บทที่ 252 ฉันเคยไม่โกหกใคร

ซูเวยเสวี่ยถูกเซี่ยเชียนเกอจับแขนเอาไว้ เธอหยิบน้ำกรดออกมาจากกระเป๋าและตั้งใจจะสาดใส่อีกครั้ง แต่กลับถูกเซี่ยเชียนเกอจับมือเอาไว้ได้ก่อน และแย่งน้ำกรดในมือของเธอไป หล่อนพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า "เธอชอบสาดน้ำกรดคนอื่นนักใช่ไหม เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอรู้สึกเองว่าการที่ถูกน้ำกรดสาดเป็นยังไง มันเจ็บปวดขนาดไหน"

เมื่อพูดจบเซี่ยเชียนเกอก็เปิดฝาขวดน้ำออก แล้วนำน้ำกรดเทไปที่ใบหน้าของซูเวยเสวี่ย เมื่อสถานการณ์พลิกผัน ซูเวยเสวี่ยจึงกรีดร้องออกมาต่อหน้าเซี่ยเชียนเกออย่างน่าสมเพช

เซี่ยเชียนเกอเตะซูเวยเสวี่ยเสียออกไป ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยความเย็นชาว่า "ในครั้งหน้าถ้ากล้าทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ต่อหน้าฉันอีกล่ะก็ ฉันคงจะไม่ได้ทำให้ใบหน้าอันน่าเกลียดของแกต้องน่าเกลียดไปมากกว่าเดิม แต่จะเอาชีวิตของเธอ!"

ซูเวยเสวี่ยล้มลงสู่พื้น เอามือปิดหน้าของตนแล้วกรีดร้องออกมา

ขณะเดียวกัน เย่หลานเฉินที่ถูกน้ำกรดสาดไปเป็นขวดก็เป็นลมล้มลงด้วยความเจ็บปวด

น้ำเสียงของพยาบาลสาวดังขึ้นในบริเวณที่ไกลออกไป "คุณคะ คุณคะ!"

"คุณเซี่ย คุณผู้ชายคนนี้เป็นลมไปแล้ว ทำยังไงดีคะ?"

นอกจากส่งไปที่โรงพยาบาลแล้วจะทำอะไรได้อีกล่ะ?

อีกอย่าง หัวใจของเย่หลานเฉินแม้จะถูกกริชแทงไปถึงเจ็ดครั้งก็ยังไม่ตาย เพียงแค่น้ำกรดขวดเดียวสำหรับเขาเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย อีกไม่นานเขาก็คงรักษาตัวเองหายได้

เมื่อคิดได้ดังนี้เธอจะส่งเขาไปที่โรงพยาบาลทำไม

ให้เขารักษาตัวเขาเองไม่ดีกว่าหรือ

เซี่ยเชียนเกอเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของพยาบาลแล้วโบกแท็กซี่คันหนึ่ง เธอพยุงเย่หลานเฉินไปนั่งที่เบาะหลังและหันมากำชับกับพยาบาลว่า "สภาพร่างกายของเย่หลานเฉินแข็งแรงมาก คุณเองก็เป็นพยาบาลไม่ใช่เหรอ คุณพาเขากลับไปที่บ้านรักษาแผลด้วยตนเองก็ได้แล้วนี่ จะเรียกรถพยาบาลทำไม"

"แต่ว่า......"

"ไม่มีแต่ ทำตามที่ฉันบอกเถอะ"

"ปึง" เซี่ยเชียนเกอปิดประตูเสียงดังปึง เนื่องจากในวันนี้ฝู้อวี้สิงไม่สามารถเดินทางมารับเธอได้ เซี่ยเชียนเกอจึงจำเป็นต้องเดินทางกลับเอง

เซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้นโบกรถคันข้างหลัง เธอยังไม่ทันจะก้าวเข้าไปข้างในรถ สายตาก็เหลือบไปเห็นอ้านเย่กับลู่หวยที่โรงแรมฝั่งตรงข้าม

"นี่มัน......"

เปิดห้อง??

