บทที่ 255 สักวันฉันจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกนี้

เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้วเข้าหากัน "ศิลปินในค่ายของคุณ คุณก็ไม่ดูเหรอคะ?"

"เรื่องราวของพวกเขามีผู้จัดการคอยเป็นตัวแทนดูแลอยู่แล้ว จึงไม่ต้องไปสนใจอะไร อีกอย่างพวกหล่อนจะน่าดูเท่ากับคุณได้เหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอกอดไปที่เอวของฝู้อวี้สิงแน่น "สามีของฉันปากหวานแบบนี้น่ะสิ ไม่แปลกใจเลยที่มีผู้หญิงมาชื่นชอบคุณมากมาย"

"ผมปากหวานกับคุณคนเดียวเท่านั้นนะ"

"แต่ก็ยังมีผู้หญิง มากมายที่ชื่นชอบคุณอยู่ดี"

ฝู้อวี้สิงจับมือของเซี่ยเชียนเกอเอาไว้ แกะมือเธอออกจากเอวของเขาแล้วหันมาใช้มือยกคางของเซี่ยเชียนเกอขึ้น "แต่พวกหล่อนทั้งหลาย สู้คุณเพียงคนเดียวไม่ได้เลย เชียนเกอ อย่าได้คิดมากไปสิครับ หัวใจของผมมีเพียงคุณคนเดียวเท่านั้นตลอดไป ถ้าคุณไม่เชื่อผมจะควักหัวใจออกมาให้คุณดู เอาไหม?"

เซี่ยเชียนเกอเหล่ตามองฝู้อวี้สิงพูดว่า "ฉันไม่อยากได้หัวใจของคุณสักหน่อย รีบทานข้าวเข้าเถอะค่ะ"

"ครับผม"

เซี่ยเชียนเกอตักอาหารให้แก่ฝู้อวี้สิง จู่ๆ ดูเหมือนเธอจะนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ จึงได้เอ่ยถามฝู้อวี้สิงว่า "หลังจากที่ฉันพาอ้านเย่จากมาแล้วก็ได้โทรศัพท์ไปหาเจ้าสาม ให้เขามารับอ้านเย่ไป ตอนนี้อ้านเย่กลับมาหรือยังคะ?"

"ครับ เขาอยู่ที่ห้องข้างๆ"

"แล้วตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง?"

"ผมไม่ได้ไปดู แต่คิดว่าน่าจะไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นเย่หยิ่งก็คงจะมาเรียกพวกเราแล้ว"

"จะว่าไปก็ถูก"

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงรับประทานอาหารเสร็จสิ้น พวกเขาตั้งใจว่าจะเดินทางไปดูอ้านเย่สักหน่อย

......

หลังมื้ออาหารค่ำ เซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงก็ไปที่บ้านข้างๆ พร้อมกัน

ตอนนี้อ้านเย่ฟื้นขึ้นมาแล้ว เขากำลังนั่งดื่มสุราอยู่ เมื่อพบว่าเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงเดินตรงเข้ามา อ้านเย่จึงรีบลุกขึ้นยืน "คุณนาย ท่านเก้า!"

สายตาของฝู้อวี้สิงเหลือบมองไปทางอ้านเย่ด้วยความเย็นชา "ในฐานะหัวหน้าหน่วยองครักษ์มืดค่ำของผม เพื่อผู้หญิงคนเดียวนายกลับมีสภาพน่าสมเพชขนาดนี้ อ้านเย่ ไหนนายบอกผมมาสิว่าสภาพของนายที่ถูกผู้หญิงหลอกเอาง่ายๆ แบบนี้ ในอนาคตนายคงจะมาฆ่าผมเพราะผู้หญิงคนใดคนหนึ่งได้ง่ายๆ สินะ?"

อ้านเย่ก้มหน้าลง เขาไม่กล้าพูดอะไรออกมา

ฝู้อวี้สิงเดินไปอยู่ข้างกายของอ้านเย่ นำข้อมูลทั้งหมดที่เขาตรวจสอบได้ใส่ไว้ในมือของอ้านเย่พูดว่า "ดูเอาเองแล้วกัน ลู่หวยเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่"

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงนำข้อมูลเหล่านั้นไปให้อ้านเย่แล้ว เขาก็พาเซี่ยเชียนเกอเดินทางจากไป

อ้านเย่สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเปิดเอกสารออกดู เมื่อเห็นทุกสิ่งที่บันทึกไว้ในนั้น ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"ที่แท้ ผมมันก็เป็นเพียงแค่หนึ่งในผู้ชายของคุณเท่านั้น"

......

ภายในห้อง

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน

เซี่ยเชียนเกอหันไปทางด้านข้างมองดูฝู้อวี้สิงซึ่งอยู่ข้างกายของเธอ เมื่อนึกถึงฉากที่ได้พบเข้ากับเย่หลานเฉินในวันนี้ เซี่ยเชียนเกอก็กอดเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม

ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เซี่ยเชียนเกอกลัวเย่หลานเฉินจะฟื้นคืนความทรงจำขึ้นมามากเพียงไร และกลัวว่าเขาจะจัดการกับฝู้อวี้สิง

ตัวฝู้อวี้สิงในชาติก่อน บางทีอาจจะสามารถต่อสู้กับเย่หลานเฉินได้ แต่หลังจากที่เขาเกิดใหม่จึงไม่มีความทรงจำในชาติก่อนและไม่มีพลังการต่อสู้เหมือนเช่นชาติก่อนแล้ว ดังนั้นเขาจะไปต่อสู้กับปีศาจร้ายเช่นเย่หลานเฉินได้อย่างไร

ด้วยเหตุนี้ตัวเธอจะต้องรีบฉวยโอกาสก่อนที่เย่หลานเฉินจะฟื้นความทรงจำขึ้นมาได้ จัดการกับเย่หลานเฉินไปเสียให้ได้ก่อน

ฝู้อวี้สิงมองไปทางเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ในอ้อมแขนของตนอย่างเงียบๆ เขาดึงเซี่ยเชียนเกอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด กอดเธอเอาไว้แน่น "นอนเถอะครับ"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้าแล้วหลับตาลง เธอผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของฝู้อวี้สิง

เช้าวันต่อมา

เซี่ยเชียนเกอตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่ แต่ว่าเธอก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของฝู้อวี้สิง เธอเห็นเพียงอาหารเช้าที่ฝู้อวี้สิงวางเอาไว้บนโต๊ะและโพสอิทเขียนไว้ว่า 'ที่บริษัทมีเรื่องต้องจัดการ ผมขอตัวไปบริษัทก่อน อาหารเช้าอยู่บนโต๊ะอย่าลืมกินละครับ'

เซี่ยเชียนเกอมองไปยังอาหารเช้าซึ่งเปี่ยมด้วยความรักวางไว้บนโต๊ะอาหาร เธอจึงหยิบมีดและส้อมขึ้นมาลงมือกิน

หลังจากรับประทานมื้อเช้าแล้ว เซี่ยเชียนเกอก็ถูกเจ้าสามคุ้มกันส่งไปยังมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่