ตอนที่ 242

“ลุงสวีทำไมถึงพาข้ามาโถงบรรพบุรุษล่ะ?”

พ่อบ้านสวีลดตาลง และกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ฮูหยินให้ท่านก้มหัวคำนับบรรพบุรุษเพื่อขอโทษ แบบนี้ฮูหยินถึงจะยอมเจอท่าน”

หลิวอวิ๋นเซียงถูกเชิญมายังโถงบรรพบุรุษ ต่อมาผู้ดูแลสวีก็ออกไป และลงกลอนตรงด้านนอกประตูด้วย

“ลุงสวี ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

“รอฮูหยินหายโกรธแล้วจะมาพบท่านเอง ก่อนหน้านั้น ท่านจงพิจารณาตัวเองอยู่ในโถงบรรพบุรุษก่อนเถอะ”

ผู้ดูแลสวีไปแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงสูดลมหายใจเข้าลึก ทำได้เพียงรอท่านหายโกรธอยู่ตรงนี้

แต่ท่านแม่มีความแค้นใจต่อนางอย่างมาก เกรงว่าจะไม่สามารถหายโกรธได้ภายในระยะเวลาสั้น ๆ

เป็นอย่างที่นางคาดไว้ การขังนี้ดำเนินมาสามวันแล้ว อีกอย่างไม่มีการส่งน้ำส่งข้าวให้

กลางคืนแล้ว โถงบรรพบุรุษไม่มีการจุดเทียน ทำได้แค่อาศัยแสงจันทร์เพียงเล็กน้อยในการมองเห็นแถวป้ายวิญญาณ บรรยากาศหนาวเย็น

หลิวอวิ๋นเซียงคุกเข่าลงบนเบาะกลม สติเริ่มเลอะเลือน

เวลานี้มีเสียงกุญแจเหล็กดัง ต่อมาประตูก็เปิดออก มีแสงสว่างลอดเข้ามา

หลิวอวิ๋นเซียงแม้แต่แรงเงยหน้ายังไม่มี ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา จนมาถึงตรงหน้านาง

“ถึงแม้ตระกูลหลิวจะไม่ใช่ตระกูลมีชื่อเสียง แต่เป็นตระกูลยึดมั่นในคุณธรรมและน่าชื่นชม สืบทอดหลักจริยธรรม การอบรมของตระกูลหลิวนั้นเข้มงวด คนรุ่นหลังเพียบพร้อมด้วยคุณธรรมและความสามารถ เป็นแบบอย่างอันดีงามให้ทุกครอบครัวในเมืองเซิ่งจิ่ง บัดนี้เพราะเจ้าคนเดียว ทำลายชื่อเสียงนับร้อยปีของตระกูลหลิว เจ้ารู้ผิดหรือไม่?”

น้ำเสียงเย็นชานี้คือท่านแม่ หลิวอวิ๋นเซียงรู้ แต่รู้สึกว่ามันดูห่างไกลเกินไป ราวกับได้ยินท่านแม่สั่งสอนในครั้งก่อนยังเป็นตอนยังไม่ได้ออกเรือนในชาติที่แล้ว

“อวิ๋นเซียง…รู้ผิดแล้ว…” นางกล่าวอย่างอ่อนแรง

หากนางทำให้ตระกูลหลิวอับอาย เช่นนั้นนางก็ผิด

“น้องชายเจ้าจนถึงบัดนี้ยังไม่รู้ว่าเป็นหรือตายก็เพราะเจ้า ท่านพ่อของเจ้าถูกปลดจากขุนนางก็เพราะเจ้า เจ้ามีความผิด ข้ายิ่งมีความผิด!”

ขณะที่ฮูหยินหลิวพูด ก็คุกเข่าลงบนพื้น คุกเข่าอย่างมั่นคงต่อหน้าตำแหน่งตั้งป้ายของบรรพบุรุษ

หลิวอวิ๋นเซียงส่ายหน้า น้ำตาไหลริน ท่านแม่ดุด่านางก็ดี ลงโทษนางก็ดี นางล้วนรับได้ ขอแค่ท่านแม่ยังยอมรับนาง…

“ข้าผิดตรงที่ข้าไม่ควรให้กำเนิดเจ้า!”

เสียงนี้ดั่งมีดดาบ ทิ่มแทงหัวใจของหลิวอวิ๋นเซียง น้ำตาหยุดไหลทันที

สุดท้ายเป็นนางที่เพ้อฝันเกินไป

ฮูหยินหลิวก้มหัวคำนับสามที และกล่าวว่า “ละอายใจต่อเหล่าบรรพบุรุษ นับจากนี้หลิวอวิ๋นเซียงไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลหลิว ข้าก็ไม่มีทางยอมรับนางอีก”

หลิวอวิ๋นเซียงมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ช่างเถอะ นางไม่มีบ้านแม่มานานแล้ว

ฮูหยินหลิวยืนขึ้น พยักหน้าใส่ผู้ดูแล

“ฮูหยิน นี่…”

“ตระกูลหลิวของข้าไม่ควรถูกนางเอาไปพัวพันอีกต่อไป ในเมื่อนางเป็นคนก่อเรื่อง ก็ควรให้นางไปจัดการเอง!”