บทที่ 95 นายกลับรู้จักข้อบกพร่องของตนเอง

ฝู้อวี้สิงเหลือบมองเย่หยิ่งอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง: "ช่วงนี้ไอคิวของนาย ต่ำมาก"

ตำหนิติเตียนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้เย่หยิ่งค่อนข้างน้อยใจ

"ท่านเก้า ไม่ใช่ว่าผมไอคิวต่ำ แต่ช่วงนี้คุณมีภรรยาที่ไอคิวสูงอย่างคุณนายต่างหาก ดังนั้นหลังจากทำการเปรียบเทียบแล้ว ก็ทำให้บาดแผลโผล่ออกมา"

"นายกลับรู้จักข้อบกพร่องของตนเอง"

ฝู้อวี้สิงยกนมข้างๆขึ้นดื่มคำหนึ่ง เขามองทางเข้าบันไดแวบหนึ่ง เมื่อเห็นเซี่ยเชียนเกอยังอาบน้ำไม่เสร็จลงมา เขาก็สั่งการกับเย่หยิ่ง: "วันนี้เซี่ยเชียนเกอถูกกลุ่มชายชุดดำจู่โจม มีคนใช้เงินจ้างพวกเขามา ดังนั้นคนที่ฉันต้องการ คือคนคนนั้นที่อยู่เบื้องหลัง ควบคุมทุกอย่าง นายเข้าใจมั้ย?"

เย่หยิ่งพยักหน้า: "เข้าใจครับ"

"ก่อนพระอาทิตย์ตกดินของพรุ่งนี้ ตามหาคนคนนั้นที่อยู่เบื้องหลังออกมา จากนั้นพามาที่ข้างกายของฉัน ฉันจะลงมือเอง"

ตอนที่ฝู้อวี้สิงบอกว่า"จะลงมือเอง" ความอาฆาตแค้นก็ปรากฏในดวงตาของเขา

กล้าแตะต้องผู้หญิงของเขาฝู้อวี้สิง ก็ต้องยอมรับชะตากรรม

"ฝู้อวี้สิง!"

น้ำเสียงของเซี่ยเชียนเกอดังขึ้นที่ข้างหลังของฝู้อวี้สิง ฝู้อวี้สิงที่เดิมทีเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ก็เก็บอารมณ์ทั้งหมดในทันที เขามองดูเซี่ยเชียนเกอที่ใส่ชุดนอนมาถึงข้างกายของตัวเองอย่างรักใคร่

ตอนที่เย่หยิ่งเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลงนี้ของฝู้อวี้สิง เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว

ท่าทางแบบนี้ของท่านเก้า ราวกับผู้ชายคนหนึ่งที่มีสองบุคลิก

ตอนที่เผชิญหน้ากับนายหญิง ไม่มีพิษมีภัย ตอนที่เผชิญหน้ากับเขา เต็มไปด้วยความอาฆาตชัดๆ

น่ากลัวเกินไปแล้ว

ฝู้อวี้สิงจับมือของเซี่ยเชียนเกอ มองไปที่มือของเธอที่ห่อด้วยพลาสติก แล้วถามเธอว่า: "เมื่อกี้นี้ฉันบอกว่าช่วยเธออาบน้ำ ทำไมไม่ยอม? หือ?"

"ฉันอาย"

ท่าทางของเซี่ยเชียนเกอหน้าแดงเขินอาย ทำให้เชยคางของเซี่ยเชียนเกอขึ้นโดยไม่รู้ตัว และจูบปากของเธอ: "ภรรยาของฉันขี้อายขนาดนี้ ต่อไปจะมีลูกกับฉันยังไง? หือ?"

เย่หยิ่ง: "......"

ตูม!

"ท่านเก้า ผมไปนอนแล้วครับ คุณกับนายหญิงพักผ่อนเร็วหน่อย"

เย่หยิ่งทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้ วิ่งไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยเชียนเกอไม่ได้สนใจเย่หยิ่ง เธอมองดูฝู้อวี้สิงที่กำลังแกะพลาสติกที่พันรอบแขนของเธอออก ท่าทางปวดใจนั้น ทำให้เซี่ยเชียนเกอรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

ในที่สุดฝู้อวี้สิงของเธอ เป็นห่วงคนสักที

เซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้น วางไว้บนใบหน้าของฝู้อวี้สิง: "ฉันไม่เจ็บ"

ฝู้อวี้สิงถามไถ่อย่างเจ็บปวดใจ: "บาดเจ็บขนาดนี้ยังไม่เจ็บ งั้นเธอบอกฉันสิว่า แบบไหนเธอถึงจะเจ็บ?"

เซี่ยเชียนเกอคิดอย่างจริงจังและตอบว่า: "ตอนที่คุณไม่ต้องการฉัน ฉันจะเจ็บ ตอนที่คุณบาดเจ็บ ฉันก็เจ็บ สรุปว่าไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคุณ ฉันก็จะเจ็บปวด แต่ฉันบาดเจ็บ ฉันกลับไม่เจ็บ เพราะว่าฉันรู้ว่าถ้าฉันเจ็บ คุณก็น่าจะเป็นห่วงฉัน"

"ตอนนี้ ต่อให้เธอไม่เจ็บ ฉันก็เป็นห่วงเธอ"

ฝู้อวี้สิงหยิบกล่องยาที่อยู่ด้านข้างมา และทายาให้เซี่ยเชียนเกอใหม่

มองดูบาดแผลของเซี่ยเชียนเกอที่แทบจะมองเห็นกระดูก เขาเกือบจะทนไม่ไหว ตรงหน้าของเซี่ยเชียนเกอ

ไม่ว่าใคร กล้าทำร้ายผู้หญิงของเขาฝู้อวี้สิง ก็ต้องตาย!

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงทายาให้กับเซี่ยเชียนเกอ ก็ขึ้นไปพักผ่อนชั้นบนกับเซี่ยเชียนเกอ

......

เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยเชียนเกอตื่นแต่เช้า ตอนแรกเธออยากทำอาหารเช้าให้กับฝู้อวี้สิง แต่ว่า มือของเธอได้รับบาดเจ็บ ขยับไม่ได้ ทำได้เพียงนั่งมองดูเย่หยิ่งที่กำลังยุ่งมากอยู่ในห้องครัว

"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง"

โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างกายของเซี่ยเชียนเกอดังขึ้นมา