บทที่ 261 คุณคิดบัญชีกับฉันงั้นเหรอ?

แต่ว่านะ เทน้ำผลไม้ใช้เวลาเร็วกว่าเคี่ยวน้ำผึ้งเสียอีกไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมคุณถึงหายไปนานขนาดนี้กันล่ะ?

ฝู้อวี้สิงพูดด้วยรอยยิ้ม "ใครบอกคุณ ว่าผมแค่ไปเทน้ำผลไม้ธรรมดา? ที่ผมลงไปข้างล่างเมื่อกี้นี้ก็ตั้งใจว่าจะไปคั้นน้ำผลไม้จากแอปเปิ้ลที่คุณซื้อมานั่นแหละ น้ำผลไม้ที่อยู่ในตู้เย็นไม่รู้ว่าถูกวางไว้นานแค่ไหนแล้ว จะเอามาให้คุณดื่มได้ยังไงกัน"

เซี่ยเชียนเกอเห็นความตั้งใจของฝู้อวี้สิง เธอประคองแก้วที่อยู่ในมือกลืนน้ำลายไปสองสามอึกแล้วดื่มมันลงไปอย่างรวดเร็ว

ฝู้อวี้สิงถามขึ้น "เอาอีกไหม?"

เซี่ยนเชียนเกอส่ายหัว "พอแล้วล่ะ เรากินมันเทศกันเถอะ"

เซี่ยเชียนเกอหยิบมันเทศออกมา จากนั้นส่งให้ฝู้อวี้สิง ฝู้อวี้สิงลอกเปลือกออกแล้วป้อนเซี่ยเชียนเกออย่างตั้งใจ เซี่ยเชียนเกอกิน จากนั้นก็พูดขึ้น "หวานจัง คุณก็กินด้วยกันสิ"

"ครับ"

ฝู้อวี้สิงกัดไปตรงที่เซี่ยเชียนเกอกินไปก่อนหน้านั้น เป็นอีกครั้งที่เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงเมินป๋อฉิงจนกระทั่งป๋อฉิงกระแอ่มไอไปสองที ฝู้อวี้สิงเพิ่งนึกได้ว่าป๋อฉิงยังอยู่ตรงนี้ เขายื่นมันเทศในมือให้เซี่ยเชียนเกอถือไว้ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยิบสคริปต์บนโต๊ะส่งให้ป๋อฉิง "นี่คือบทละครตัวเต็ม ต้องท่องหมด "

ป๋อฉิงถามออกไปด้วยความแปลกใจ "ทำไมเท่องหมดล่ะ? ฉันรับบทเป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ?"

เมื่อฝู้อวี้สิงได้ยินป๋อฉิงพูดเช่นนั้น ก็กล่าวอย่างตรงไปตรงมา "การเขียนบทครั้งนี้เราได้วางตัวนางเอกไว้แล้ว คุณได้รับบทนางรอง"

ป๋อฉิงฟังแล้ว นี่มันอะไรกัน?

บทนางเอกไม่ใช่ตนงั้นเหรอ? หรือว่าฝู้อวี้สิงไม่ได้ต้องการชื่อเสียงของเธอผลักดันนักแสดงใหม่?

"ฝู้อวี้สิง คุณควรรู้กฏการรับบทของฉัน ถ้าไม่ใช่บทนางเอก ฉันไม่แสดง"

ฝู้อวี้สิงกินมันเทศที่เคยป้อนให้กับเซี่ยเชียนเกอ จากนั้นก็วางบทละครลงบนโต๊ะ "ในเรื่องนี้มีตัวเอกสองคน อันที่จริงบทนางรองก็เท่ากับบทนางเอก"

"แต่นางรองเป็นตัวร้าย"

ฝู้อวี้สิงเลิกคิ้วขึ้น "นั่นมันไม่ดีเหรอ? การแสดงเป็นตัวร้ายสามารถฝึกฝีมือการแสดงของคุณได้ อีกอย่างก็เป็นการวัดความเหนียวแน่นของบรรดาแฟนคลับที่มีต่อคุณ แม้ว่าคุณจะเล่นบทเป็นตัวร้ายก็ตาม พวกเขาก็ยังชอบคุณ สรุปแล้วก็คือบทนางเอกทางเราได้เลือกเอาไว้แล้ว ตอนนี้มีเพียงบทนางรองให้คุณเล่น นั่นมันโอเคแล้ว"

ป๋อฉิงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "ฝู้อวี้สิง แม้ว่าตัวละครทั้งสองจะเป็นตัวหลัก แต่ยังไงซะฉันก็ไม่เล่นเป็นตัวร้าย"

"คุณเซ็นสัญญาแล้ว คุณจะผิดสัญญาไม่ได้"

ป๋อฉิง "......"

"ฉันชดเชยค่าฉีกสัญญาให้คุณได้"

ฝู้อวี้สิงหยิบสัญญาที่เซ็นโดยป๋อฉิงขึ้นมาดูแล้วพยักหน้า "ได้ งั้นคุณจ่ายให้ผมสองหมื่นล้าน แค่จ่ายผมสองหมื่นล้านจากนั้นคุณก็สามารถปฏิเสธที่จะไม่แสดงได้เลย......"

สองหมื่นล้าน?

ป๋อฉิงมองไปที่ฝู้อวี้สิงอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง "มันจะเป็นไปได้ยังไงตั้งสองหมื่นล้าน? ปกติแล้วค่าฉีกสัญญาชดเชยอยู่ในหลักสิบล้านไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมคุณเรียกตั้งสองหมื่นล้าน?"

เพราะผมได้เพิ่มมันขึ้นไปอีกเท่าตัว และก็จะเพิ่มมันขึ้นไปเรื่อยๆ ซึ่งในสัญญาระบุไว้ว่าหากฝ่าย ข ผิดสัญญา ฝ่าย ก มีสิทธิขอให้ฝ่าย ข ชดใช้ค่าเสียหายให้ฝ่าย ก ตามจำนวนที่ฝ่าย ก เรียก และตอนนี้ผมต้องการให้คุณชดใช้ค่าเสียหายให้ผมสองหมื่นล้านบาท ขอเพียงแค่วันนี้คุณสามารถนำเงินสองหมื่นล้านมาจ่ายให้ผม ผมก็จะไม่ให้คุณถ่ายละครเรื่องนี้ เป็นไง? "

ป๋อฉิงอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"นี่คุณคิดร้ายกับฉันงั้นเหรอ?"