บทที่ 258 ทำไมคุณชอบไปคุ้ยขยะในถังขยะนัก?

"คุณอยากตายเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้นตบไปที่ใบหน้าของเจียงเจ๋อหลายครั้ง ร่างของเจียงเจ๋อถูกเซี่ยเชียนเกอตบครั้งแล้วครั้งเล่าและในครั้งสุดท้ายเขา ก็หมุนไปท่ามกลางอากาศ ก่อนจะล้มลงที่พื้นอย่างแรง

เจียงเจ๋อล้มลงสู่พื้นด้วยความเจ็บปวด สายตามองไปทางเซี่ยเชียนเกออย่างอาฆาตแค้น เจียงเจ๋อยกมือขึ้นกุมหน้าอกของตนเองเอาไว้แล้วพูดว่า "เซี่ยเชียนเกอ ถ้าวันนี้คุณทำร้ายผมจนร่างกายผมเกิดปัญหาขึ้นละก็ ผมจะไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่ ผมจะไปแจ้งตำรวจให้จับคุณเข้าคุก และผมคิดว่าถ้าฝู้อวี้สิงรู้ว่าคุณสร้างความวุ่นวายให้เขาอีกแล้ว เช่นนั้นคุณ คุณคงจะถูกเขาทิ้งจริงๆ!"

นี่มันเวลาไหนแล้วเขายังคงยั่วยุเซี่ยเชียนเกอดังเดิม ใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอเยือกเย็นแล้วจับจ้องไปทางเจียงเจ๋อที่อยู่ตรงหน้าของตน เธอย่อตัวลงไปข้างกายเจียงเจ๋อพูดว่า "เจียงเหอ คุณนี่มันปากดีจริงๆ ต่อให้ในวันนี้ฉันไม่ฆ่าคุณให้ตายในน้ำมือฉัน สักวันคุณก็คงจะตายในมือของคนอื่นเช่นกัน"

"ดูเหมือนคุณจะไม่รู้เรื่องสินะว่าฝู้อวี้สิงของฉันรักฉันมากขนาดไหน คุณเชื่อไหมละว่าต่อให้ในวันนี้ฉันฆ่าคุณตาย ฝู้อวี้สิงของฉันก็จะไม่ทอดทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง ที่สำคัญก็คือเมื่อสักครู่คุณบอกว่าฝู้อวี้สิงกับป๋อฉิงดูเหมือนสามีภรรยากันอย่างงั้นเหรอ?"

"ฉันว่าสายตาของคุณเนี่ยมันบอดเสียจนไร้ทางรักษาแล้วนะ จะให้ฉันควักลูกตาของคุณออกมารักษาหน่อยไหม หลังจากที่ฉันรักษาเสร็จแล้วค่อยเอาไปคืนคุณ ว่ายังไงล่ะ?"

เจียงเจ๋อ "......"

"เซี่ยเชียนเกอ คุณนี่มันโหดเหี้ยมจริงๆ เป็นอย่างที่จวินหลิงเสวี่ยพูด คุณไม่ได้ดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์เหมือนกับรูปลักษณ์ภายนอกที่เห็น แค่กๆๆ!"

เจียงเจ๋อนอนอยู่บนพื้นด้วยท่าทางอันน่าสมเพช เซี่ยเชียนเกอยื่นมือออกมาคว้าไปที่คางของเจียงเจ๋อ บังคับให้เขาสบตากับตน บริสุทธิ์ไร้เดียงสาไม่เป็นอันตราย? ท่าทางแบบนั้นก็ต้องดูคนด้วยนะคะ ถ้าเป็นคุณกับจวินหลิงเสวี่ยฉันคิดว่าฉันควรจะโหดเหี้ยมสักหน่อย ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่ที่คุณกับจินหลินเสี่ยจะฆ่าฉันตาย"

เซี่ยเชียนเกอค่อยๆ กระชับเรี่ยวแรงที่มือของเธอ

เจียงเจ๋อรู้สึกว่าคางของเขาดูเหมือนกำลังจะถูกบีบแตก เขาเจ็บเสียจนขมวดคิ้วเข้าหากัน "เซี่ยเชียนเกอ กฎ กฎของมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่เขียนเอาไว้ คุณ คุณจะทำร้ายอาจารย์และเพื่อนในมหาวิทยาลัยไม่ได้ ไม่อย่างนั้น ไม่อย่างนั้น จะถูกไล่ออก!"

เซี่ยเชียนเกอพูดออกมาด้วยความเย็นชาว่า "ฉันเซี่ยเชียนเกออยากจะทำร้ายใครก็ได้ คุณคิดว่ากฎของมหาลัยเพียงไม่กี่ข้อนั้นจะหยุดฉันได้อย่างงั้นเหรอ?"

"คุณ......!"

"แค่กๆ!"

"เซี่ยเชียนเกอคุณนี่มันไร้กฎไร้เกณฑ์จริงๆ"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า "ใช่ค่ะ ฉันไม่เห็นกฎเกณฑ์ในสายตา เพราะว่าในสายตาของฉันนั้นฉันเป็นใหญ่ และฉันนี่แหละคือผู้ตั้งกฎ กฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ดูเหมือนฉันจะเข้าใจหมดแล้ว ผู้ที่แข็งแกร่งเหมาะสมจะมีชีวิตรอด ส่วนผู้ที่พ่ายแพ้ก็จะถูกกำจัด และฉันในฐานะผู้แข็งแกร่ง ต่อให้คุณเก่งขนาดไหนแต่ว่าอยู่ต่อหน้าฉันคุณก็เป็นเพียงแค่พวกไร้ความสามารถอ่อนแอ"

"ดังนั้น ฉันอยากจะทำอย่างไรกับคุณ ฉันก็จะทำอย่างนั้น ถ้าคุณไม่พอใจ คุณก็ลองโจมตีฉันกลับสิ ถ้ามีความสามารถพอนะคะ แต่ถ้าคุณไร้ความสามารถล่ะก็จงอดทนเอาไว้ คุณได้ยินคำพูดของฉันชัดเจนไหม คุณขยะหมายเลขสอง?"

