บทที่ 269 ผู้ชายดีๆ มีเจ้าของ

"เชียนเกอ ดูรูปนี้สิ"

เซี่ยเชียนเกอเหลือบมองภาพถ่ายบนโทรศัพท์ของฝู้อวี้สิง อย่างไม่ได้ให้ความสนใจนัก

หลังจากดูแล้ว เซี่ยเชียนเกอกล่าวด้วยอารมณ์ว่า "จะว่าไป ลุงคนนี้ก็หน้าตาดีนะ"

เซี่ยเชียนเกอ กล่าวและหยิบมันฝรั่งทอดถุงหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง "ดีซะจนฉันอยากจะกินมันฝรั่งทอดอีกถุงเลย"

ฝู้อวี้สิง "......"

ฝู้อวี้สิงมองดูเซี่ยเชียนเกอหยิบมันฝรั่งทอดอีกถุงหนึ่งแล้วกินมันในอ้อมแขนของตน เขารีบเอื้อมมือออกไปหยิบมันฝรั่งทอดในอ้อมแขนของเซี่ยเชียนเกอ แล้วโยนมันทิ้งลงในถังขยะ "เชียนเกอ กินของทอดตอนกลางคืนมากเกินไปมันไม่ดี!ดังนั้น ผมไม่ให้กินแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอมองดูมันฝรั่งทอดของเธอที่ถูกโยนลงในถังขยะโดยฝู้อวี้สิง เธอเม้มปาก "ฝู้อวี้สิง ฉันที่ไร้มันฝรั่งทอด ก็พลันไม่มีความสุขขึ้นมาเลย"

"คุณมีผมก็พอแล้ว จะอยากได้มันฝรั่งทอดอะไรกัน?"

เซี่ยเชียนเกอกระพริบตา "ที่พูดก็มีเหตุผล แต่ ..."

ฝู้อวี้สิงจ้องเซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอกลืนสิ่งที่เธอต้องการจะพูดลงไปอย่างหวาดๆ เธอก้มสายตาลงและตอบเสียงอ่อน "ไม่มีแต่แล้ว"

"ไปล้างหน้าล้างปากสักหน่อย ดื่มน้ำสักแก้วแล้วก็เข้านอน"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้าอย่างว่าง่าย จากนั้นก็ไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างปาก จนล้างเสร็จเรียบร้อย เซี่ยเชียนเกอก็กลับไปหยิบแก้วที่ฝู้อวี้สิงเตรียมไว้ให้ตนเอง เทน้ำหนึ่งแก้วแล้วดื่ม จากนั้นกลับไปที่ห้องพร้อมกับฝู้อวี้สิงเพื่อพักผ่อน

ฝู้อวี้สิงมองเซี่ยเชียนเกอที่กอดเอวตนเองแน่น เขายังคงดูรูปถ่ายของท่านเซี่ยในโทรศัพท์มือถือของเขาอยู่ตรงนั้น ถ้าทั้งสองคนไม่มีความเกี่ยวข้องกัน แล้วทำไมพวกเขาถึงคล้ายกันแบบนี้?

เมื่อเซี่ยเชียนเกอเห็นว่าฝู้อวี้สิงจ้องมองที่โทรศัพท์อยู่ตลอด เธอกล่าวอย่างจริงจัง "คุณสามี คุณบอกว่าเวลานอน อย่าเล่นโทรศัพท์มือถือ คุณเห็นไหม ฉันก็ไม่ได้เล่น คุณเองก็อย่าเล่น"

ฝู้อวี้สิงสบสีหน้าจริงจังของเซี่ยเชียนเกอ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว "โอเค ผมไม่เล่นแล้ว"

ฝู้อวี้สิงวางโทรศัพท์มือถือลง และเอนกายนอนกับเซี่ยเชียนเกอ ตะคองกอดเซี่ยเชียนเกอจนนอนหลับ เมื่อมองเซี่ยเชียนเกอที่สัมผัสใกล้ชิดกับตนเอง ฝู้อวี้สิงยกมือขึ้นวางบนใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอ จากนั้นเขาก็โน้มกายเข้าจูบเธอไว้

จากนั้น ทั้งสองอยู่ภายใต้ผ้าห่ม ทำสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้

......

