บทที่2 หลีชิงอี่คนใหม่

'นี้มันยาชูกำลังสูตรพิเศษที่เธอคิดค้นนี้หน่า..มันมาอยู่ในมือเธอได้ไง' หญิงสาวคิดแล้วก้มดูในแขนเสื้อก็ไม่เห็นมีอะไร แล้วมันมาอยู่ในมือได้ไง

เธอรองนึกถึงยาบำรุงอีกครั้ง แล้วอยู่ๆขวดยาบำรุงขนาดเท่าขวดนมเปรี้ยวก็ปรากฏให้เห็นอีกขวด แต่ก่อนที่จะนึกอะไรต่อแม่วัวสาวก็เอาหัวมาถูไถตัวเธอ ชิงอี่เลยป้อนยาบำรุงใหมันหมดขวดแล้วตัวเองดื่มอีกหนึ่งขวด

"ให้กินของอร่อยแล้วห้ามบอกใครนะเดี๋ยววันหลังให้อีก"พูดกับวัวสาวแล้วลูบหัวมันด้วยความเอ็นดู

"ชิงอี่มาทำอะไรตรงนี้นะลูก..ยังไม่หายดีไม่ใช้เหรอ"พ่อหลีที่เดินกลับมากับบุตรชายเมื่อเห็นบุตรสาวคนโตยืนข้างๆวัวของครอบครัวก็เอยถาม

"ข้าเดินมาดูว่ามันหิวน้ำหรือเปล่านะเจ้าคะ"

"ข้าเอาน้ำมาให้มันพอดีเลย..คนไปตักน้ำกันเยอะมาก"เสี่ยวหมิงพูดแล้วก็เอาถังน้ำมาวางให้วัวสาวกิน พอวัวสาวเห็นถังน้ำก็กระดิกหูกระดิกหางด้วยความดีใจ

"ไปนังพักเถอะลูก ยังไม่หายดีเดี๋ยวไข้จะกลับมาอีก"บอกบุตรสาวแล้วเดินหิ้วถังน้ำสองถังไปไว้บนเกวียน ชิงอี่ที่เห็นแบบนั้นก็เดินไปไกล้ๆถังน้ำแล้วเอายาบำรุงเทใส่ในถังน้ำให้ทุกคนให้ดื่ม

หลังเช็ดเนื้อเช็ดตัวเสร็จก็มานั้งกินมื้อค่ำกัน ซึ้งก็มีแผ่นแป้งทอดกับซุปกระรอกและผัดกระรอกใส่ผักดอง ส่วนไก่ป่าแม่หลีเอามารมควันอยู่ข้างๆกองไฟ

ช่วงหัวค่ำเสียวหมิงรับหน้าที่เฝ้ายามส่วนดึกๆค่อยเป็นหน้าที่พ่อหลีเฝ้าจนถึงเช้า

สามแม่ลูกนอนข้างๆกองไฟ ชิงอี่ยังไม่หลับเด็กสาวกำลังนอนคิดถึงเรื่องคลังแสงที่บ้าน เธอสามารสเอาของออกมาได้ทุกอย่างที่อยู่ในบ้าน แล้วถ้าเธออยากเข้าไปในนั้นละ เธอจะสามารสผลิตของได้อีกเลื่อยๆ

พอนอนคิดถึงบ้านในภพก่อนอยู่ๆเธอก็หายตัวเข้ามาอยู่ในบ้านของตัวเอง เธอมองไปรอบๆ ใช้แล้วไม่ผิดแน ที่นี้คือบ้านของเธอที่เป็นบ้านขนาด3ชั้นรวมชั้นใต้ดินที่เป็นห้องเก็บอาวุธ เธอยืนอยู่ในห้องรับแขก เมื่อแนใจว่าใช้บ้านตัวเองเธอก็รีบเดินไปที่ห้องครัวเพื่อเปิดตู้เย็นหาของกินทันที เมื่อเย็นเธอกินแผ่นแป้งทอดมันฝืดคอมากตอนนี้อยากได้อะไรซ่าๆมาล้างคอ ลูซี่เป็นคนไม่ชอบสังคมนอกบ้านเธอจะชอบอยู่บ้านวิจัยอาวุธหรือยาสูตรพิเศษต่างๆเพราะฉะนั้นในบ้านของเธอจะมีเสบียงเก็บไว้เต็มบ้านเสมอ

