บทที่ 251 ทำไมถึงเป็นเธอ?

เซี่ยเชียนเกอ "......"

เป็นจริงดังนั้น คำถามนี้ไม่มีใครให้คำตอบได้ ดูเหมือนกับว่าเธอกำลังเข้าไปเกี่ยวโยงกับคำถามที่ไร้คำตอบ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจหาหนทางออกได้เลย

เซี่ยเชียนเกอหยิบลูกอมออกมาจากกระเป๋าเม็ดหนึ่ง แกะเปลือกออกแล้วเอาใส่ปากเคี้ยวมองดูเหย้ยูฮุย "ทำไมเธอยังไม่ไปอีก?"

เหย้ยูฮุยเห็นว่าในกระเป๋าของเซี่ยเชียนเกอมีลูกอมอีกมากมาย เธอจึงยื่นมือออกมาแล้วหยิบไปเม็ดหนึ่งด้วยท่าทางเป็นกันเอง แกะเปลือกออกแล้วเอาใส่ปาก เคี้ยวพลางถามเซี่ยเชียนเกอว่า "เมื่อครู่ฉันคิดวิธีออกวิธีที่สองได้แล้วล่ะ เธออยากจะฟังไหม"

"ว่ายังไง?"

"ลองแกล้งให้อภัยน้องชายคนนั้นที่ฆ่าคนในครอบครัวดู จากนั้นฉวยโอกาสตอนที่เขาความจำเสื่อมทำดีกับเขาให้มาก รอให้เขาวางใจและผ่อนคลายความระมัดระวังลง ฉันจะวางแผนให้เขาไปตาย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าการที่ฉันไม่อาจฆ่าศัตรูให้ตายได้ แต่ตัวเขาเองจะไม่สามารถฆ่าตนเองให้ตายได้? นั่นคือร่างกายของเขา ทำอย่างไรเขาถึงจะตาย เขาไม่รู้ตนเองหรือไง"

เซี่ยเชียนเกอได้ยินประโยคนั้นของเหย้ยูฮุย เธอก็หยิบลูกอมจากกระเป๋าออกมาหอบหนึ่งตั้งใจว่าจะให้เหย้ยูฮุยเป็นรางวัล แต่ว่าเมื่อเซี่ยเชียนเกอคิดได้ถึงเรื่องลูกอมเหล่านี้ว่าเป็นสิ่งที่ฝู้อวี้สิงซื้อให้ ดังนั้นเมื่อเหย้ยูฮุยยื่นมือออกมารับ เซี่ยเชียนเกอจึงให้เธอไปเพียงแค่เม็ดเดียว

"วิธีของเธอนี้ก็ไม่เลวนะ"

เหย้ยูฮุยมองไปยังลูกอมเม็ดหนึ่งในมือของเธอ เดิมทีเธอตั้งใจจะพูดบางอย่างออกมา พบว่าเซี่ยเชียนเกอเอาลูกอมในมือของเธอไปแกะออก กัดครึ่งหนึ่งแล้วเหลือให้ตนเพียงครึ่งหนึ่ง

เหย้ยูฮุย "......"

"เซี่ยเชียนเกอ เธอนี่มันขี้เหนียวเกินเหตุไปหรือเปล่า" เพื่อป้องกันไม่ให้ลูกอมของเธอถูกเหย้ยูฮุยเอาไปจนหมด เซี่ยเชียนเกอจึงได้สะพายกระเป๋าเอาไว้แล้วเดินตรงออกไปที่ประตู พบว่าเย่หลานเฉินยังยืนอยู่ที่หน้าประตู เซี่ยเชียนเกอก็ยิ้มขึ้นด้วยท่าทางอันอ่อนโยน "หิวหรือยัง"

เย่หลานเฉินพยักหน้าเป็นความหมายว่าตนหิวแล้ว เซี่ยเชียนเกอยื่นมือออกไปวางมือไว้บนไหล่ของเย่หลานเฉิน "เดี๋ยวพี่จะพาไปกินข้าว"

เย่หลานเฉินดูเหมือนจะตกตะลึงเล็กน้อย "พี่สาวไม่โกรธหลานเฉินแล้วหรือ"

