บทที่ 89 ทำการรักษาเจียงหลิง

วันนี้เซี่ยเชียนเกอ ถือว่าเป็นคนไม่มีชื่อเสียงแต่โด่งดังขึ้นจากผลงานที่โดดเด่น

ตอนที่เซี่ยเชียนเกอกลับถึงที่คฤหาสน์ ฝู้อวี้สิงและเย่หยิ่งกลับมาถึงบ้านแล้ว

ฝู้อวี้สิงนั่งอยู่บนรถเข็น มองดูเซี่ยเชียนเกอที่กระโจนมาที่ตัวเอง เขายังไม่ได้ทันพูดอะไร ก็เห็นเย่หยิ่งขวางอยู่ตรงหน้าของเซี่ยเชียนเกอ

"คุณนาย ตอนนี้คุณยังไม่สามารถกอดท่านเก้าได้"

เซี่ยเชียนเกอ: "......"

"ทำไม?"

"เพราะว่าท่านเก้าเพิ่งทำการผ่าตัดเสร็จ ถ้าตอนนี้คุณกอดเขา งั้นการผ่าตัดของเขาจะเปล่าประโยชน์"

ทำการผ่าตัดเหรอ?

ทำการผ่าตัดอะไร?

เกิดอะไรขึ้นกับฝู้อวี้สิง? ทำไมอยู่ดีๆก็ไปผ่าตัด?

เซี่ยเชียนเกอผลักเย่หยิ่งออกจากตรงหน้าของตัวเอง ต่อจากนั้น มองดูฝู้อวี้สิงด้วยความเจ็บปวด: "ฝู้อวี้สิง คุณเป็นอะไร? ตรงไหนในร่างกายไม่สบายหรือเปล่า? คุณพูดมาสิ ทำไมไปผ่าตัดอย่างไร้เหตุไร้ผลด้วย?"

ฝู้อวี้สิงมองดูดวงตาที่เจ็บปวดของเซี่ยเชียนเกอ เขายกมือขึ้น จับมือของเซี่ยเชียนเกอไว้: "ผมไม่เป็นไร ก็แค่การผ่าตัดเล็กน้อย"

"แต่ฉันดูสีหน้าของคุณไม่ค่อยดีเลย เพราะว่าการผ่าตัดเจ็บเกินไปไม่ได้พักผ่อนดีๆหรือเปล่า?"

ฝู้อวี้สิงพูดด้วยรอยยิ้ม: "ผมไม่ได้พักผ่อนดีๆ เป็นเพราะว่าไม่ได้เจอเธอ คิดถึงเธอเกินไป"

เย่หยิ่ง: "......"

นี่ก็สวีทหวานเกินไปแล้ว

เขาไปดีกว่า

เย่หยิ่งออกจากห้องรับแขกอย่างรู้ตัว เมื่อเย่หยิ่งออกไป ในห้องรับแขกก็เหลือเพียงเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงทั้งสองคน เซี่ยเชียนเกอก็จ้องมองฝู้อวี้สิงด้วยความน้อยใจแบบนี้

ฝู้อวี้สิงมองท่าทางที่กำลังจะร้องไห้ของเซี่ยเชียนเกอ เขาพูดอย่างรักใคร่ว่า: "เมื่อกี้นี้ตอนที่เธอเผชิญหน้ากับนักข่าวมากมายขนาดนั้น ก็ไม่ได้ร้องไห้ ทำไมเจอผม ก็จะร้องไห้แล้ว? นักข่าวกลุ่มนั้นรังแกเธอเหรอ? หือ?"

"เปล่า พวกเขาไม่กล้ารังแกฉันหรอก ฉันเห็นว่าสีหน้าของนายไม่ค่อยดี รู้สึกเจ็บปวดใจมาก"

ฝู้อวี้สิงอยากจะกอดเซี่ยเชียนเกอมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถเขาเธอได้ ทำได้เพียงจับมือของเธอ และปลอบโยนเธอ

"ผมไม่เป็นไรจริงๆ แต่เธอต่างหาก ทำไมวิ่งไปเล่นละครล่ะ?"

ฝู้อวี้สิงเปลี่ยนเรื่องคุยในทันที ทำให้เซี่ยเชียนเกอไม่ทันได้ตั้งตัว

นี่จะให้เธอตอบยังไง?

หรือว่าให้เธอบอกกับฝู้อวี้สิงตรงๆ เธอไปเล่นละคร เป็นเพราะอยากจะหาเงินเลี้ยงดูเขาเหรอ? พูดแบบนี้ คงจะไม่ได้หรอก เพราะว่าฝู้อวี้สิงรู้ว่าเธอไปเล่นละครเพื่อเขา จะต้องไม่พอใจอย่างแน่นอน ดังนั้น เซี่ยเชียนเกอทำได้เพียงตอบเขาด้วยรอยยิ้ม:

"ไม่นานมานี้ มีผู้กำกับคนหนึ่งบอกว่าฉันเหมาะมากที่จะเล่นเป็นนางเอกในละครของเขา จากนั้นฉันรู้สึกว่า ละครเรื่องนั้นสนุกมาก ฉันก็เลยรับ แต่ว่าฝู้อวี้สิง คุณไม่ชอบให้ฉันไปเล่นละครใช่มั้ย?"

ฝู้อวี้สิงยังคงมีสีหน้าที่รักใคร่: "ขอแค่เธอชอบ เธอทำอะไรฉันก็จะสนับสนุนเธอ เพียงแต่ว่าเล่นละครอันตรายมาก รับปากกับผม อย่าทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ? หือ?"

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอได้ยินคำพูดของฝู้อวี้สิง ในใจก็ซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

"ฝู้อวี้สิง คุณดีกับฉันมากจริงๆ"

ดีจนทำให้เธอรู้สึกผิดต่อเขา

ทั้งที่เธอกำลังโกหกเขา แต่ฝู้อวี้สิงกลับเชื่อเธอสนับสนุนเธอโดยไร้เงื่อนไข

"เด็กโง่"

มองดูรอยฟกช้ำที่แขนของเธอ ดวงตาก็ไม่พอใจ: "มือของเธอ ทำไมถึงได้รับบาดเจ็บ? ใครเป็นคนทำ? อานเยว่คนนั้นเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอรีบส่ายหน้า: "ไม่ใช่ ฉันใช้ยาทาเอง เดี๋ยวฉันใช้สมุนไพรเช็ดก็หายดีแล้ว"