และพอเธอทิ้งกระป๋องน้ำอัดลมลงถังขยะและจะเปิดไปหยิบผลไม้มากินต่อก็เห็นมีน้ำอัดลมกระป๋องใหม่โผล่ขึ้นมาตรงที่เดิม

หมายความว่าของในนี้ไม่มีวันหมดเหรอ?!ดีจริง

ครอบครัวที่เธอมาอยู่ด้วยถึงแม้จะไม่ได้ถึงกับอดอยากแต่ด้วยอยู่ในช่วงหนี้ภัยแล้งจึงทำให้การกินอยู่ค่อนข้างลำบาก ของที่มีในบ้านจะสามารสชวยเหลือพวกเขาได้มาก

แต่ก่อนอื่นขอไปอาบน้ำก่อนนะไม่ไหวเหม็นตัวเองมาก

อาบน้ำสระผมเสร็จถึงกับเบาหัวสบายตัว เธออยากให้ท่านแม่และน้องสาวเธอเข้ามาอาบน้ำในนี้สะจริง สามารสพาเข้ามาได้มั้ยนะ แต่จะบอกครอบครัวว่าไงดี เอาไวค่อยคิดตอนนี้ออกไปก่อน

แต่พอหญิงสาวปรากฏตัวข้างกองไฟกับเห็นมารดามองมาด้วยความตกใจ พอเห็นมารดาทำท่าจะร้องเธอก็จับมือมารดาแล้วก็หายตัวเข้ามาในบ้านของตัวเองแถมห้อยท้ายซูซูมาด้วยเพราะน้องสาวตื่นมาแล้วจับตัวเธอพอดี

"เกิดอะไรขึ้นชิงอี่..ที่นี้มันที่ไหน"ฮวาหลิวร้องด้วยความตกใจ

ส่วนซูซูกำลังงัวเงียยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

ชิงอี่เห็นมารดาตกใจก็ค่อยๆปลอบ

"ไม่มีอะไรท่านแม่..คือว่า เออออที่นี้เป็นมิติของข้าเอง "เธอเคยเห็นพวกพนักงานทำความสะอาดตอนเธอแฝงตัวพูดเรื่องซีรี่แดนเทพแดนมารแล้วมีพวกมิตินี้ด้วยเลยพูดให้มารดาเข้าใจไปแบบนั้น

"แล้วชิงอี่ ลูกมีมิติได้ไง"มันก็ยังไม่ชวยให้นางกระจ่างกับเรื่องนี้อยู่ดี

"คือแบบว่าตอนที่ข้าป่วยอาการสาหัสอยู่ๆก็มีท่านเซียนหนวดขาวมาชวยข้าไว้นะ แล้วท่านเห็นครอบครัวเราลำบากเลยให้สิ่งของพวกนี้แกข้าเพื่อชวยปกป้องครอบครัว"มัวๆซัวๆไปแล้วกัน

"การเดินทางของพวกเราจะต้องลำบากมากมันต้องมีของพวกนี้ชวยเจ้าคะพวกเราถึงผ่านมันไปได้"ที่เธอพูดคือเรื่องจริงในยุคภัยแล้งแบบนี้ไม่มีคำว่าปลอดภัย

"แล้วท่านเซียนต้องให้เจ้าแลกอะไรด้วยมั้ย?"ที่บุตรสาวคนโตพูดมาก็มีเหตุผล

"ไม่เจ้าคะแต่เราต้องไม่ให้คนอื่นรู้ มันจะไม่ปลอดภัย"เรื่องนี้สำคัญมากยิ่งรู้น้อยยิ่งปลอดภัย

"ไหนๆท่านแม่กับซูซูก็เข้ามาแล้ว พวกท่านไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะได้สบายตัว เดี๋ยวข้าบอกเองว่าของแต่ละอย่างใช้อย่างไร"มาแล้วก่อนอื่นต้องอาบน้ำแปรงฟันก่อนเป็นอันดับแรก เดี๋ยวค่อยพากินของอร่อย

"พี่ชิงอี่ นี้มันอะไร้หรอเจ้าค่ะ"ซูซูหยิบเยลลี่ให้พี่สาวดู

"อันนี้เรียกว่าเยลลี่จ้ะ เจ้ารองกินดูมันอร่อยมาก"