บทที่ 5 ฝู้ซื่อกรุ๊ป สุดท้ายแล้วก็เป็นของลูก!

เมื่อฝู้เฉิงหยุนฟังคำพูดของแม่จบแล้วก็สบายใจขึ้นเปลาะหนึ่ง "คุณแม่พูดได้มีเหตุผล โอกาสทีฝู้อวี้สิงจะทำการผ่าตัดสำเร็จมีเพียงแค่ 5% เท่านั้น ถ้าหากยัยบ้าเซี่ยหานคนนั้นคิดอยากจะให้ฝู้อวี้สิงเข้ารับการผ่าตัด อย่างนั้นแล้วฝู้อวี้สิงก็อาจจะตายอยู่บนเตียงผ่าตัดเลยก็ได้ และถ้าฝู้อวี้สิงตายไปแล้ว แม้มันจะไม่มอบตำแหน่งท่านประธานออกมาให้ด้วยตัวเอง เช่นนั้น ฝู้ซื่อกรุ๊ปยังไงสุดท้ายแล้วก็ต้องกลายมาเป็นของผมอยู่ดี"

มุมปากของแม่ฝู้ยกยิ้มขึ้น "ใช่แล้ว ฝู้ซื่อกรุ๊ป สุดท้ายแล้วก็ต้องเป็นของลูก"

...

ณ คฤหาสน์ของฝู้อวี้สิง

ภายในห้องนอน เซี่ยเชียนเกอนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เขียนชื่อยาสมุนไพรมากมาย จากนั้นก็ยื่นให้กับเย่หยิ่ง "ภายในวันพรุ่งนี้ ซื้อยาสมุนไพรพวกนี้มาให้กับฉัน อีกอย่าง ช่วยฉันซื้อเข็มเงินมาด้วยหนึ่งชุด"

เย่หยิ่งไม่เคยเรียนด้านการแพทย์ ดังนั้นจึงไม่รู้จักว่าสมุนไพรที่เซี่ยเชียนเกอเขียนมานั้นใช้รักษาอะไร แต่เพื่อความปลอดภัยของท่านเก้า เย่หยิ่งจึงนำเอาสมุนไพรที่เซี่ยเชียนเกอเขียนให้ไปพบกับหมอประจำตัวของฝู้อวี้สิง รอให้หมอประจำตัวยืนยันแล้วว่าสมุนไพรพวกนี้ไร้ยาพิษ และไม่เป็นอันตรายต่อฝู้อวี้สิง เย่หยิ่งถึงได้ไปหาสมุนไพรที่เซี่ยเชียนเกอสั่งมา

ตอนนี้ฟ้ามืดค่ำมากแล้ว เซี่ยเขียนเกอที่เพิ่งเกิดใหม่มานั้นเหนื่อยเป็นอย่างมาก เธอเข้าไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำแล้วเมื่อเพิ่งเดินออกมาก็พบว่าฝู้อวี้สิงนั่งเหม่อลอยอยู่บนรถเข็นเพียงลำพัง เซี่ยเชียนเกอจึงเดินเข้าไปพูดว่า "ดึกมากแล้ว ฉันพยุงคุณขึ้นไปพักผ่อนบนเตียงแล้วกันนะ?"

ฝู้อวี้สิงไม่ได้พูดอะไร เซี่ยเชียนเกอจึงพูดต่อว่า "ถ้าหากคุณไม่ชอบที่จะนอนร่วมเตียงเดียวกับฉัน อย่างนั้นฉันสามารถปูนอนบนพื้นได้ ขอแค่คุณให้ฉันอยู่เฝ้าคุณในห้องนี้ก็พอแล้ว"

ฝู้อวี้สิง "..."

"เราเคยรู้จักกันมาก่อน?"

เซี่ยเชียนเกอนึกคิดแล้วก็ตอบว่า "รู้จักสิ แต่ว่าคุณคงจะจำฉันไม่ได้แล้วล่ะ"

ฝู้อวี้สิงเงียบลงอีกครั้ง จากนั้นสักพัก ฝู้อวี้สิงก็พูดว่า "ช่วยผมอาบน้ำหน่อย"