ตอนที่ 193

เขาลังเลพักหนึ่งค่อยพูดว่า "ความหุนหันพลันแล่นของนายท่านที่จะก่อสงครามกับเป่ยจินทำให้ฮ่องเต้ไม่พอพระทัย สนมเสี่ยวจินเฟยเป็นคนนำช่วยนายท่านขอร้อง ฮ่องเต้พิโรธ ส่งพระนางไปตำหนักเย็น ยัง.. ตัดหนึ่งนิ้วใส่ในกล่องผ้าส่งมาที่ค่ายทหารเมื่อวานนี้”

หลิวอวิ๋นเซียงกำหมัดแน่น ฮ่องเต้ใช้ชีวิตของสนมเสี่ยวจินเฟยข่มขู่เหยียนมู่ ไม่ให้เขาแปรพักตร์ ต้องเชื่อฟังคำสั่ง

กระโจมไม่ใหญ่นัก ไฟถ่านลุกโชน เหยียนมู่สวมเสื้อผ้าธรรมดานั่งบนพรมหนังแกะ ก้มศีรษะนิดหนึ่ง ไม่ได้สระผมมาสองสามวันแล้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิง

หลิวอวิ๋นเซียงถอนหายใจเบาๆ เดินเข้าไปคุกเข่าลงข้างเขา

กล่องผ้าวางตรงหน้า คงจะใส่นิ้วที่ขาดของสนมเสี่ยวจินเฟย

ฮ่องเต้โหดเหี้ยมมาก!

“ข้าเป็นห่วงท่าน กลางคืนนอนไม่หลับ ข้าวก็กินไม่ลง” นางเอ่ยขึ้น

เขายังคงก้มหน้าราวกับว่าเขาไม่ได้ยิน

“เรื่องของน้องชายไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน อีกอย่างท่านโหวส่งจดหมายแจ้งเยี่ยนอี๋เหนียงว่าพวกเขาอยู่ที่ป้อมถู่หุนไม่ใช่หรือ...”

“ข้าส่งคนไปตรวจสอบแล้ว” เหยียนมู่พูดน้ำเสียงแหบแห้ง “ป้อมถู่หุนจะถูกพายุทรายฝังทุกสิบปี ปีที่พวกเขาอยู่ที่นั่น เกิดพายุทรายหลายครั้ง ป้อมถู่หุนถูกพายุทรายกลบฝังใต้เนินทรายแล้ว”

หลิวอวิ๋นเซียงเจ็บปวดรวดร้าว แต่ยังสะกดกลั้นไว้ "หวัง หวังว่าพวกเขาจะหนีไปได้"

“หนีไปไหน”

หลิวอวิ๋นเซียงเงียบครู่ใหญ่ ก่อนจะพูดว่า "มันไม่ใช่ความผิดของท่าน อย่าโทษตัวเองเลย"

เหยียนมู่ยิ้ม “ข้าผิดอะไร ข้าแค่ไม่ควรมีชีวิตอยู่”

“เหยียนมู่!”

“พวกเขาทุกคนต้องการให้ข้าตาย”

"ข้าอยากให้ท่านอยู่"

"จริงหรือ"

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเขาไม่เชื่อ

หลิวอวิ๋นเซียงเขยิบเข้าไปใกล้ พลันได้กลิ่นดอกมะลิ นางไวต่อกลิ่นนี้มาก รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย เมื่อสังเกตอีกครั้ง ก็เห็นเหยียนมู่กำกระเป๋าเงินในมือ

ของที่สนมเสี่ยวจินเฟยมอบให้ เขาถือเป็นสมบัติล้ำค่า

คู่สร้างคู่สมวัยเด็ก ความรักผูกพันลึกซึ้ง เสียสละเพื่อเขา ไม่ว่าข้อไหนนางก็เอาชนะไม่ได้

“คำว่า 'พวกเขา' ของท่าน รวมถึงสนมเสี่ยวจินเฟยด้วยหรือเปล่า”

เหยียนมู่พลันเงยหน้าขึ้นมองหลิวอวิ๋นเซียง ดวงตาขุ่นเคือง ราวกับว่าคำถามของนางทำให้เขาโกรธเคือง