ตอนที่ 240

หลิวอวิ๋นเซียงมองการแสดงของเซี่ยจื่ออันด้วยความสนใจ รอเขาร้องไห้พอประมาณแล้ว ก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “เซี่ยจื่ออัน ข้าก็คิดว่าเจ้าตายแล้ว”

“เซียงเซียง ได้เจอเจ้าอีกครั้งดีจริง ๆ” เซี่ยจื่ออันกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“แต่ทำไมเจ้ายังไม่ตายล่ะ?”

“เซียงเซียง…”

“แล้วก็เจ้าเสแสร้งอะไร พวกเราสองคนหย่ากันแล้ว”

เมื่อหลิวอวิ๋นเซียงพูดคำนี้ เหล่าประชาชนที่ยังซาบซึ้งเมื่อสักครู่ ตอนนี้มึนงงแล้ว

ไม่ใช่รักใคร่กันไม่ทิ้งกันมิใช่หรือ ทำไมหย่ากันแล้วล่ะ?”

บทละครไม่ได้เขียนแบบนี้มิใช่หรือ?

ท่ามกลางความสงสัยของคนบริเวณรอบ ๆ เซี่ยจื่ออันคุกเข่าลงต่อหน้าหลิวอวิ๋นเซียง

“เซียงเซียง เมื่อก่อนไม่ว่าข้าจะเคยทำอะไร ขอร้องเจ้าอภัยให้ข้าเถอะ”

“ข้าไม่หย่ากับเจ้า วันหน้าข้าจะปฏิบัติกับเจ้าอย่างดีแน่”

“เซียงเซียง แยกจากเจ้า ข้าก็มีชีวิตอยู่ไม่ได้แล้ว”

คำพูดนี้พูดได้กินใจนัก แต่หลิวอวิ๋นเซียงฟังแล้วมันดูไร้ยางอายมาก

มีประชาชนซึ่งไม่รู้อะไรหยอกล้อ “ลูกผู้ชายคนหนึ่ง เขาคุกเข่าให้เจ้าแล้ว ต่อให้เมื่อก่อนจะเคยทำเรื่องผิดจริง ๆ เจ้าก็อภัยให้เขาเถอะ”

“ใช่ ความรักที่จิ้งอันโหวมีต่อฮูหยิน พวกเราเห็นล้วนเห็นตำตา”

“หากเจ้าไม่อภัยให้เขา เรื่อง ‘มวยผมยุ่งเหยิง‘ ก็ไม่สมบูรณ์น่ะสิ พวกเราแฟนละครไม่ยอมนะ！”

หลิวอวิ๋นเซียงมุมปากกระตุก หากนางไม่คืนดีกับเซี่ยจื่ออัน คนที่เสียใจที่สุดก็คือคนเข้ามาร่วมสนุกอย่างพวกเจ้าหรือ?

คร้าจะร่วมแสดงกับเซี่ยจื่ออัน หลิวอวิ๋นเซียงหันหลังจะจากไป เซี่ยจื่ออันก็เข้ามาดึงมือของนาง แต่ขณะเดียวกันจื่อจินก็เตะเขาออกไป

“เฮ่ย ทำไมตีคนล่ะ”

“สาวใช้ของเจ้าเข้ามายุ่งทำไมกัน”

“ตบตีคนผิดกฎหมาย ระวังพวกเราเอาเจ้าส่งทางการ”

คนกลุ่มหนึ่งล้อมจื่อจินไว้ และเซี่ยจื่ออันดันตัวเองลุกขึ้นมา หันหลังให้คนพวกนั้น เขายิ้มชั่วร้ายให้นาง

“เวียงเวียง กลับบ้านกับข้าเถอะ”

ประโยคนี้ราวกับมีเสียงสะท้อนกลับว่า : *กลับบ้านกับข้า ข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างอนาถ*

หลิวอวิ๋นเซียงถอยหลังสองก้าว หันหลังรีบเดิน แต่เซี่ยจื่ออันพุ่งไปข้างหน้า จับแขนของนางไว้ แล้วลากนางเข้าไปในตรอก

“เซี่ยจื่ออัน คนมากมายมองอยู่ เจ้ากล้าหรือ!”

“ข้าพาฮูหยินของตัวเองกลับบ้าน ใครจะก้าวก่ายได้!”

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ มีแค่จื่อจินที่ร้อนใจอยากจะพุ่งเข้าไป แต่โดนประชาชนเหล่านั้นขวางไว้ คนอื่น ๆ ล้วนมีท่าทางยินดีที่เห็นเขาประสบความสำเร็จ

ทันใดนั้น ลู่ฉางอันก็ปรากฏตัว ดึงนางออกมาจากมือของเซี่ยจื่ออัน และเอานางไว้ข้างหลัง

เซี่ยจื่ออันเห็นลู่ฉางอัน ก็หรี่ตาลง “ลู่ซื่อจื่อ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

ลู่ฉางอันขมวดคิ้ว “ข้าต้องถามท่านโหว ท่านหมายความว่าอย่างไร?”