ตอนที่ 217

มือของหลิวอวิ๋นเซียงที่ถือถ้วยชาชะงัก เหลือเชื่อเหยียนมู่จะได้แต่งตั้งเป็นองค์ชายเจ็ด ฮ่องเต้ยอมรับเขา!

ชาติที่แล้วไม่มีเรื่องนี้!

“เหยียนมู่คนนี้เดิมทีเป็นตุลาการศาลต้าหลี่ ความประพฤติแย่มาก เบื้องหลังเขายังมีกองกำลังตงชาง เป็นขุนนางเลวทราม แต่ต่อมาเขาปกป้องด่านเจิ้นเป่ย กลับต่อสู้อย่างกล้าหาญชาญชัย ชนะศึกหลายครั้ง บีบให้เป่ยจินจำใจลงนามในสนธิสัญญาสงบศึกกับต้าหรง แต่เป่ยจินกลับกลอก เข่นฆ่าผู้คนในเมืองชายแดนต้าหรง แม่ทัพเหยียนผู้นี้แข็งแกร่งมาก ทำลายล้างค่ายทหารของพวกเขา ทว่าราชสำนักอ่อนแอ ส่งองค์หญิงเก้าไปแต่งงานสร้างความปรองดอง องค์หญิงเก้าถูกสังหารเพิ่งก้าวเท้าออกจากด่านเจิ้นเป่ยก็ถูกปลงพระชนม์ เรื่องนี้ทำให้ผู้บัญชาการเหยียนบันดาลโทสะ นำสามเหล่าทัพบั่นศีรษะองค์ชายรองเป่ยจิน ยังสังหารกองทัพสามพันนายของพวกเขาสิ้น จากนั้นเป็นต้นมา ต้าหรงกับเป่ยจินก็เข้าสู่สงครามนานกว่าหนึ่งปี ในที่สุดเป่ยจินก็ยอมจำนน” ชายคนนั้นพูดออกมาอย่างเคารพชื่นชมเกินกว่าจะพรรณนาได้

อีกคนก็เหมือนกับเขา “อดีตผู้บัญชาการเหยียน ตอนนี้เป็นองค์ชายเจ็ดแล้ว ในหัวใจของชาวประชา เขาก็คือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่”

หลิวอวิ๋นเซียงถอนหายใจเล็กน้อย การได้แต่งตั้งเป็นองค์ชายเจ็ด เกรงว่าจะไม่ใช่โชคดี หากแต่เป็นหายนะ

แต่มันไม่เกี่ยวอะไรกับนางอีกต่อไป

หลิวอวิ๋นเซียงเข้าเมืองช่วงบ่าย แสงแดดฤดูใบไม้ผลิอบอุ่น ที่นี่แตกต่างจากเมืองเยี่ยนกุยมาก ร้านรวงตั้งเรียงรายสองฝั่ง คนสัญจรบนถนนแน่นขนัด

นางจูงม้ามองไปรอบๆ การประมงในเยวี่ยโจวเจริญรุ่งเรือง ทว่าปลูกข้าวไม่มาก จางฉีมองเห็นโอกาสทางธุรกิจได้แม่นยำ เปิดร้านขายข้าวสารที่นี่

“ลูกบ้านไหน ทำไมไม่เห็นพ่อแม่ล่ะ”

“โอ๊ะ เด็กคนนี้หน้าตาดีมาก เหมือนเทพนาจา”

“ดูเหมือนเขาจะตามหาแม่”

ป้าสองคนพูดขณะเดินผ่านไป

หลิวอวิ๋นเซียงมองตามสายตาพวกนาง เห็นเด็กน้อยตัวจ้อยสวมเสื้อคลุมสีอ่อน ศีรษะสวมหมวกขนแกะเดินเตาะแตะมาทางนี้

เด็กชายอายุราวหนึ่งขวบกว่า ยังเดินไม่มั่นคงมากนัก ถือลูกกวาดในมือ เลียแล้วมองไปรอบๆ

"แม่!"

เสียงของเด็กน้อยเจื้อยแจ้วเบามาก หลิวอวิ๋นเซียงเข้าไปใกล้ เห็นว่าเด็กชายตัวจ้อยหน้าตาดีมาก ตาชั้นเดียวแต่มีชีวิตชีวามาก หางตาเชิดขึ้นนิดหนึ่ง จมูกโด่ง ปากไม่กว้าง ริมฝีปากสีชมพูนุ่มนิ่ม

ที่บ้านเลี้ยงดูดีมาก อ้วนจ้ำม้ำ โดยเฉพาะแก้มยุ้ย น่ารักมาก

เด็กชายเห็นนาง ดวงตาเบิกกว้าง ฉีกยิ้มน้ำลายไหลย้อย

"แม่!"

ดูเหมือนเขาจะพบเป้าหมายที่ถูกต้องแล้ว อยากจะโผเข้าหา ทว่าชายคนหนึ่งในชุดธรรมดาออกมาจากห้องหนังสือแล้วอุ้มเขาขึ้นมา

หลิวอวิ๋นเซียงมองไม่เห็นหน้าชายคนนั้น เห็นเพียงหลังของเขาที่อุ้มเด็กน้อยขณะที่เขาเดินไปข้างหน้า รูปร่างผอมมาก เสื้อคลุมหลวมอย่างเห็นได้ชัด

บุรุษคนนั้นหอมแก้มเด็กน้อย เจ้าตัวจ้อยซบไหล่ของบุรุษคนนั้นหัวเราะคิกคัก