ขยะหมายเลขสอง?

เจียงเจ๋อรู้สึกถูกดูถูกอย่างน่าอับอาย

"เซี่ยเชียนเกอ คุณนี่มันชอบดูถูกคนอื่นไปทั่วเลยหรือยังไง!"

เซี่ยเชียนเกอส่ายหน้า "ไม่หรอกค่ะฉันไม่ได้ชอบดูถูกคนอื่นให้อับอายหรอกนะ ฉันเพียงแค่ชอบทำให้ขยะต้องอับอายเท่านั้นเอง และในใจของฉันจวินหลิงเสวี่ย เป็นขยะหมายเลขหนึ่ง ส่วนคุณที่ออกหน้าแทนเธอจึงเป็นขยะหมายเลขสอง จะว่าไปแล้วฉันรู้สึกประหลาดใจจริงๆ"

"เดิมทีคุณที่เป็นมนุษย์ทำไมถึงชอบเข้าไปในถังขยะ แล้วค้นขยะที่ตัวเองชอบขึ้นมากันนะ คุณไม่ชอบคนเพราะว่ามันหอมเกินไปหรือไง หรือว่าในใจของคุณ อาหารขยะเหล่านั้นมันหอมกว่า แต่อาหารขยะพวกนี้ถ้ากินเยอะเกินไปคุณอาจจะตายได้นะ"

เจียงเจ๋อเห็นว่าเซี่ยเชียนเกอยิ่งพูดยิ่งทำเกินไปเรื่อยๆ

"เซี่ยเชียนเกอคุณนี่มันมากเกินไปแล้วนะ!"

เซี่ยเชียนเกอยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า "ทำเกินไปเหรอคะ? เพียงแค่นี้คุณก็คิดว่าฉันทำเกินไปแล้วเหรอ ถ้าหากว่าฉันทำร้ายคุณจนตายล่ะ คุณจะไม่คิดว่าฉันทำเกินไปยิ่งกว่าเดิมเหรอคะ เฮ้อ คิดไปคิดมาก็ช่างมันเถอะนะ ต่อให้ฆ่าคุณตายจะไม่เพียงแค่ทำให้มือสกปรก อีกอย่างคงจะเสียเวลาของฉันที่ต้องนั่งรับกรรมกับผลที่ทำด้วย"

"ดังนั้นในครั้งนี้ฉันจะปล่อยคุณไปก่อน ถ้าครั้งหน้าคุณและขยะนั่นที่เก็บมาจากถังขยะกล้าคิดจะมาจัดการฉันอีกล่ะก็ ฉันก็ไม่รังเกียจหรอกนะที่จะเอาชีวิตคุณ!"

เซี่ยเชียนเกอพูดจบก็ปล่อยคางของเจียงเจ๋อแล้วปัดมือของเธอด้วยความรู้สึกสกปรก เธอหยิบกระดาษทิชชู่ออกจากกระเป๋าด้วยท่าทางอันรังเกียจ จากนั้น เช็ดมือของตนแล้วโยนกระดาษชำระใส่หน้าของเจียงเจ๋อเป็นการดูถูก ก่อนที่จะหันหลังจากไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

การได้ระบายอารมณ์กับใครบางคนมันทำให้อารมณ์ดีขึ้นแบบนี้นี่เอง

เซี่ยเชียนเกอที่เมื่อครู่เพิ่งจะทำร้ายเจียงเจ๋อได้กลับมานั่งในห้องเรียนของตนด้วยอารมณ์ดีไม่น้อย แต่เมื่อพบว่าเย่หลานเฉินซึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งของเธอกำลังมองและยิ้มมาทางเธอด้วยรอยยิ้มอันสดใส จู่ๆ อารมณ์ของเซี่ยเชียนเกอก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่อีกครั้ง

ถ้าตอนนี้เธออยากจะฆ่าเจียงเจ๋อเป็นการระบายอารมณ์จะทันไหม

เย่หลานเฉินถูกน้ำกรดสาดเข้าให้ทีหลัง ดูท่าทางค่อนข้างจะได้รับบาดเจ็บไม่น้อย เขายังรักษาตัวอยู่ที่บ้านของพยาบาลสาวไม่ใช่หรือไง ในวันนี้เดินทางมาที่มหาวิทยาลัยเซิ่งเย่ทำไม

น่าเบื่อจริงเชียว!

แต่ละวันเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่ฆ่าเสด็จพ่อเสด็จแม่และพี่น้องของเธอ อีกทั้งทุกคนในประเทศเช่นเย่หลานเฉิน เธอจะต้องพยายามรวบรวมพละกำลังและสมาธิอย่างมากจึงจะสามารถยับยั้งตัวเองไม่ให้ฆ่าเขาได้

เซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้นหยิกไปที่ขาของตนเอง จากนั้นยิ้มขึ้นมาอย่างจอมปลอม เธอเดินไปนั่งข้างกายเย่หลานเฉิน "ได้รับบาดเจ็บไม่ใช่หรือ ตอนนี้ควรที่จะพักผ่อนอยู่ในบ้าน เดินทางมาที่นี่ทำไม?"