ตอนที่ 206

เขาจะทำอะไร?

หลิวอวิ๋นเซียงจ้องเหลียนจิ่วเย่ว์ตาไม่กะพริบ ในเวลาชั่วครู่ก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า

“ใครกำลังเดินมา? ทำไมไม่ส่งเสียง? เหลียนจิ่วเย่ว์หรือ?” ชายคนนั้นหยุดเดิน ควานมือไปมา “ใคร...”

“พี่ใหญ่ ข้าเอง” เหลียนจิ่วเย่ว์กล่าว

ชายคนนั้นเดินตามเสียงนั้น และตบฝ่ามือออกไปโดยตรง “ทาสชั้นต่ำ ใครอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าว่าพี่ใหญ่ เจ้ามันลูกนอกคอกที่เกิดจากโสเภณี แม้ว่าจะเข้ามาในบ้านข้า ข้ากับครอบครัวก็ไม่ยอมรับเจ้า ถือว่าเลี้ยงสุนัขก็เท่านั้น!”

“ท่านพ่อมีพี่ใหญ่กับข้าเป็นลูกชายแค่สองคน เราสองพี่น้องควรจะรักใคร่กลมเกลียวกันสิ” เหลียนจิ่วเย่ว์ถอนหายใจ

“ท่านพ่อไว้วางใจข้าเท่านั้น เจ้านับว่าเป็นตัวอะไร!”

“จริงด้วย มีพี่ใหญ่อยู่ ข้าก็ไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมา”

“เจ้าควรจะรู้ตัวได้ตั้งนานแล้ว!”

“แล้วจะทำเช่นไรดี?”

“เจ้า…”

แววตาของเหลียนจิ่วเย่ว์เฉียบคมขึ้น เขายกดาบในมือขึ้นแล้วจ้วงมันเข้าไปในอกของชายคนนั้นอย่างแรง

ชายคนนั้นยังพูดไม่จบ ก็โดนดาบฟันเข้าให้ เขาเบิกตาโพลงขึ้นมาทันที ดวงตาแดงก่ำไร้ซึ่งจุดรวมแสง ทำได้พียงจ้องมองความว่างเปล่า

“เหลียนจิ่วเย่ว์…เจ้ากล้า…”

“พี่ใหญ่รังแกข้ามาสิบปีแล้ว เพียงดาบเดียวมันเบาไปหรือเปล่า?”

เหลียนจิ่วเย่ว์พูดไปพลางดึงดาบออกมา แล้วแทงเขาอีกสองครั้ง เมื่อเห็นชายคนนั้นนอนอยู่บนพื้น ร่างกายมีการกระตุก เขาก็อดหัวเราะไม่ได้

“ดูสิ ท่านเป็นเหมือนสุนัขมากกว่า เป็นสุนัขที่ทั้งน่าสงสารและน่ารังเกียจ”

“ท่านพ่อ...จะไม่...ไว้ชีวิต...เจ้า...”

“ท่านหมกมุ่นกับสตรี ถูกสตรีฆ่าตายบนเตียง สำหรับท่านพ่อที่เป็นถึงขุนศึก นี่มันเป็นเรื่องน่าอับอายขายหน้าที่สุด เขาคงไม่ยอมให้ท่านได้เข้าสุสานบรรพชนตระกูลเหลียนเป็นแน่ ดูสิ แม้แต่โอกาสที่จะไปฟ้องบรรพบุรุษท่านยังไม่มีเลย จะไม่น่าสงสารได้อย่างไร!”

ชายที่นอนคว่ำอยู่เบิกตากว้าง กระอักเลือดออกมาคำโต แล้วก็แน่นิ่งไป

เหลียนจิ่วเย่ว์เยาะเย้ยอย่างเย็นชา หันไปมองหลิวอว๋นเซียงพวกนาง ก่อนจะโยนดาบไปตรงหน้าพวกนาง แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเลือดที่มือ

“เจ้าจะทำอะไร?” หลิวอวิ๋นเซียงรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดี

เหลียนจิ่วเย่ว์จ้องมองหลิวอวิ๋นเซียง เลียริมฝีปากล่าง “เจ้าอาจจะไม่เชื่อ ข้าเหมือนจะตกหลุมรักเจ้าแล้ว”

“…” บ้าไปแล้วหรือ

เขาถอนหายใจ “เจ้าช่างงดงามนัก เพียงแต่ไม่ฉลาดนัก น่าเสียดาย”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้วแน่น เริ่มเดาได้ว่าชายผู้ชั่วร้ายคนนี้ต้องการจะทำอะไร

“ใครก็ได้ แม่ทัพใหญ่ถูกฆ่าแล้ว จับผู้หญิงสองคนนี้ไว้ พวกนางคือ…” เหลียนจิ่วเย่ว์แสยะยิ้ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ฆาตกร”

ทันทีที่เขาพูดจบ ก็มีทหารวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นแม่ทัพใหญ่นอนตายอยู่กับพื้นก็โกรธแค้นขึ้นมาทันที