บทที่ 260 ผมคั้นมาพิเศษเพื่อคุณ

ฝู้อวี้สิงลูบไปที่หัวของเซี่ยเชียนเกอด้วยท่าทางเอ็นดู "เด็กโง่ เรื่องสามีรังแกภรรยาแบบนี้เป็นเรื่องที่ฟ้าดินล้วนรับรู้ และแน่นอนว่าผมจะรังแกเพียงแค่คุณ คนอื่นๆ ไม่มีโอกาส"

เซี่ยเชียนเกอโอบไปที่คอของฝู้อวี้สิงแล้วจุมพิตไปยังริมฝีปากเรียวบางอันเซ็กซี่ของเขา

"แล้วภรรยารังแกสามีได้ไหมคะ?"

ฝู้อวี้สิงจุมพิตไปที่หน้าผากของเซี่ยเชียนเกอ "ถ้าคุณต้องการ คุณจะรังแกผมยังไงก็ได้"

"ฉันรู้ว่าสามีของฉันดีที่สุดแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอไม่สนใจความรู้สึกของป๋อฉิงแม้แต่น้อย เธอทำตัวเหมือนเด็กขี้อ้อนซุกอยู่ในอ้อมกอดของฝู้อวี้สิง

ฝู้อวี้สิงหยิบแก้วน้ำในมือของเซี่ยเชียนเกอยื่นให้เธอแล้วป้อนเธอดื่ม

"อากาศร้อน ดื่มน้ำให้มากๆ นะครับ"

"แต่ฉันไม่อยากดื่มน้ำเปล่านี่คะ"

"ถ้าอย่างงั้นเดี๋ยวผมไปที่ห้องรับรองของพนักงานแล้วชงน้ำผึ้งมาให้เอาไหม"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า "เอาค่ะ"

"รอผมอยู่ที่นี่ก่อนนะครับ"

"ค่ะ"

เย่หยิ่งยืนอยู่ด้านข้าง เขายื่นมือออกมาแล้วพูดกับฝู้อวี้สิงว่า "ท่านเก้าครับ เดี๋ยวผมไปเอง"

ฝู้อวี้สิงเดินอ้อมร่างของเย่หยิ่งไป "ไม่จำเป็น คุณไปซื้อขนมมาให้เซี่ยเชียนเกอหน่อย จำเอาไว้ว่าให้ซื้อที่ไม่มีสารกันบูด เอาเป็นขนมที่กินแล้วไม่เกิดอันตรายต่อร่างกาย ขนมถูกๆ ไม่เอา"

เย่หยิ่ง "......"

ท่านเก้าเพียงแค่บอกให้เขาไปซื้อขนมแพงๆ มาก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือไง จะพูดมากมายขนาดนั้นทำไมกัน?

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงเดินทางออกไปจากห้องแล้ว เย่หยิ่งก็ได้ติดตามออกไปด้วย รอให้ฝู้อวี้สิงและเย่หยิ่งเดินทางจากไปแล้วป๋อฉิงจึงได้เอ่ยขึ้นว่า "ท่านเก้าพิถีพิถันกับเรื่องของคุณมากๆ เลยนะคะ ทำเอาฉันอิจฉาคุณไปหมดแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอกล่าวขึ้นด้วยความเย็นชาว่า "ต่อให้คุณอิจฉาฉันอย่างไร เขาก็เป็นของฉัน"

ป๋อฉิง "......"

"แต่ผู้ชายโดยมากมักจะชอบสิ่งที่ผิวเผิน คุณเซี่ยจะแน่ใจได้ยังไงคะว่าท่านเก้าฝู้จะดีกับคุณจริงๆ ถ้าบังเอิญว่ามีคนที่เขาชื่นชอบคนอื่นๆ อีกล่ะ?"

ความหมายของป๋อฉิงก็คือฝู้อวี้สิงอาจจะไม่ได้ชอบเธอจริงๆ ก็ได้

และการที่เมื่อสักครู่เขาทำเป็นอ่อนโยนและละเอียดรอบคอบนั้นก็เพราะว่าแสดงออกมาเท่านั้นน่ะเหรอ

ที่จริงแล้ว ผู้หญิงที่ฝู้อวี้สิงชื่นชอบอยู่ในใจไม่ใช่ตัวเธอ แต่เป็นป๋อฉิงอย่างงั้นเหรอ?

ป๋อฉิงผู้หญิงคนนี้เธอจะมีความอับอายต่อสิ่งที่พูดสักเล็กน้อยได้ไหม ประโยคแบบนี้หล่อนยังกล้าพูดออกมาได้

เซี่ยเชียนเกอมองไปทางป๋อฉิงด้วยท่าทางอันไร้ความปรานี "ฝู้อวี้สิงอยู่กับฉันทั้งวันทั้งคืนทุกวัน เขาเป็นคนอย่างไรนั้นฉันรู้ดีกว่าใคร เขารักฉันขนาดไหน ฉันก็รู้ดีเป็นที่สุด ดังนั้นฉันเชื่อว่าความรักของฝู้อวี้สิงนั้นเขารักฉันโดยไม่มีเงื่อนไข"

ป๋อฉิงยังคงประชดประชันขึ้นว่า "ฉันเห็นท่าทางของคุณเซี่ยแบบนี้ ดูเหมือนว่าคุณจะไม่รู้ความจริงอะไรเลยสินะ"

เธอต้องรับรู้ความจริงเรื่องอะไรกัน?

"คุณป๋อคะ ฉันคิดว่าคนที่ควรจะยอมรับความจริงนั้นเป็นคุณต่างหาก เนื่องจากว่าตัวคุณในตอนนี้ดูเหมือนกำลังหลอกตัวเองอยู่"

ใครกันแน่ที่กำลังหลอกลวงตนเอง ในใจของป๋อฉิงรู้และเข้าใจดี อีกอย่างเธอเดาได้ว่าคำพูดของเธอและฝู้อวี้สิงเมื่อสักครู่นั้นถูกเซี่ยเชียนเกอได้ยินจนหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นเมื่อเซี่ยเชียนเกอเดินตรงเข้ามาเธอคงไม่แสดงความรักอย่างเสน่หากับฝู้อวี้สิงอย่างแน่นอน

การที่เธอแสดงความรักออกมาเช่นนั้น เพราะกำลังประกาศความเป็นเจ้าของอยู่ไม่ใช่หรือ

หล่อนต้องการจะบอกเธอว่าฝู้อวี้สิงเป็นของหล่อนไม่ใช่ของเธอ ต้องการให้เธอหยุดละโมบโลภมาก แต่ฝู้อวี้สิงเป็นของหล่อนในตอนนี้เท่านั้น อนาคตจะเป็นอย่างไรฝู้อวี้สิงจะเป็นของใครนั้นยังไม่มีใครรู้