วันรุ่งขึ้น เซี่ยเชียนเกอก็ลืมตาในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิงด้วยความเจ็บปวดไปทั่วร่าง

เธอเกยอยู่บนร่างของฝู้อวี้สิงอย่างไม่สบายตัว "คุณสามี ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายเลย"

"ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีส่วนใดของร่างกายที่ไม่เจ็บ"

ฝู้อวี้สิงมองร่องรอยบนร่างของเซี่ยเชียนเกอ เขาโอบกอดเซี่ยเชียนเกอไว้ในอ้อมแขนอย่างรักใคร่

"เมื่อคืนนี้ คุณไม่ได้เตรียมตัวใช่หรือเปล่า?หึ?"

"เปล่า ฉันพร้อม ฉันพร้อมตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกับคุณแล้ว แต่ฉันแค่คิดมาโดยตลอดว่าบาดแผลนั้นเจ็บปวดที่สุด แต่เมื่อคืนนี้ คุณทำให้ฉันสัมผัสอย่างลึกซึ้งว่าการมีเพศสัมพันธ์ต่างหากที่เจ็บปวดที่สุด แล้วฉันก็พบว่าฉันไม่อยากมีเพศสัมพันธ์กับคุณอีกแล้ว"

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงได้ยินสิ่งที่เซี่ยเชียนเกอกล่าว เขารู้สึกขบขันกับท่าทีที่น่ารักน่าเอ็นดูของเธอ "ในเมื่อไม่ต้องการ ผมก็จะไม่แตะต้องคุณ"

"จริงเหรอ?"

"อืม"

"ถ้าคุณไม่แตะต้องฉัน คุณจะทรมานหรือเปล่า?"

ฝู้อวี้สิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ที่ผมชอบก็คือคุณคนนี้ ไม่ใช่ร่างกายของคุณ แล้วอะไรที่จะทำให้ทรมานกันล่ะ?ไม่ว่าอะไรที่คุณไม่ต้องการ ผมก็จะไม่บังคับคุณ"

กล่าวจบ ฝู้อวี้สิงดึงเซี่ยเชียนเกอออกจากร่างกายของตน จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นจากเตียงและอุ้มเซี่ยเชียนเกอขึ้น

"ผมจะอาบน้ำให้คุณ แล้วจะทายาให้"

......

ในช่วงเวลาต่อมา เซี่ยเชียนเกอนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลาและเพลิดเพลินกับการดูแลตนเองของฝู้อวี้สิง หลังจากฝู้อวี้สิงอาบน้ำให้เซี่ยเชียนเกอ และทายาให้เรียบร้อยแล้ว เขาก็ไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้าให้เธอ และยังป้อนอาหารให้เธอกินด้วย

และหลังอาหารเช้าเซี่ยเชียนเกออยากกินขนม ฝู้อวี้สิงเองก็ไม่ได้ห้ามเธอ ตลอดเวลาทั้งวัน เซี่ยเชียนเกอได้รับการปรนนิบัติจากฝู้อวี้สิง หน้าที่ของสามีคือแบบนี้นี่เอง

เป็นภรรยาของฝู้อวี้สิง มีความสุขจริงๆ เลย

นอกจากนี้ฝู้อวี้สิงยังปรนนิบัติเซี่ยเชียนเกอโดยไม่มีการปริปากบ่นใด ๆ

ตอนเย็น

ในที่สุดเซี่ยเชียนเกอก็ได้ลุกจากเตียง เธอและฝู้อวี้สิงกำลังนั่งอยู่ในห้องอาหารและทานอาหารเย็นใต้แสงเทียน ฝู้อวี้สิงช่วยเซี่ยเชียนเกอตัดสเต็กอย่างใส่ใจและวางไว้ตรงหน้าเธอ

"กินเถอะ"

เซี่ยเชียนเกอมองฝู้อวี้สิงอย่างทราบซึ้ง "ฝู้อวี้สิง ทำไมคุณดีกับฉันมากขนาดนี้?ดูซิว่าวันนี้ทั้งวันคุณปรนนิบัติฉันอยู่อย่างนี้"

"ดูแลปรนนิบัติคุณ ผมเต็มใจ"

"แล้วถ้าฉันให้คุณปรนนิบัติฉันไปตลอดชีวิตที่เหลือ คุณก็เต็มใจ?"