยุดอยู่ข้างกายของเธอ จากนั้นทำท่าทางเหมือนมหาเศรษฐี หล่อนซื้อปิงถังหูลู่ทั้งหมดที่อยู่ตรงนั้น นำมายื่นให้เซี่ยเชียนเกอ "เซี่ยเชียนเกอ เธอชอบกินปิงถังหูลู่เหรอ? ฉันซื้อให้เธอหมดนี่เลยเอาไหม?"

เซี่ยเชียนเกอ "......"

ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าทำไมเปลือกตาขวาของเธอจึงกระตุกไม่หยุด

เนื่องจากว่า ดอกบัวขาวมารนหาที่ตายอีกแล้ว

เซี่ยเชียนเกอผลักปิงถังหูลู่ที่จวินหลิงเสวี่ยยื่นมาให้ออกไป "ไม่จำเป็น ปิงถังหูลู่กินแค่แท่งเดียวก็พอแล้ว ถ้ากินเยอะกว่านี้ฉันเกรงว่าฟันจะปวดเอา"

เมื่อพูดจบเซี่ยเชียนเกอก็กัดปิงถังหูลู่พลางเดินตรงเข้าไปในมหาวิทยาลัย จวินหลิงเสวี่ยรีบนำปิงถังหูลู่เหล่านี้วิ่งตามเซี่ยเชียนเกอไป เธอเอ่ยขอโทษด้วยสีหน้าอันจริงจังว่า "เซี่ยเชียนเกอ ฉันรู้ว่าก่อนหน้านี้ฉันทำเรื่องที่ผิดต่อเธอจึงทำให้เกิดข้อบาดหมางกับเธอขึ้น"

"แต่ว่าเรื่องนั้นมันก็ผ่านมาพักหนึ่งแล้ว ฉันถูกเธอสั่งสอนครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดฉันก็ได้รู้ ไม่ว่าฉันจะพยายามต่อสู้กับเธออย่างไร ฉันก็ไม่ใช่คนที่จะไปสู้กับเธอได้ ดังนั้นเซี่ยเชียนเกอ ฉันจึงตั้งใจว่าจะไม่ต่อสู้กับเธออีกต่อไป พวกเรามาคืนดีกันเถอะนะ"

เซี่ยเชียนเกอแลบลิ้นออกมาแล้วพ่นเม็ดพุทราที่อยู่ในปากกระเด็นไปโดนใบหน้าของจวินหลิงเสวี่ย เธอถามจวินหลิงเสวี่ยกลับว่า "เธอเคยเห็นแม่หมูปีนต้นไม้ไหม?"

จวินหลิงเสวี่ยยกมือขึ้นเช็ดหน้าของตน จากนั้นส่ายหน้า "ไม่"

"ก็ใช่ไง ฉันคิดว่าการที่เธอคิดจะปรับปรุงตัว ก็คงต้องรอให้แม่หมูปีนขึ้นต้นไม้ให้ได้เสียก่อนเธอคงจะปรับปรุงได้เช่นกัน"

คำพูดของเซี่ยเชียนเกอทำให้จวินหลิงเสวี่ยรู้สึกอายจนหน้าแดงเรื่อ "เซี่ยเชียนเกอ ฉันมาขอโทษเธอด้วยความจริงใจขนาดนี้แล้ว แต่ทำไมเธอถึงชอบทำร้ายฉันอยู่เรื่อย?"

"ฉันทำร้ายเธอเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอเอ่ยเยาะเย้ยขึ้นว่า "จวินหลิงเสวี่ย ใครกันแน่ที่พยายามใฝ่หาวิธีมาทำร้ายกัน เธอมีความจริงใจบ้างสักเล็กน้อยไหม สรุปง่ายๆ ก็คือเธอควรที่จะอยู่ห่างจากฉันเอาไว้ แล้วเก็บคำขอโทษกลับไป ฉันไม่ต้องการ!"

"เซี่ยเชียนเกอ เธอ......"

"พูดได้ดี!"

เหย้ยูฮุยเดินตรงเข้ามาจากบริเวณที่ไม่ไกลออกไปนัก เธอเดินมาหยุดอยู่ข้างกายของเซี่ยเชียนเกอ จากนั้นหยิบปิงถังหูลู่ในมือของเซี่ยเชียนเกอที่เหลืออยู่เอาไปกิน เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น "นี่มันของฉัน!"

"ไม่เป็นไร ฉันไม่รังเกียจ"