ตอนที่ 109

เหยียนมู่มองไปข้างนอกหน้าต่าง “ซ่อนอยู่ในจุดลับคือมือยิงธนูอันดับหนึ่งของตงชาง หากเจ้ากล้าก้าวออกไปหนึ่งก้าว เจ้าจะถูกยิ่งจนกลายเป็นตะแกรงทันที

“เจ้า…”

“แต่คนพวกนี้ข้าไม่ได้เป็นคนเตรียม” เหยียนมู่มองไปทางหลิวอวิ๋นเซียง ยิ้มอย่างชั่วร้าย “คืนเข้าหอ ยามดีทิวทัศน์งดงาม ข้าจะจับเจ้าทำไม ถูกไหม?”

“แล้วเป็นความคิดของใคร?”

“น่าจะพ่อบุญธรรมของข้ากระมัง คนผู้นี้ชอบเล่นสนุก ล้อเจ้าเล่นน่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงหมดคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง หัวหน้าหน่วยสืบผู้สง่าผ่าเผย ขุนนางผู้ใกล้ชิดโอรสสวรรค์ อำนาจสะท้านฝ่ายราชสำนักและฝ่ายประชาชน เป็นบุคคลที่คนอื่นพูดถึงแล้วยังวหวาดกลัว นึกไม่ถึงว่าจะให้ความสำคัญกับนาง

แต่น่าไม่คิดว่ามันน่าขัน!

สะลึมสะลือ

และอกสั่นขวัญแขวนมาทั้งวัน บัดนี้เหนื่อยมาก หลังจากหลิวอวิ๋นเซียงระบายความโกรธ ก็นั่งลงอีกข้างหนึ่งของเตียงหลั่วฮั่น และเอนกายพิงหมอนทางด้านหลัง

หลิวอวิ๋นเซียงถามอย่างจนปัญญา “พ่อบุญธรรมของเจ้าจะยอมปล่อยข้าเมื่อไหร่?”

“น่าจะวันพรุ่งกระมัง”

หลิวอวิ๋นเซียงเปลี่ยนความคิด นางเตะเหยียนมู่หนึ่งที “ในเมื่อเจ้าไม่เป็นอะไร ทำไมถึงไม่ปรากฏตัว และทำให้คนนอกเข้าใจผิดว่าเจ้ากำลังจะตาย?”

“หลีกเลี่ยงหายนะ”

“หมายความว่าอะไร?”

“เรื่องในราชสำนัก เจ้าไม่ต้องรู้”

“แต่เจ้าทำให้คนพวกนั้นในจวนโหวตกใจไม่น้อย”

พูดถึงเรื่องนี้ เหยียนมู่ก็หัวเราะเยาะ “เซี่ยเหล่าเอ้อร์คนนั้นเมาแล้วยังคิดฆ่าข้า หากข้าไม่ให้โอกาสเขา เขาก็เข้าไม่ถึงตัวข้า ถึงแม้ข้าจะไม่ได้บาดเจ็บ แต่เขาคิดจะฆ่าข้า ข้าต้องลงโทษเพื่อตักเตือนเขาสักหน่อย”

หลิวอวิ๋นเซียงทำเสียงหึเบา ๆ หลอกใช้คนแล้ว ยังให้คนของตงชางไปขู่ขวัญ ขู่จนครอบครัวนั้นตื่นตระหนก คิดจะไปซื้อธงขาวจริง ๆ

“ทำไมเจ้าไม่สวมชุดแต่งงาน?”

“ข้าจะสวมชุดนั้นทำไม?”

หลิวอวิ๋นเซียงแบะปาก “แน่นอนว่าเข้าเรือนหอไง”

“อย่างไรก็ต้องถอด”

หลิวอวิ๋นเซียงเตะเขา “เช่นนั้นเจ้าอย่ามาเสียเวลาอยู่ตรงนี้ รีบไปเข้าเรือนหอซะ”

เหยียนมู่เงยหน้า และยกมุมปากขึ้น “เจ้าเดาสิพ่อบุญธรรมของข้าหมายความว่าอย่างไร”

หลิวอวิ๋นเซียงหรี่ตา “เขาหมายความว่าอย่างไร ข้าไม่อยากเดา แต่เจ้า…”

หลิวอวิ๋นเซียงยังพูดไม่จบ เหยียนมู่ก็ลุกขึ้นและก้มเข้าไปใกล้ เอามือลูบท้องน้อยของนาง

“สี่เดือนแล้วสินะ”

มือของเขาลูบเบามาก ราวกับระมัดระวังมาก

หลิวอวิ๋นเซียงคิดจะตบมือของเขาออกไป แต่กลับถูกเขาจับและกดลงข้าง ๆ เขาลูบต่อไป และยังเอาหน้าแนบข้างบน

“เขาดิ้นหรือยัง?”

“ไม่”