ตอนที่ 132
ตอนที่ 132
September 29, 2026
ทำไม?
หลิวอวิ๋นเซียงคิดว่าทำไมก็หันขวับไปมองเหยียนมู่ “ข้าถูกพิษไป๋มู่ ก็เป็นฝีมือของฮองเฮาเหมือนกันหรือ?”
เหยียนมู่ไอรุนแรงสองครั้ง เลือดสีแดงเปื้อนปกเสื้อแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็กให้เขา และผ้าเช็ดหน้าเปียกชุ่มอย่างรวดเร็ว
“ทำไมนางต้องทำร้ายลูกของพวกเรา? ทำไม?” หลิวอวิ๋นเซียงเช็ดอย่างลนลานไปพลาง ถามซ้ำ ๆ ไปพลาง
เหยียนมู่จับมือของหลิวอวิ๋นเซียงเอาไว้ ถอนหายใจยาวว่า “ออกจากเมืองเซิ่งจิง......ยิ่งไกลยิ่งดี......”
หลิวอวิ๋นเซียงส่ายหน้า “ข้าไม่เชื่อฟังท่าน”
“ไม่ฟังก็ต้องฟัง!”
“……”
ในเวลานี้จิ่นเยียนมองไปข้างนอกอุทานตกใจว่า “นี่ไม่ใช่ทางกลับเมืองหลวง!”
หลิวอวิ๋นเซียงรีบหันไปมอง รถม้าออกจากถนนหลวงแล้ว มุ่งหน้าไปทางแยกเล็ก
โชคดีที่เดินทางไม่ไกล รถม้าจอดอยู่หน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง ขอทานแบกเหยียนมู่ลงมา วางบนกองหญ้าในบ้าน
“ท่านเฝ้าเขาเอาไว้ ข้าจะไปหายาถอนพิษให้เขา”
พูดประโยคนี้จบ ขอทานคนนั้นก็ออกไปแล้ว
หลิวอวิ๋นเซียงให้จิ่นเยียนไปต้มน้ำมา นางไปหยิบหมอนใบหนึ่งจากบนรถม้า ยกศีรษะของเหยียนมู่ให้เขานอนบนหม่อม
สติเขาเริ่มสับสนแล้ว แต่สายตายังคงมองตามนางอยู่ เหมือนยังมีอะไรไม่วางใจ
หลิวอวิ๋นเซียงโน้มตัวเข้าไป เขายื่นมือจับศีรษะของนาง ให้หน้าผากของนางชนเขา
“ไม่ต้องทำ......ว่าทำไม......”
“ทำไม?”
“เด็กดี อย่าถามเลย”
“อย่างนั้นท่านห้ามตาย”
“เมื่อก่อนข้าไม่อยากอยู่ ไร้ความหมาย แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากตายจริงๆ”
หลิวอวิ๋นเซียงประคองใบหน้าของเขาเหยียนมู่ ใช้จมูกดันเขา จูบที่มุมปากเขา นางไม่ได้ร้องไห้ เพราะนางคิดว่าเขาจะไม่ตาย
ตามวิถีของชาติก่อน เขายังมีเวลาหลายปี แต่นางไม่แน่ใจจะเพราะนางเกิดใหม่ เปลี่ยนเปลี่ยนเส้นทางนี้หรือไม่
“ข้าตายแล้ว......เจ้าต้องออกจากที่นี่.....ทันที.....อย่าให้คนในวังหาตัวเจ้าเจอ......อย่าให้คนของหน่วยสืบตงชางหาเจ้าเจอ......ออกเมืองไปสามสิบลี้ รอมู่จิ่น......ที่โรงเตี๊ยมซิ่งหลิน......”
“เหยียนมู่……” หลิวอวิ๋นเซียงไม่อยากร้องไห้ แต่สุดท้ายนางก็ร้องไห้ ไม่อยากปวดใจแต่สุดท้ายก็ปวดใจมาก
ชาตินี้ เขาไม่ได้ให้ความรักแก่นาง แต่เอาชีวิตให้นางแล้ว
“รับปากข้า......เจ้ากับลูก.......จะไม่กลับเมืองเซิ่งจิงมาอีก”
“ท่านไม่บอกอะไรกับข้าเลย แบบนี้ยุติธรรมกับข้าหรือ?”
“ขอโทษ……”
หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มเศร้า “ช่างเถอะ เหมือนท่านจะลืมไปแล้วว่าข้าก็มีชีวิตได้อีกไม่นานแล้ว”
เหยียนมู่หอมแก้มของหลิวอวิ๋นเซียง “อย่างนั้นข้าก็จะไม่ไปเกิด รอเจ้าอยู่ข้างล่าง”
“อย่าเลย ข้าไม่อยากพบท่านที่ข้างล่าง”
จู่ ๆ ข้างนอกก็เกิดพายุ ไม่นานฝนก็ตกลงมาแล้ว
ลมเย็นพัดเข้ามา หลิวอวิ๋นเซียงขดตัว