เซี่ยเชียนเกอยิ้มขึ้น "หลานเฉินเป็นน้องชายของพี่ ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะทำผิดอย่างไร พี่ก็จะไม่โกรธ"

เพราะข้าจะทำเพียงแค่ฆ่าเจ้าทิ้งเสีย

เหย้ยูฮุยกล่าวได้ถูกต้องแล้ว ในเมื่อตัวเธอเองไม่สามารถฆ่าเย่หลานเฉินให้ตายได้ เธอก็จะบังคับให้เขาฆ่าตัวตายเอง เธอไม่เชื่อหรอกว่าเย่หลานเฉินจะไม่อาจฆ่าตัวเองให้ตายได้

มองดูแล้วเหย้ยูฮุยฉลาดไม่น้อย

ในอนาคตหากต้องการคิดวิธีจัดการใคร ลองปรึกษาเธอดูก็ดี

เซี่ยเชียนเกอมองไปทางเย่หลานเฉิน ที่นั่งกินอาหารอยู่ในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่ เธอสั่งน่องไก่มาให้เย่หลานเฉินกองเบ้อเร่อ แล้วนำมาวางไว้ตรงหน้าเย่หลานเฉิน "พี่จำได้ว่าเจ้าชอบกินน่องไก่มาก เอ้า ในเมื่อเจ้าหิวแล้วจงกินให้เยอะ หากไม่พอพี่จะไปซื้อมาให้อีก"

เย่หลานเฉินหยิบน่องไก่ที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมากินด้วยความซาบซึ้งใจ

"พี่สาวจำได้ด้วยว่าหลานเฉินชอบกินอะไร พี่สาวดีกับหลานเฉินยิ่งนัก"

ต่อให้เธอดีกับเขามากเพียงไร แต่สิ่งที่เธอเลี้ยงดูมานั้นท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพียงแค่หมาป่าอันดุร้าย เย่หลานเฉิน ช่วงเวลานี้เจ้าจงใช้ชีวิตอย่างรื่นรมย์เถิด นับจากนี้ไม่กี่วันข้าจะต้องให้เจ้าฆ่าตัวตายเอง

เซี่ยเชียนเกอพยายามฝืนรอยยิ้มไว้บนหน้าของ มองไปทางหลานเฉินที่อยู่ตรงหน้าซึ่งกำลังกินน่องไก่อย่างเอร็ดอร่อย ภายในใจของเธอนั้นนอกจากความโกรธแล้ว ก็มีเพียงความโกรธเกลียดเท่านั้น

เธอและเย่หลานเฉินนับจากการต่อสู้ในครั้งนั้น ก็ไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก

หากเขาอยากให้เธอให้อภัยละก็ จงไปทำให้คนที่ต้องตายไปโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาสิ

หากทำไม่ได้ละก็ อย่ามาอ้อนวอนร้องขอให้เธอให้อภัย

เพราะว่าเขาไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ

......

หลังรับประทานอาหารเสร็จสิ้น

เซี่ยเชียนเกอได้พาเย่หลานเฉินกลับมาที่ห้องเรียนของเธอ ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นทุกคนกำลังสงสัยว่าเย่หลานเฉินเป็นอะไรกับเซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอก็ได้เอ่ยแนะนำเย่หลานเฉินให้ทุกคนรู้จักว่า "นี่คือเย่หลานเฉิน เป็นน้องชายของฉัน"

น้องชาย?

เย่หลานเฉิน?

เซี่ยเชียนเกอมีน้องชายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อีกอย่างทำไมน้องชายของเซี่ยเชียนเกอจึงไม่ได้แซ่เซี่ยแต่กลับแซ่เย่? เรื่องนี้ทำให้ทุกคนประหลาดใจยิ่งนัก

……

อีกอย่าง ดูเหมือนว่าน้องชายของเซี่ยเชียนเกอจะเป็นโรคประสาท ผมเผ้าของเขาทำไมถึงยาวขนาดนั้น แต่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาช่างน่ามองเหลือเกิน