ตอนที่ 4

ทันทีที่เห็นว่าฮูหยินเฒ่ากำลังเดินออกมา หลิวอวิ๋นเซียงจึงรีบดึงตัวจิ่นเยียนออกมาก่อน

หลังจากขึ้นรถม้า จิ่นเยียนก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

“ฮูหยิน นายท่านสามยังไม่ตาย เขาอยู่กับหญิงอื่น ฮูหยินเฒ่าก็รับรู้เรื่องนี้ด้วย ทั้งยังมอบเงินให้เขาทุกเดือน”

“อืม” หลิวอวิ๋นเซียงพยักหน้ารับเบาๆ

“ทะ...เท่ากับว่าพวกเขากำลังหลอกท่านน่ะสิเจ้าคะ!”

“ใช่” หลิวอวิ๋นเซียงกระซิบ “หลอกได้แนบเนียนเหลือเกิน”

“พวกเขาทำได้อย่างไรกัน!!!”

“ฮูหยินต้องเป็นหม้ายและนำสินเดิมออกมาใส่ในบัญชีกงสี หลังจากฮูหยินใหญ่กับฮูหยินรองออกจากบ้านไป ท่านยังต้องดูแลเด็กๆ จากบ้านใหญ่ บ้านรองและบ้านอื่นๆ อีกหลายคน เพลานี้เพื่อช่วยเหลือนายท่านสอง ทะ...ท่านยังต้องมอบร่างกายให้กับขุนนางกังฉินคนนั้น ขณะที่ฮูหยินเฒ่าชื่นชมเยินยอท่าน แต่ลับหลังกลับด่าท่านว่าเป็นนางจิ้งจอก แล้วยังปิดบัง...”

พูดจบ จิ่นเยียนก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

ส่วนหลิวอวิ๋นเซียงร้องไห้ไม่ออกอีกแล้ว

สองสามวันแรกที่นางย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ นางร้องไห้ไปมากมายเหลือเกิน เพลานี้น้ำตาได้เหือดแห้งและเหลือเพียงความเกลียดชัง

“เหตุใดเมื่อครู่ท่านถึงไม่เข้าไปเปิดโปงพวกเขาเลยล่ะ” จิ่นเยียนพูดอย่างขมขื่น

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มเย้ยหยันด้วยดวงตาเฉียบคม “ข้าอยากให้เซี่ยจื่ออันคุกเข่าบอกข้าเองว่าเขายังมีชีวิตอยู่”

เขากับหญิงคนนั้นต้องการมีชีวิตสงบสุขไม่ใช่หรือ นางจะทำให้พวกเขาไม่ได้ใช้ชีวิตสงบสุขอีกเลย

ส่วนนางจะจัดการกับจวนจิ้งอันโหวอย่างไรน่ะหรือ ก็ทำลายมันทิ้งอย่างไรเล่า!

ทันทีที่หลิวอวิ๋นเซียงกลับบ้าน นางก็ตรงไปที่ห้องบัญชีและนำเงินออกมาจนหมด

กลับมาถึงเรือนอีหลันเซวียน นางจึงให้จิ่นเยียนเรียกจางฉีคนทำงานจิปาถะจากนอกเรือนมาพบ

จางฉีเก่งศิลปะการต่อสู้ อ่านหนังสือและทำบัญชีได้ พ่อของเขาเป็นจวี่เหริน (ชื่อเรียกผู้สอบคัดเลือกขุนนาง) แต่สอบเคอจวี่ทีไรก็ไม่ผ่านทุกครั้งไป จนสุดท้ายก็เสียสติ แม่ของเขาจึงขายเขาที่โตที่สุดในบ้าน เพื่อแลกเงินไปซื้อยารักษาผู้เป็นพ่อ

ชาติที่แล้วนางค้นพบอัจฉริยะคนนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ และอยู่กับนางตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ไม่นาน จิ่นเยียนก็พอจางฉีเดินเข้ามา

เขาเป็นคนร่างสูงแต่ซูบผอม ผิวดำคล้ำ สวมเสื้อทำผ้าหยาบและมีป้ายบนหน้าอก

ดวงตาของหลิวอวิ๋นเซียงพร่าเบลอเล็กน้อยเมื่อเห็นสหายเก่า

“จางฉี เจ้าทำงานอะไรที่นอกเรือน”

จางฉีตอบอย่างตรงไปตรงมา “ซ่อมของ ให้อาหารม้า ปลูกดอกไม้ ช่างไม้ ทำทุกอย่างขอรับ”

ทันใดนั้นหลิวอวิ๋นเซียงก็นึกขึ้นได้ว่าจางฉีเคยบอกกับนาง ว่าเขาเคยฝึกฝนทักษะสิบแปดประเภทที่นอกจวนโหว

“เจ้าอยากทำงานให้ข้าหรือไม่”

จางฉีได้แต่เกาศีรษะแกรกๆ “แต่ข้าน้อยโง่เขลา ไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้กับฮูหยินสามได้บ้าง”

หลิวอวิ๋นเซียงฉีกยิ้ม เขาไม่ได้โง่เขลา แต่ฉลาดในการทำการค้าเสียด้วยซ้ำไป