ลู่หวยถูกฝู้อวี้สิงไล่ออกไปแล้ว ขณะเดียวกันฝู้อวี้สิงก็ได้ตักเตือนอ้านเย่ว่าไม่ให้ติดต่อกับลู่หวยอีก แล้วทำไมอ้านเย่จึงไม่ฟัง

เขาไม่เพียงแต่ไม่ฟัง อีกทั้งยังไปเปิดห้องกับลู่หวยด้วย

หากว่าอ้านเย่กับลู่หวยมีความสัมพันธ์เกิดขึ้นจริงๆ ล่ะก็เขาคงจะตกอยู่ในมือของลู่หวยอย่างแน่นอน แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าลู่หวยต้องการทำอะไร แต่สัมผัสที่หกของผู้หญิงนั้นบอกเธอได้ว่าลู่หวยคนนี้ไม่ใช่คนที่จัดการได้ง่าย ในครั้งนี้จู่ๆ เธอก็กลับมา คงไม่ได้เพียงต้องการช่วยสามีของเธอแก้แค้นธรรมดาๆ เท่านั้น

ตอนนี้เย่หยิ่งไม่อยู่ที่นี่ มองดูแล้วเธอคงจะต้องเป็นคนเข้าไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง

เซี่ยเชียนเกอเหลือบมองไปทางซูเวยเสวี่ยที่ยังคงยืนกรีดร้องอยู่ด้านข้าง แล้วเดินกลับไปอยู่ข้างกายของเธอ มองไปยังใบหน้าซึ่งถูกน้ำกรดสาดเสียจนพุพอง เซี่ยเชียนเกอพูดขึ้นว่า "ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนดีอะไรนัก แต่ถ้าเปรียบเทียบกับลู่หวยแล้วฉันคิดว่าเธอดีกว่าหล่อนเล็กน้อย"

"เธอชอบอ้านเย่ไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เขากำลังจะเปิดห้องกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เธออยากจะไปทำลายบรรยากาศพวกเขาหน่อยไหม?"

เดิมทีซูเวยเสวี่ย ที่อยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดได้ยินเซี่ยเชียนเกอพูดดังนั้นว่าอ้านเย่กำลังเปิดห้องกับผู้หญิงคนอื่น วินาทีนี้เธอหยุดร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าอันเสียโฉมจ้องมองไปทางเซี่ยเชียนเกอ "พวกเขาอยู่ที่ไหน?"

เซี่ยเชียนเกอ "......" พลังของความรักมันช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน

ดูสิ ซูเวยเสวี่ยลืมความเจ็บปวดไปจนสิ้นเพราะด้วยความรัก

เธอนับถือหล่อนจริงๆ

แต่ว่าสำหรับแผนต่อไป เพื่อไม่ให้ผิดแผนเซี่ยเชียนเกอจึงได้หยิบยาระงับความปวดมาจากกระเป๋าเธอเม็ดหนึ่งแล้วใส่เข้าไปในปากของซูเวยเสวี่ย จากนั้นกระซิบที่ข้างหูสองสามประโยค ซูเวยเสวี่ยเดินตรงไปยังโรงแรมที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ส่วนเซี่ยเชียนเกอ แน่นอนว่าเธอต้องติดตามไปด้วย เธอไปทำในสิ่งที่เธอควรจะทำ

ในเมื่อลู่หวยชื่นชอบทำเรื่องต่ำช้า เช่นนั้นเธอจะทำให้หล่อนเห็นว่าผลของการทำเรื่องต่ำช้าจะต้องได้รับผลกรรมโดยธรรมชาติ

กล้าแตะต้องคนของเธอ รนหาที่ตาย!

......

ในโรงแรม

ซูเวยเสวี่ยเดินตรงเข้าไปที่ประตูด้วยใบหน้าเปื้อนเลือด เมื่อพนักงานต้อนรับมองเห็นสภาพของซูเวยเสวี่ยก็ตกใจเสียจนสะดุ้ง "คุณผู้หญิงคะ เอ่อ คือ คุณ......"