ตอนที่ 106
ตอนที่ 106
September 29, 2026
เซี่ยจื่ออันก็กังวลไม่แพ้กัน “พี่รองเสียสติไปแล้วหรือ เขากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนต้องตาย!”
“พี่รองของเจ้าขมขื่นใจมาก”
“แล้วข้าไม่ขมขื่นใจหรือ ข้าต้องอดทนเพื่อสถานการณ์โดยรวม”
หลิวอวิ๋นเซียงหัวเราะเย้ยหยันเบาๆ คนขี้ขลาดตาขาวเช่นนี้กล้าพูดราวกับกล้าหาญยิ่งนัก นางกลับรู้สึกนับถือนายท่านรองมากกว่า อย่างนั้นเขาก็กล้ายืนหยัดสู้จนตัวตาย
เมื่อเห็นหลิวอวิ๋นเซียง ฮูหยินเฒ่าจึงรีบวิ่งเข้ามาหานางทันที “อวิ๋นเซียง พี่รองของเจ้ากำลังไปสังหารเหยียนมู่ เจ้าต้องหยุดเขานะ”
หลิวอวิ๋นเซียงเลิกคิ้ว “พวกท่านมีกันตั้งหลายคนยังรั้งไว้ไม่ได้ แล้วข้าจะทำอะไรได้ล่ะ”
“หากท่านแม่ขอให้เจ้าไปก็รีบไปสิ ต้องช่วยอะไรได้บ้างอยู่แล้ว!” เซี่ยจื่ออันตะโกน
“นายท่านสามไปกับข้าดีหรือไม่”
“ให้ข้าไปทำอะไร”
“ช่วยนายท่านรองน่ะสิ!”
“ข้า…” เซี่ยจื่ออันสำลัก “ข้าไปแล้วจะไม่มีประโยชน์อะไร”
“ท่านเป็นบุรุษแท้ๆ หากไร้ประโยชน์จะนับประสาอะไรกับสตรีอ่อนแออย่างข้าล่ะ”
ใบหน้าของเซี่ยจื่ออันแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที “เจ้ากับเหยียนมู่มีควาสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง เขาย่อมเห็นแก่หน้าเจ้าอยู่แล้ว สิ่งที่เจ้าต้องทำคือพาตัวพี่รองกลับมา หากเขาสังหารเหยียนมู่ไม่สำเร็จ เขาจะต้องชดใช้และทำให้ครอบครัวพวกเราเดือดร้อนตามไปด้วย”
“หากสังหารสำเร็จล่ะ”
“เช่นนั้นอาจแย่กว่าเดิม หากฝ่าบาททรงกริ้ว พวกเราทุกคนคงต้องตายกันหมด”
หลิวอวิ๋นเซียงจึงหัวเราะพร้อมกับส่ายหน้า “นายท่านสามช่างรักตัวกลัวตายจริงๆ”
“เจ้า!”
จิ่นเหยียนพลันหยิบเก้าอี้มาให้หลิวอวิ๋นเซียงนั่งพัก
“จวนเหยียนมีการป้องกันอย่างแน่นหนา นายท่านรองเข้าไปสังหารไม่ได้หรอก ไว้รอมีข่าวคราวแล้วค่อยวางแผนกันอีกที”
ทำได้เพียงเท่านี้ ไม่มีผู้ใดในตระกูลกล้ายืนกรานสักคน
หลังจากรอไม่นาน นายท่านรอก็กลับมาถึงจวน
บนร่างกายมีบาดแผลใบหน้ามืดมนและเดินเข้ามาอย่างโซซัดโซเซ พร้อมกับเลือดที่เปื้อนปลายดาบยาว
ฮูหยินเฒ่ากับเซี่ยจื่ออันอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบถลาเข้าไปหาเขาทันที
“พี่รอง นี่มันเกิดอะไรขึ้น...”
“เจ้ารอง สู้กับคนของเหยียนมู่มาอย่างนั้นหรือ”
เซี่ยจื่อเซวียนพลันเงยหน้าขึ้น จ้องมองทั้งสองคนอย่างว่างเปล่าสักพักก่อนจะพูดว่า “ข้าฆ่าเขาแล้ว...”
รูม่านตาของเซี่ยจื่ออันหดเล็กลงในทันที “ใคร”
“เหยียนมู่”
หลิวอวิ๋นเซียงรีบลุกขึ้นยืน ทว่ากลับเซล้มลงเพราะภาพทุกอย่างตรงหน้ามืดลง
“ฮูหยินเจ้าคะ!”
หลิวอวิ่นเซียงคว้ามือของจิ่นเยียน พร้อมกับขมวดคิ้วมองเซี่ยจื่อเซวียน “ท่านเพิ่งบอกว่าฆ่าเขาไปแล้ว?”
เซี่ยจื่อเซวียนยกดาบในมือพร้อมพูดออกมา “ข้ารอเขาอยู่ที่นอกจวนเหยียน เพลานั้นเขาอยู่เพียงลำพัง ข้าก็เลยยกดาบขึ้นแทงเขา”