บทที่ 257 หุบปาก

"ท่านเก้าครับ นี่คือสคริปต์ละครเรื่องต่อไปที่ป๋อฉิงจะแสดง เธอรู้สึกยินดีและชื่นชอบสคริปต์นี้มาก"

ฝู้อวี้สิงตอบรับว่า "อืม" เบาๆ "อย่าเพิ่งไปบอกเธอว่านางที่จะแสดงกับเธอนั้นคือเชียนเกอของผม"

"ครับท่านเก้า"

เย่หยิ่งชะงักลงครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า "ท่านเก้าครับ ผมไม่เข้าใจเลย ทำไมท่านจึงไม่ให้คุณนายแสดงเป็นนางเอกเรื่องนี้เพียงคนเดียว จะเอาป๋อฉิงมาด้วยทำไม?"

"เพราะผมต้องการจะใช้ป๋อฉิงมาดึงดูดทักษะการแสดงของเชียนเกอ หากว่าหนังเรื่องนี้ทักษะการแสดงเชียนเกอของผมดีกว่าป๋อฉิงล่ะก็ บรรดาชาวเน็ตก็คงจะเอ่ยชมเธอ เมื่อถึงตอนนั้นฟอรัมออนไลน์ASก็คงจะไม่มีแฟนคลับวิจารณ์เธอ ว่าเธอก้าวขึ้นไปด้วยความสามารถของผม"

"อีกอย่าง เชียนเกออิจฉาผมที่มีแฟนคลับมากกว่าเธอ ตอนนั้นผมเคยคิดว่าจะใช้เงินซื้อแฟนคลับให้เธอแต่เธอไม่เอา เธอบอกว่าแฟนคลับที่ใช้เงินซื้อมาล้วนเป็นแฟนคลับปลอม เธอต้องการแฟนคลับจริงๆ ในเมื่อเธอต้องการ ผมก็จะช่วยให้เธอเป็นศิลปินที่มีแฟนคลับมากที่สุดในฟอรัมออนไลน์AS เพียงแค่เชียนเกอของผมต้องการล่ะก็ ผมจะช่วยทำให้เธอได้มาเอง"

เย่หยิ่งรู้สึกว่าจู่ๆ ตนก็ได้กินอาหารสุนัขเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

"ท่านเก้าดีกับคุณนายจังเลยนะครับ"

"เธอเป็นภรรยาของผม ถ้าผมไม่ดีกับเธอแล้วจะให้ไปดีกับใครล่ะ?"

ก็จริงอยู่

เย่หยิ่งมองไปทางฝู้อวี้สิงซึ่งบัดนี้กำลังวาดภาพอย่างตั้งอกตั้งใจ หลังจากที่เย่หยิ่งเอ่ยถึงตารางงานในวันนี้ให้ฝู้อวี้สิงฟังเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินทางออกไปจากห้องทำงาน

......

ณ มหาวิทยาลัยเซิ่งเย่

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอสนทนากับผู้กำกับเรียบร้อยแล้วเธอก็กลับไปที่ห้องเรียน

เธอนั่งถอนหายใจอยู่บนโต๊ะอย่างห่อเหี่ยว

ทันใดนั้นเองน้ำเสียงของเจียงเจ๋อก็ดังขึ้นบนศีรษะเซี่ยเชียนเกอว่า "เซี่ยเชียนเกอออกมาหน่อย ผมมีธุระจะคุยด้วย"

เซี่ยเชียนเกอมองไปทางเจียงเจ๋อด้วยแววตาอันเหนื่อยล้า "ตอนนี้คุณเรียกฉันไปในฐานะอาจารย์หรือในฐานะของเจียงเหอ?"

"แน่นอนว่าในฐานะของอาจารย์"

เซี่ยเชียนเกอตอบรับแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่ยินยอมเท่าไรนัก เธอไปที่สนามพร้อมกับเจียงเจ๋อ เซี่ยเชียนเกอเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า "คุณบอกว่ามีธุระกับฉันไม่ใช่หรือไง แล้วคุณพาฉันมาที่สนามหญ้าทำไม?"

เจียงเจ๋อทำสีหน้าเคร่งขรึมมองไปทางเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ตรงหน้าเขา "เซี่ยเชียนเกอ กฎระเบียบของมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่คาดว่าคุณคงจะจำได้ใช่ไหม?"

"อาจารย์เจียงคะ อยู่ดีๆ ทำไมถึงถามอะไรแบบนี้ล่ะ"

"ผมถามคุณว่า คุณจำกฎของมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่ได้ทุกข้อได้หรือเปล่า"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้าด้วยความหงุดหงิด "จำได้ค่ะ ทำไมเหรอ? อาจารย์เจียงจะสุ่มตรวจว่าฉันทำผิดกฎหรือเปล่าเหรอคะ?"

"เซี่ยเชียนเกอ ดูท่าทางของคุณเข้าสิ หมายความว่ายังไง?"

เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้วขึ้น "ฉันต่างหากที่อยากจะถามอาจารย์เจียงว่าคุณต้องการอะไร จู่ๆ คุณก็เรียกฉันมาที่สนามหญ้า และเอ่ยถามฉันว่าจำกฎของมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่ได้ทุกข้อหรือเปล่า กฎของที่นี่ทำไมฉันจะจำไม่ได้ละค่ะ พูดได้อีกอย่างว่ากฎของมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่ทุกคนที่เป็นนักศึกษาที่นี่ล้วนรู้ดี เพราะว่าในเทอมแรกที่พวกเราเข้ามาศึกษาล้วนจะต้องท่องกฎของที่นี่อย่างคล่องแคล่ว"

"ในเมื่อคุณรู้แล้วทำไมคุณถึงยังทำผิดกฎ?"

เธอทำผิดกฎเหรอ?

เธอทำผิดกฎตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เซี่ยเชียนเกอจ้องมองไปทางเจียงเจ๋อที่อยู่ตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ "คุณกินยาผิดหรืออย่างไรถึงได้มาหาเรื่องฉันบ้าบอแบบนี้ ฉันปฏิบัติตามกฎของโรงเรียนเสมอ ไม่ทราบว่าฉันละเมิดกฎของโรงเรียนข้อไหน ถึงทำให้อาจารย์เจียงโมโห?"

"รุมทุบตีเพื่อนร่วมชั้น"

เธอทุบตีเพื่อนร่วมชั้นงั้นหรือ?

เซี่ยเชียนเกอรู้สึกขบขันกับคำพูดของเจียงเจ๋อ "ฉันไปทำร้ายทุบตีใครกันคะ?"

"จวินหลิงเสวี่ย"

ดังนั้นการที่เจียงเจ๋อเดินทางมาในวันนี้ เพื่อเป็นการเรียกร้องความยุติธรรมให้จวินหลิงเสวี่ย เหรอ?

ไม่เลวนี่จวินหลิงเสวี่ย ทำให้เจียงเจ๋อมาเรียกร้องความยุติธรรมแทนเธอได้

ดอกบัวขาวยังคงเป็นดอกบัวขาวอยู่วันยังค่ำ ต่อให้เป็นในมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่และตัวเธอก็ถูกทำลายชื่อเสียงเสียจนไม่มีชิ้นดี แต่เธอก็ยังคงหาคนมาช่วยพูดแทนเธอได้ ก่อนหน้านี้ไม่นานคนที่ออกพูดแทนเธอคือเดือนมหาลัยเฉินเซิน ตอนนี้ชั่วพริบตาเดียวกลายเป็นอาจารย์เจียงเหอแล้ว