ตอนที่ 158

“หลิว อวิ๋น เซียง!”

“ท่านสงบสติหน่อย ฆ่าเขาแล้วก็ไม่มีประโยชน์!”

“เจ้าหลีกไป!”

“ข้าไม่เพียงทำเพื่อเขา แต่เพื่อท่านด้วย ฆ่าซื่อจื่อซูผิงอ๋องยังคงผิดกฎหมาย ท่านก็มีโทษตาย! หนึ่งชีวิตชนใช้หนึ่งชีวิต ท่านจะให้พวกเราสองแม่ลูกทำอย่างไร!”

เหยียนมู่ดันหลิวอวิ๋นเซียงออก ใช้กระบี่ชี้ไปที่เรือนทางตะวันตก “เขาเคยพักอยู่ที่นั่นห่างกับเจ้าแค่หนึ่งกำแพง”

หลิวอวิ๋นเซียงก้าวหน้าไปหนึ่งก้าว และเหยียนมู่ถอยหลังหนึ่งก้าว ในเวลาเดียวกันก็ใช้กระบี่ชี้นาง “พวกเจ้าสองคนมีใจกันนานแล้ว ผ่านพิธีกราบไหว้กันแล้วกระมัง?”

“เหยียนมู่……”

“หลิวอวิ๋นเซียงเจ้าใจดำจริงๆ ยังคิดให้ลูกข้าเรียกเขาว่าพ่อด้วยใช่หรือไม่? ให้ลูกชายยอมรับชู้เป็นพ่อ หลิวอวิ๋นเซียงเจ้าทำเรื่องนี้ลงได้อย่างไร เจ้ามีหัวใจหรือเปล่า?”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว ก่อนหน้านี้นางคิดจะฝากลูกกับลู่ฉางอันจริงๆ ดังนั้นเหยียนมู่พูดถูกต้อง

แต่ตอนนั้นนางไม่รู้เรื่องซูผิงอ๋องฆ่าครอบครัวของเหยียนมู่จริงๆ

ในตอนนี้เหยียนมู่เหมือนคนบ้า ไม่มีสติ สัมปชัญญะแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงพยายามอธิบายกับเขาแต่เขาไม่ฟัง ปากก็ทวนคำเดิม “เจ้าใจดำจริงๆ! เจ้าใจดำจริงๆ!”

“แขนท่านได้รับบาดเจ็บแล้ว ข้าทำแผลให้ท่านก่อน” หลิวอวิ๋นเซียงพยายามสื่อสารกับเหยียนมู่

และเหยียนมู่เห็นเลือดที่แขนของตัวเอง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “ปีนั้นเป็นซูผิงอ๋องวางแผนใส่ร้ายพ่อข้าสมคบคิดกับศัตรู และต่อมานำคำสั่งของฝ่าบาทฆ่าตระกูลเหยียนของข้าทั้งหมดสามสิบคน ตอนนี้ซูผิงอ๋องออกจากเมืองหลวงอย่างราบรื่น ข้าอยากจะแก้แค้นแค่ไหนก็ไม่มีโอกาสแล้ว”

หลิวอวิ๋นเซียงตัวสั่น “ไม่หรอก ยังมีโอกาส”

เหยียนมู่มองหลิวอวิ๋นเซียง ในดวงตาไม่มีความบ้าคลั่งก่อนหน้านี้ เหลือเพียงความเย็นชา

“หลิวอวิ๋นเซียง ทำไมถึงเป็นเจ้า!”

ในเวลานี้ หลิวอวิ๋นเซียงรับรู้ว่า เหยียนมู่เกลียดนาง

คำอธิบายทั้งหมดไร้ค่า เขาไม่มีทางฟัง ยอมรับแค่ผลเท่านั้น นางช่วยศัตรูของเขาแล้ว

เห็นเหยียนมู่กำลังออกไป ลมก็แรงขึ้นเหมือนกำลังจะมีหิมะตก

จิ่นเยียนเข้าไปประคองนางพูดอย่างเป็นห่วงว่า “คุณหนูพวกเราเข้าบ้านกันเถอะ นายท่านเจ็ดเขาจะไม่โกรธท่านจริงๆ รอเขากลับมา ท่านค่อยอธิบายกับเขาดีๆอีกครั้ง”

หลิวอวิ๋นเซียงมองประตูลานบ้านที่ว่างเปล่า พึมพำว่า “เกรงว่าเขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว”

คืนนั้น หลิวอวิ๋นเซียงนอนพลิกตัวนานกว่าจะง่วง เพิ่งนอนไปสองขาก็เป็นตะคริวทันที

นางเรียกเหยียนมู่อย่างงัวเงีย รอรู้สึกตัวถึงนึกได้ว่าเขาไปแล้ว นางลุกนั่งไม่ได้เอวแข็งก้มไม่ได้ เรียกจิ่นเยียนและจื่อจิน สาวใช้สองคนอยู่ห้องปีกตะวันออกคงนอนหลับไปแล้ว เรียกหลายครั้งก็ไม่มีใครตื่น