ตอนที่ 41

เจ้าหน้าที่คนนั้นพูดอย่างหงุดหงิดว่า “คนเขานำโฉนดที่ดินให้พวกเราตรวจสอบ กระดาษขาวอักษรดำยังมีตราประทับของราชการจะผิดได้หรือ?”

“ยะ......อย่างนั้นพวกท่านบอกมาเป็นของใคร ข้าซื้อที่ดินผืนนี้จากเขา”

“คนเขาบอกแล้วว่าไม่ขาย”

“แต่บ้านของพวกเราเพิ่งสร้างใหม่ จะไล่พวกเราไปง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้กระมัง?”

“เหอะ พวกเจ้ายังมีเหตุผลอีก ถ้างั้นไปพูดเหตุผลที่ศาลดีไหม?”

เห็นลี่เหนียงคนนั้นผลักเซี่ยจื่ออันไปด้านข้าง กัดฟันอุ้มเด็กไปหยุดตรงหน้าของเจ้าหน้าที่ “พวกเราสร้างบ้านอยู่ที่นี่แล้ว ที่นี่ก็คือที่ของพวกเรา ราชการก็ต้องมีเหตุผลจะรังแกประชาชนไม่ได้”

เจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว “จะเล่นลูกไม้กับพวกเราเรอะ?”

“พวกเจ้าไล่พวกเราไป พวกเราก็ไม่มีที่อยู่อาศัยแล้ว ยังไม่สู้อุ้มเด็กชนเสาตายอยู่ที่นี่!”

ระหว่างที่พูดก็ทำท่าจะพุ่งชน!

เจ้าหน้าที่เจอคนเล่นแง่จนเคยชินแล้วจึงไม่สนใจสักนิด

โบกมือไล่ “พวกเจ้าไปชนทางนั้น อย่าทำที่ดินของคนอื่นสกปรก”

ลี่เหนียงเห็นว่าลูกไม้งี่เง่าไร้เหตุผลไม่ได้ผล รีบร้องไห้ว่า “ที่นี่ก็ไม่ใช่มีแค่ครอบครัวของพวกเรา ทางนั่นยังมีอีกหลายครอบครัว!”

“คนเขาไม่ได้พูดถึงหลายครอบครัวทางนั้น บอกแค่ทวงคืนผืนดินที่อยู่ใต้เท้าของพวก”

“นี่มันรังแกคนไม่ใช่หรือ!”

“เหอะ หากเจ้าพูดแบบนี้ละก็ อย่างนั้นก็รังแกประเภทไร้เหตุผลอย่างพวกเจ้า”

เจ้าหน้าที่คร้านจะเสียเวลาพูดกับพวกเขา จึงเรียกคนอื่นไล่พวกเขาสามีภรรยาไปในทันที ระหว่างที่เร่งรีบ เซี่ยจื่ออันและลี่เหนียงมีเวลาทันแค่เก็บเสื้อผ้าไม่กี่ชุดก็ถูกไล่ออกมาแล้ว

เด็กที่ลี่เหนียงอุ้มร้องไห้เสียงดัง เซี่ยจื่ออันทำได้แต่พาพวกเขาเดินไปในเมือง

“ท่านพี่ พวกเราจะทำอย่างไรกันดี?”

“เข้าเมืองหาโรงเตี๊ยมพักก่อน อย่างมากก็แค่กลับจวนโหว”

“อย่างนั้นพวกเราสองแม่ลูกเล่า?”

“เจ้าเป็นภรรยาของข้า เจ้าหนูคังเป็นลูกชายของข้าต้องตามข้ากลับไปพร้อมกันอยู่แล้ว”

“แต่ฮูหยินเจ้าคนนั้นจะรับพวกเราได้หรือ?”

“ไม่ใช่นางยอมรับพวกเจ้าได้หรือไม่ได้ แต่เป็นเจ้ายอมรับนางได้หรือไม่ หากเจ้าถือสาข้าก็จะหย่ากับนาง”

“ถ้าอย่างนั้นก็ฟังท่านพี่แล้ว”

หลังจากสองคนไปแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงและจิ่นเยียนเดินออกมาจากหลังต้นไม้ข้างทาง

จิ่นเยียนพูดอย่างไม่พอใจว่า “นายท่านสามเซี่ยอ่านหนังสือปราชญ์ คิดไม่ถึงจะพูดคำที่ไร้ยางอายแบบนี้ออกมาได้”